Ece ve Ceren'in minik andacına hoşgeldiniz...

2012-01-09T03:47:00.000-08:00

Aylardan Temmuz veya Ağustos olmalı, hava sıcak mı sıcak...Ağustos olması daha kuvvetli...Yaylada bu haldeysek, Mersin'i düşünemiyorum bile...Cehennem gibi olmalı, ama olsun...Ben yayladayım; ohh hava miss, hiç umurumda değil şimdi Mersin...
Cevizarası'na gidiyoruz bugün kızlarla! Yayla yüksek, tepelik; ama Cevizarası diplerde biryerlerde sanki...İniyoruz iniyoruz, yokuş yokuş üstüne...Yollar da daracık, 3 kişi zor sığar o derece. Kolkola girmişiz kızlarla, çete gibiyiz resmen...Başıbuyruklukta sınır tanımıyoruz. Sanki dün yeni inşaatın su depolarını devirip yoldan aşağı yuvarlayan ve üstüne bi kamyon dolusu azar yiyen biz değiliz!!!Yine haylazlık peşindeyiz, yine söz dinlememişiz. Öğlen sıcakta vurmuşuz kendimizi yola...Neymiş efendim, taze ceviz yiyesimiz gelmiş. :) Yürüyoruz, her yer ceviz; adını boşa almamış burası. Yol kenarında çitler, bahçe duvarları...Onları aşıp duran ceviz yaprakları... Burnuma kokuyor yeşil kabukları; içinde bembeyaz ceviz...Nasıl özlemişim, her sene bu mevsimi bu denli heyecanla boşa beklemem ki ben...Az sonra bir kucak dolusu cevizi ayıklayıp çıtır çıtır yiyeceğim; ellerim haliyle kapkara olacak. Bu de cilvesi işte, o yeşil kabuk hep bunlara sebep...Sonra yorgun argın eve yollanacağız.Artık akşamın kaçında eve varabileceksek???Başımı yastığa koyduğum an uyuyakalacağım. Derin, bebekler gibi uyuyacağım...
Ertesi gün Allah bilir daha başka planlar olacak hain kafamda...O sıcakta erimiş asfaltta yalın ayak koşacağım mesela...Ayaklarıma zift bulaşacak, bir karalık da o çalacak vücuduma. :) Sonra en yakındaki ev kiminse oraya koşup ayaklarımızı sürte sürte beyazlatmaya çalışacağız. Akşama okkalı bir azar faslı bizi bekliyor aslında..."Hiç rahat duramaz mısın çocuğum sen Allah aşkına???" Ölümüne de korkuyorum annemden, yalan yok! Ama içimdeki şeytanlara da karşı koyamıyorum ki... :P Yaz tatilinde bir gün dahi evde uslu uslu otursam, o gün "kaybedilmiş" gibi geliyor. Yok hayatta olmaz! O gün yırttıysam azardan, ertesi gün Sırrı Amca'nın özene bezene gülleri için getirttiği gül toprağından çalıp çanak çömlek yapacağız. Yakalanmazsak ne ala!!!Yakalanırsak, bir posta da orda kulaklar çekilecek!!! :)
Ondan da mı yırttın? Eh o zaman bi başka gün sırt çantana doldur buzdolabında ne varsa...Hadi bakalım doğru dağlara! Bizim oraların lafıyla "it ayağı yemiş gibi" gez dolan bakalım! O kaya senin bu tepe benim...Neydi ya? "Kaya gülü"...Güya böyle bir çiçek varmış, sanırsın Nasyonel Coğrafya'ya - kulakların çınlasın Ayhan Teyzem!- :) belgesel çekiyoruz! Gezip duruyoruz, bu çiçek familyasının en nadide parçasını bulmak amacıyla!!! :)
Velhasıl kelam, çok gezdik tozduk. Çok oynadık Havagediği'nin (Ayvagediği...) dağlarında...Şimdi burnumda tütmesi bundan galiba...Bu aralar sık sık çocukluğumu özlerken buluyorum kendimi...Kaygısız, dolu, dopdolu günler...Her gün bir ayrı macera, her gününde ayrı bir lezzet...
Eh be hayat, yine de sağolasın. Nice güzellikler verdin bana...Hakkını yiyemem... :)
Sevgiyle, aşkla, umutla...
EG

Ciddi değilsiniz di mi???

2011-12-28T04:16:00.000-08:00

"Anne"lik müessesesi zor bir kavram, bunu anladım sonunda...Zorluğu sadece fiziksel yorgunluktan ya da fiziksel zorlanmadan da kaynaklanmıyor. Zorluğu az buçuk biz kendimiz, bildiğiniz "anne"ler yaratıyoruz, kendi başımıza! Çok da becerikliyiz efendim, zor olanı daha da zorlaştırıyoruz evel Allah! Anne olmuş, azıcık da bu işte tecrübe sahibi olmuş arkadaşa, eşe dosta akrabaya bakıyorum, Yarabbim hepsi mi mükemmel bunların be mübarek???
Hay Allah'ım, yeni bir "anne" cinsi türemiş etrafta, valla gıcık ediyor beni!
Şimdi bu arkadaşlar böyle pek bir Mevlevi dervişi sabrına sahip, pek üstün yetenekli, çocuklarına pek pek çok düşkün, "Aman da çocuğuna kıyamam asla!" modeli, çoğalıyorlar etrafta. Çocuklarına asla kızmazlar, aman Allah korusun, seslerini dahi yükseltmezler, çocukları dilediklerini yapabilir - hepsi özgür bireyler olarak yetişiyorlar ya sonuçta- hep böyle romantik bir ses tonuyla mırıl mırıl konuşuyorlar bebelerle. "Gerçek misiniz siz?" diye sormak istiyorum hepsine...Vallahi ya gerçek misiniz?
Şimdi misal daha 2 ay önce yıkamaya gönderdiğiniz halınızın üstünde sulu boya yapmış çocuğunuz, halı yeni bir desen kazanmış. Siz de "Hımmm, olur yavrucuğum, hiç önemli değil evladım...Canın sağolsun! Annen kurban olsun sana, yap tabi, boya heryeri, yeteneğin gelişsin yeter ki!!!" diyorsunuz yani??? Benim gibi o manzarayı görüp sinirden titreyerek en sakin tavrınızı takınıp "Buranın hali ne böyle? Ne yaptın sen Allah aşkına ya? Çocuğum niye masanda boya yapmıyorsun da yerde halıyı batırıyorsun?" diye söylenmiyorsunuz yani? - Elbette azıcık sesimi yükseltip söylenmiş de olabilirim, ama o kadar!-
Biryerde 2-3 anne biraradayız misal..Çocuklar yerle yeksan etmiş etrafı, savaş çıkmış resmen...Ben duruma müdahale edip "Bir daha yapmayacaksın! Görmicem sakın!" diye işaret parmağımı sallarken "malum şahsa" bu anne modeli "Ay yavrum yapmasaydın keşke, neyse önemli değil...Bir dahaki sefere yapma böyle tamam mı? Anlaştık mı birtanem?" diyor ya...Bildiğiniz bu tavır; "Ayyy ayyy ben de ne iyi bir anneyim, çocuğumla da nasıl güzel iletişim kuruyorum hey hatttt! Çocuğuna kızan, yasakçı zihniyetleri de kınıyorum valla billa!" anlamına gelmiyor da nedir yani???
Aradan zaman geçince bu sefer işlerin rengi dönüyor, bu anneler "Ay bizim çocuk da ele avuca sığmaz canım! Yerinde duramıyor. Zaptedemiyoruz, hiç laf söz dinlemiyor ki...Seninki nasıl uslu!!!" diye söylenmiyorlar mı; geçip karşılarına "E kuzum hani siz ultra sabırlı anneydiniz? Hani biz 'tü kaka' anneydik? Biz çocuklara terbiye vermeye çalışırken siz özgür çocuk yetiştiriyordunuz? N'oldu?" diye sormak istiyorum. Verecekleri cevapları da 4 gözle bekliyorum yeminle!!!
Lütfen burdan da çocuklarımı ite kaka, azarlaya azarlaya yetiştirdiğim havası doğmasın. Elbette inanılmaz şefkatliyimdir anne olarak, ama sınırlarımı bilirim, Çocuklarıma da kimi sınırları öğretirim. Bu çoğu zaman sevecenlikle verilen bir eğitim, ama yani insanın sabır taşı hiç mi çatlamaz? Arada çatlıyorum ben de; işte o vakit, gözüme görünmesin kimse! Laflarımla dövmekten beter ederim, "dır dır" gücüm çok yüksektir! Bu da böyle biline... :P
Sevgiyle, aşkla, hırla gürle...
Öpücükler bizden...
EG

I am an Amazonnn!

2011-12-27T06:23:00.000-08:00

Geçtiğimiz haftasonu, sevgili eşim, içinden yükselen "Yeni 1-2 gömlek daha almalısın!" çığlığına kayıtsız kalamayarak, gardrobumuzu gömleklerle doldurma girişimine katkıda bulundu! Ama bu sefer sağolsun beni de düşünerek, pek güzide bir markamızın "non iron" modeli gömleklerinden edindi kendisine...
Şimdi teknoloji iyi hoş da kardeşim, tutamayacağınız sözler vermeyin millete yani...Dün hasbelkader ütü yapma işi bana düştü. Ben de pek sevinçli "Amannn nasıl olsa non iron!" diyerek giriştim işe. Ama o da ne? Bildiğiniz "iron iron" gömlek bu! Hadi azıcık zorlasak "easy iron" olabilir ama kesinlikle non iron bir ürün değil yani!
Halbuki "ütü gerektirmeyen" perde maceramızdan sonra, yeni bir "ütü-gereksiz-yapmayacaksın-rahat edeceksin-müthiş icat" sloganına yem olayacaktım hani ben? Benim evde ütü gerektirmeyen perdeler var güya bir de...Yalnız ne hikmetse, bana rastladıkları anda bunların hepsinin ütü edilesi tutuyor!
Daha 2 hafta önce yine mucizevi bir markanın fırın temizleyicisiyle güzide bir macera yaşamıştım oysa ki...Evet fırın temiz oldu da...Neden ürünün üzerinde ısrarla "eldiven kullanın" diye yazdıklarını da anladım. Hayır, okumam yazmam var şükür; eldiven de kullandım, ama kendimden geçmiş vaziyette fırını ovarken, eldiven sen tutu sıyrıl! Kolum değdi fırına tabi, ilaçlı yüzeye değen yerler bildiğiniz yandı. İlaçlarla falan 1 haftada anca düzeldi. Yuh! Vallahi sıçradığı yerleri bile deldi geçti kardeşim ya!Eldiven yetersiz kalıyormuş demek ki; vücudu komple kaplamak lazım birşeylerle!!! Haaa ben buna içerledim mi? Cıkkk! Eşim söylenince de "Ama fırın tertemiz oldu!" demişim, bir fırça da ondan yedim!
Burdan çıkaracağımız sonuç neymiş: mucizevi ürün diye birşey yokmuş! Mucizeyi yaratan kadınlarmış! (Romantik Amazon modeli...) :)
Bu aralar ben kendimde de bir Amazonluk seziyorum ya hadi hayırlısı!!!
P.S. Bu Amazon, Herkül, Ares, Atlas vs vs gibi abidik gubidik tanımlamaları "Ehem pek de entellektüelim!" diyerek konuşma dilimize sokan pek sevgili Türkiş starlarımıza teşekkürü bir borç bilirim efenim! Biz bunun dersini okuduk, bu kadar hayatımızın içine sokamadık vesselam!!!
Öpcükler sevgiler bizden...
EG

Pek sevgili ben...

2011-12-06T06:13:00.001-08:00

Sevgili Miskinlik,
Beni seviyorsun biliyorum. Şunu bilmeni isterim ki, arada sırada ben de seni seviyorum. Evet, her zaman değil, ama bazen...Böyle melül melül etrafa bakmak, hiçbirşey yapmamak, bana bakan milyonlarca işe selam çakıp, ohhh hayallere dalmak falan da kimi zaman bana acayip cazip geliyor.
Ama canımcım, sen de bi geldin, gitmiyorsun. Bünyeyi ele geçirdin, beni rahat bırakmıyorsun. Bak mesela, şu okuduğum kitap etejerden bana bakıyor boynu bükük...Hiç yüz veremiyorum, elimi atıp onu alacak halim yok sanırsın. Böyle bir boşvermişlik, bir vurdumduymazlık, bir "adam sen de"cilik aldı başını gidiyor valla billa...
İşyerinde tüm enerjimi harcayıp, bana kalmayan "hiç" kadar enerjimle birşeyler yapmaya çabalıyorum. Iggh olmuyor, olamıyor. "Yapacağım!" dediğim, niyet ettiğim her ne varsa, kaldı kenarda...Hayır, yapamayınca da bu sefer bi gıcık oluyorum ki kendime...Hani Alp'e banner hazırlayacaktım, keçeden yapacaktım hem de...Örneklerini çıkardım, araştırdım o kadar di mi? Kaldı orda...Ceren'in odasını mobilyayı alınca bıraktım öyle...Yahu ben değil miydim 3 boyutlu kelebekler yapacak olan? Nerdeler hani? Ya bak paltomun düğmesi düştü düşecek, dikmek için en ufak bir teşebbüsüm dahi yok!
İşten her akşam geç çıkmayı da bahane ediyorum kendime galiba, "Mesaideyim her akşam!" diye, yaydıkça yayıyorum. Değmeyin keyfime!!! Bak aşure ayı mı başladı, haberim bile yok...Tembelleşiyorum gitgide sanki...
Hah buradan itiraf edeyim de tam olsun: Ceren'in dişerini de fırçalayamıyoruz kimi akşamlar! Gözüm yatakta çünkü...2 dk fazla uyumak için yemin ederim, kendisi hatırlamadığı müddetçe, ben de unutuyorum! Bilinç işte, o da bana ayak uyduruyor besbelli. :)
Ay bak yazmazsam çatlarım, insanın çıkıp alışveriş yapma isteği de mi olmaz???Hem de benim cinsimin...-Burada ciddi bir cinsiyet ayrımcılığı yapılmaktadır evet!- Vallahi yoruluyorum öyle mağaza mağaza gezerken...Hiiç işim olmaz!!!
İşte böyle sevgili blog, sana da yazmaya hiç halim takatim yoktu aslında, ama yazdım rahatladım say. Olur mu cicim???
Öperim...
EG

2011-11-23T01:37:00.000-08:00

"Olumlu düşün, olumlu olsun!" diyorlar. "Secret" falan diyorlar, içini temizle, yürekten iste...Geçmişinle barış, herşeyi geride bırak vs vs...Eniştem, "Tıbben de aslında olumlu düşüncenin gücü tedavide kullanılır." gibi birşeyler düşünüyor.
Kendi kendimi tedavi etmeye, geçmişimle hesaplarımı kapatmaya çalışıyorum. Dedim ya en büyük kusurum mutlaka ama mutlaka "sözel" bir kapanış istemem. bana haksızlık etmiş, beni üzmüş insanlardan bir özür, bir üzüntü belirtisi beklemem...Hadi bunu geçtik...
Secret yapasım var, nasıldır nedir hiç bilmiyorum inanın ki..."Tevekkül" aslında galiba,işin aslı...Sen isteyeceksin, istemeyi bileceksin, gerisini Allah'a bırakacaksın...Nasibinde varsa, gelir bulur seni...Yoksa amenna, "Kısmet değilmiş!" der geçersin. :)
Bazı zamanlar bazı şeyleri nasıl istediysem, bir bir oluyor. Öğrenciyken, Ece'yle yakın bir arkadaşımıza gidip gelirdik, şimdi oturduğum mahalleye pek yakındı evi...Hep hayal kurardık, gençlik hevesi ve akılsızlığıyla, "İkimiz de üniversitede asistan olarak kalacağız ve buralarda biryerlede oturacağız!" diye...Sonra benim hayatıma kuzum girdi, kuruludu orta yerine, Ece aldı başına gitti ülkemin bir köşesine...Tesadüf o ki, sevgili tam da "o" mahallede oturuyordu, ısrarla da orda oturmaya devam etmek istiyordu. Gün geldi devran döndü, ben o mahalleye geldim, yerleştim, evimizi de ordan aldık. İşte bak misal o gün secret yapmış olabilirim ben...Di mi?
Şimdilerde secret yapmaya yine hevesliyim. Bu kez kendime meta olarak bir adet dört teker seçtim efenim...Hayal bile olsa bir adet Alfa Giulietta'ya sahip olmak hevesiyle yatıp kalkıyorum şu sıralar...Hayır, komşulardan biri de almış, getirmiş bizim pencerenin altına parketmiş...Beyaz beyaz süzülüyor orda..."Gel beni al!" der gibi...Cık cık cık...
Allah'ım sen bize güç, kuvvet, sağlık ver ki çalışalım. Çalışalım da ben azıcık para biriktirebileyim, araba alayım, evimi yaptırayım, kocama da bişiler bişiler alalım. Dinimiz amin...! :P
Ece

Makaron dedim huhuuuu... :)

2011-11-15T04:30:00.000-08:00

Şu her daim "gergin" ses tonuyla konuşan insanlar var ya, hah işte onlara deli oluyorum! Bunlardan bolca var misal benim işyerimde...Açar telefonu birşey söyler, ama söylerken döver resmen seni...Bir de senin konuşmana da fırsat vermez ya, alayını temiz bi sıra dayağından geçirmek istiyorum! "Bıdı bıdı bıdı...Ama o öyle değil böyle olacaktı! Bıdı bıdı bıdı...Sen bunu neden böyle yaptın?Bıdı bıdı bıdı..." Off yani, cidden offf...İki laf arasında "Yahu şu sebeple öyle yaptım..." demeye çalışırsınız, "Ben de bilmiyorsun sandım, hatırlatayım dedim." DEME! Çok kısa ve net: Allah aşkına sanma ve deme yani! Sandıysan da benimle gerilmiş ip tonunda konuşma...Alttan ala ala canım sıkılıyor artık vallahi...
Bu insanlardaki sinirli haller de beni benden alıyor. Sakin sakin konuşup anlaşmak varken, nedir kuzum derdiniz de böyle bi kasıntı haller içindesiniz? Benimle kibar kibar konuşsan, konuştuğun kadar dinleyip anlamaya çalışsan bak ikimiz de gerilmeyeceğiz. Bu kadar basit aslında...Nedir sıkıntınız hayır anlayamadım ki???
Halbuse öğlen bi makaron keyfi yapmışım ki...Gel de değme bana yani... Hiç yememiştim işin açıkçası...Acıbadem kurabiyesiyle de aram yoktur pek...İlk kez tadacağım için, işinin ehli birinin elinden çıkması mühimdi doğrusu...Ankara'da bir iki güzel yerden bahsettiler, oraları gözlüyordum. İlk fırsatta bakacaktım tadına...Sonra bu öğlen aaa ne oldu? Çay keyfi yaparken bir ses, "Yahu kızlar arkadaş Paris'ten hediye birşeyler getirmiş. Yer misiniz?" dedi. Döndük, ne görelim? Elinde Laduree Paris kutusu, bir şaşkın bakış...Muhtemelen gözlerimin faltaşı kıvamında açılmış olmasından mütevvelit, "Ne oluyor yahu? Bomba mı var elimde?" gibi bir ifade ile arkadaşım bana doğru yaklaşıyor. "Yahu nasıl bilmezsin? Laduree, makaron?" dedim. Pek tabi sonradan dank etti, canım ciğerim herkes senin gibi boğaz düşkünü değil ki...Senin gibi lokmacı mı sandın herkesi?
"Ya" dedim içimden, "evrene olumlu mesaj yolluyorduk ama evren de pek çabuk duydu sesimizi..." Halamla da konuşmuştuk, "Olumlu düşün, bütün güzellikler gelip bulur seni." demişti. Bak bir yerden başladık işte... Fıstıklı makaronumu yerken ben, aklımdan bunlar geçiyordu işte. "Ece ipin ucunu sıkı tut, hazır başlamışken kendin için de bir dört teker dile...Oldu olacak bahçeli bir minik ev için de evreni dürt bakalım!"
Olmaz olmaz deme hiççç! Bal gibi olur. Kim der ki "Olmayacak!", Laduree Paris'in fıstıklı makaronu geldi bunu beni, diğerleri de gelip bulacak derim. :)
Pek sevgili sevgili, sen okuyorsun burayı gizli gizli bilirim, alınma hemen! Senin için de bir "dört çeker" diledim. :)
Bu arada haftasonu sabahın seher vaktinde "Ben halama gideceğim!" diyen duduya izin vermedik diye, AVM'ye giderken şöyle buyurdu: "Ben Cepa'da kendime yeni anne baba bakacağım. Beğendiklerim olursa sizin yerinize onları alacağım!"
Hala sevgisiyle kesinlikle yarışamıyorum vesselam! Sevgili zaten Halasının kuzusuydu, kızımız da Halanın en büyük hayranı oldu çıktı! Küçük desen başını bi gömüyor Halamın göğsüne, ayırabilene aşkolsun!
Ben mi? Halanın evdeki sureti gibiyim. Yedek eleman! :P Hala yoksa yakınlarda biryerde, ben prim yapıyorum. Yok eğer yanımızdaysa, esamem okunmuyor!
Şaka ya şaka, iyi ki varsın hala! Sen olmasan ben nasıl başa çıkardım bunlarla? :)
Ece sevgiyle öper herkesi...Evrene nasıl da olumlu mesajlar yolluyorum baksana!
Yazar kişi yalakaymış meğersem, evrenden torpil kapmaya çalışıyormuş! :P
Hadi kaçtım, kalın sağlıcakla...
EG

Beşer şaşar...

2011-11-11T08:28:00.000-08:00

İskender Pala okuyorum yine..."OD"...Katre-i Matem gibi değil, çok alıp götürmüyor çok sürüklemiyor evet...Ama insanın aklını kurcalıyor, insanı daha "iyi" bir birey olmak için dürtüyor.
Evet ben de daha "iyi" bir insan olmaya çabalıyorum. Çok inanmadığımı söylesem de mesela bu burç harç işine, Yengeç burcunun hemen hemen bütün özelliklerini taşıyorum. En sevmediğim özelliğim, geçmişime bu denli bağlı olmam, kimi zamanlar...Hayır kin gütmüyorum, ama bazen bazı hataları unutamıyorum. Hımmm...Daha doğrusu çevremde herkesin "Buna nasıl katlanıyorsun? Ben olsam affetmezdim!" dediği şeylerde, ben affetmeyi Allah'a bıraktım. "Affetmek O'na mahsus!" diyorum...Ama bir özür bekliyorum en azından...İnsanlar bir hata yaptıklarında dönüp özür dilemiyorlarsa, ben o insanı silip çıkarıyorum kalbimden...Halbuki bir minik "Üzgünüm..." kelimesi bile yetecek, ama olmuyor işte...Çünkü kimi insanlar özür dilemeyi eziklik, acizlik olarak görüyorlar. Özür dileyince güçlerinden, karakterlerinden ödün vermiş gibi...Ne saçma...Ben hatasını anlayıp, bunu telafi etmeye çalışan insanı yüceltirim içimde, aksini değil!!!Özür dilemeyi biliyorum, kendimi de çok ama çok güçlü hissediyorum.
Sonra maddi hayatın cezbedici havasına kapılmamaya çalışıyorum. Ama gençlikten midir hevesten midir bilmiyorum, kendimce ihtiyaçlarım hiç bitmiyor. Bir ayakkabı daha, belki bir kazak...Sonu yok halbuki, nefsimi törpüleyemiyorum kimi zaman...Tutumlu muyum? Belki belki...İsraf etmemeye çalışıyorum, çünkü kıymetini biliyorum paranın, nasıl kazanıldığını, ne şartlarda...Kendi alınterime de, eşimin alınterine de kıyamıyorum. Birşey istiyorsa canım, en az on milyon kez "Buna ihtiyacım var mı?" diye soruyorum kendime. Cevaplar her zaman benim istediğim gibi olmuyor tabi, iç ses dinlemiyor bazen beni... :)
Tüm insanlar için iyi niyetler, iyi dilekler taşımaya çalışıyorum gönlümde...Çok da çabalıyorum inanın...Ama bazen bazı insanlar kendilerini itici hale getirmek için öyle büyük bir inatla çaba harcıyorlar ki, yoruluyorum işte...Ben ne kadar sevmeye uğraşırsam uğraşayım, parayla mutlu olan,kendini olduğundan çok, çok başka göstermeye meraklı, maddiyata önem veren kişilere tahammül edemiyorum işte! Ya da böyle çok hırslı, "Hep ben!" diyen insanlara...Yine de böyle kendimce elimi uzatmaya çalışıyorum, yakınlık kurmaya çalışıyorum, her insanın iyiden ve kötüden yaratıldığına inanıyorum. Ama olmayınca olmuyor işte...Hata mı ediyorum? İnsan herkesi sevemez mi? Bazen birilerine gönlümüzde yer olmaması doğal mı bilemiyorum. Ben yer açmaya çalışıyorum, başaramıyorsam, bu kendi çatışmam oluyor, bu da yoruyor işte...
Eşim bazen "Oyunu kuralını göre oyna, herkes gibi!" diyor. Kural dediği "-mış gibi" yapmak...Yapamıyorum, neysem öyleyim. Değiştiremiyorum kendimi. Zaten öyle miş gibi mış gibi hareket etmek boğuyor beni, nefes alamıyorum. "Sen de ikiyüzlü ol!" dediğinde Şakir Babam ve Keriman Annem, "Ama dürüstlük en büyük erdemdir diye öğretildi bana...Yapamam ki..." deyip sıyrılıyorum, belki de onları üzüyorum. Bilemiyorum...Bu da beni daha iyi bir insan yapmıyor galiba, yani heralde...Tabi burdan da "Dünyanın en dürüst insanı benim!" gibi bi saçmalık çıkmasın ortaya, değilim elbette... :) Vardır elbet benim de hatalarım, yanlışlarım.
Ama bakın bunları bile kabul etmeye çalışıyorum, "Beşer şaşar." diye boşuna dememişler değil mi?
Ultra sakin bi insan olmaya çabalıyorum misal...Sinirlerimi kontrol etmeye çalışıyorum. Beni sinir eden şeylere susuyorum, sabretmeye çalışıyorum. Dua ediyorum, hayra yoruyorum. "Vardır bi iş bunda da..." deyip, kendimi arındırıyorum o duygulardan...
Bilmem ne kadar başarılı olabileceğim, ama nefsimi terbiye etme çabalarındayım işte bu sıralar...Bakalım Allah Kerim..
Başarırım umarım...
Şans dileyin bana...
Sevgiler...
EG

...

2011-10-26T08:18:00.000-07:00

Kimi zaman bir "an" başka bir anı hatırlatır insana...Öyle birşey ki bu kalp dediğin, beynin, hafızan unutsa bile o an ne hissettiğini, yürek hatırlıyor işte...
Kimi sahneler var gözümün önünde, ne zaman hatrıma gelse, o an neler hissettiğimi anımsayıveririm, gayet net...
Bir sokaktan geçerken mesela, orda bundan bilmem kaç yıl önce yürürken bir akşam vakti...Aklımda ne vardı, ne için deli gibi kırgındı içim, ne için uykularımı katlediyordum bilirim. Bazen ben, "unutmamayı" severim. Hazine sayarım, yaşadıklarımı, çok kıymetlidir o hatıralar benim için...O anı yaşamış olmak bile büyük nimettir hakikaten, yaşanmışlıklarımı severim.
Durup durup hatırlarım, arada tozunu alırım hafızamın. Ve öyle bir gerzek tarafım var ki, o zaman acıdıysa içim, şimdi hatırlayınca yine cızz eder derinden, yine burkulur giderim.
İçime sığdıramadığım bir boşluk var şimdilerde, her gittiğim yere benimle gelen...O boşluk nasıl oluştu, nasıl bu hale geldi bilmiyorum ama...O boşluk fena halde sıkıyor işte beni...Sıkılıyorum, çünkü yıllar geçse de o boşluk hissini hatırlayıp sıkılacağım biliyorum. Her gün her gün şükrediyorum Allah'a, evlatlarım için, sağlıklı olduğumuz için...Ama bu inanç bile doldurmuyor içimdeki o eksiklik hissiyatını. Kırılıyorum, en çok da kendime...Ben böyle değilim!!!
Kendi kendime yarattığım uğraşlar da yetmiyor artık, üzerini kapatmaya, örtmeye...Ben büyütüyorum o boşluğu, ben besliyorum bu sıkıntıyı...
Çok kızgınım aslında kendime...İyi olmalıyım, çok iyi olmalıyım. Her gün bunu kendime ısrarla hatırlatmalıyım!!!
Yine de...Sevgiyle...
Ece

"1" :)

2011-10-20T01:38:00.000-07:00

Dün 26 ana kuzusu toprağa düştü bu memlekette...Kara bir gün, huzursuz ediyor insanı...Nefes alırken suçluluk duyuyorsun bazı bazı...Ben sabah giyindim, makyajımı yaptım, yedim içtim, işe gelirken eşimle geleceğe dair hayallerimize daldık yine, plan yaptık, umut ettik...İşte o 26 genç "umut" edemeyecek bir daha, aileleri umutlarının yerle yeksan olduğunu görecek gün be gün...Yoklukları her gün biraz daha fazla acıtacak içlerini...Hayır, hastalık olsa belki bilmiyorum kaza olsa, takdiri ilahi diyecek anneleri babaları, bağrına taş basacak...Evet yine yanacak yüreği, hayattan kopacak...Ama bu şekilde olmamalı, bu ölümler bir son bulmalı...Ne acı...Sen öpüp koklayıp büyütüyorsun, elin kansızı geliyor senin dokunmaya kıyamadığın o bedeni kurşunlarla bombalarla seriyor yere...Çok öfkeliyim aslında, milyon tane de küfür geçiyor aklımdan. Yazmıyorum, yazmayacağım, o küfürler bile hafif kalıyor oysa!!!
"Nasıl verecekler bunun hesabını öte dünyada?" diye sordum, "Deli misin?" dedi arkadaşım..."Öte dünyaya inanan adam yapar mı bunu?" Yapmaz! Bunu yapan da zaten, adam-insan her neyse bu cinsten olamaz!
Oysa bugün nasıl güneşli bir gün, nasıl inatla parlıyor. Güzel ülkemi güzel Başkent'imi aydınlatıyor, soğuğa ayaza inat...
Bugün güneş bir farklı gülümsüyor bana...Diyor ki; "Ece, geçen sene bu zamanları hatırla..." Hiç çıkmıyor ki aklımdan!!! 20.10.2010!
9 aylık stresli bir yolculuktu bizimki...Fiziksel olarak değil belki ama, manen çok yordu beni...Her lavaboya yönelişimde aynı tedirgin ifadeler vardı yüzlerde...Hakan 9 ay boyunca eli hep yüreğinde gitti her nereye gittiyse...Sonunda 20 Ekim sabahı binbir heyecanla gittik hastaneye...
Şu ssatlerde tanışmıştık kendisiyle...Sarı saçlı, pamuk gibi bembeyaz teniyle, içimden benden bir parça...Bakmaya doyamadığım yumuşacık gülümseyen bir yüz...Doğduğu gün çekilmiş fotoğrafları var, öyle güzel öyle samimi bir gülücük yerleşmiş ki dudaklarına...Kıyamam...Oğlum...Alp Erkan'ım, "ikinci gözağrım"... :)
Hayat hep gülsün sana, hep güzellikler getirsin. Her duamda ağzımdan çıkan her dilekte sen ve Ablan için temenniler var, uzun& sağlıklı ömrünüz olsun. Birbirinizin elini hiç bırakmayın.
Hayattan çaldığın ilk yaşın hayırlı uğurlu olsun annecim. Hep ama hep mutlu ol, gözbebeğim...
İçime sığmayan aşkınla, çok ama çok seviyorum seni...Bunu bilesin...
Öper annen...
EG

2011-10-13T07:24:00.000-07:00

Herkeste var mıdır bilmiyorum ama bende dangalaklık derecesinde romantiklik var. Misal bu dizilerde filmlerde kavuşamayan aşıklar var ya, ben oturup ağlayabilirim onlar için. Kavuşsunlar, böyle baharlarım gelir. Çiçek açarım resmen...Seven herkes birarada mutlu mesut yaşasın isterim. Sevgiler karşılıksız kalmasın aman!!!
Benim bu had safhada romantikliğime karşın sevgili sevgilim, ileri derecede realisttir. :) Vakti zamanında Ceren Su kuşuna beğendiğim bebek odası takımını bile "Bu çok romantik bir mobilya, daha gerçekçi birşeyler alalım." diyerek reddetmişliği vardır. :)
Babamın lafıyla, benim milyon tane "kırığım" vardır. (Arkadaş demez kendisi..."Eceee kırıkların arıyor yine!" "Eceee kırıklarınla konuşa konuşa kaç milyonluk fatura getirmişsin yine!" vs vs) Oysa sevgili öyle mi? Ona ben ve ailesi yeterimdir. Evini sever kendisi... :)
Benim delim dışımdadır, hoop anlatırım herşeyi hemen, hiiiiç tutmam içimde...Ama sevgilin paşa öyle mi? Adam bildiğin sır küpü, sinir eder beni!!! Ağzından söke söke zor alırsın lafı, inletir seni!!!
Ben yediklerime dikkat ederim, sevgili bulduğunu indirir mideye, sonra "Mide fesatı geçiriyorummm!" diye inim inim inler.
Ben sırnaşık, kedi gibi birşeyim...Kendisi azıcık mesafelidir, temkinlidir.
Kısacası, biz azıcık siyah ve beyaz gibiyizdir. Ama iyiyizdir.
Neden mi yazdım bunu şimdi?
Öyleyizdir, böyleyizdir, ama Allah'a şükür bulmuşuzdur birbirimizi...Çok severim de, anlamaz kendisi...Böylelikle idrak eder belki... :)
Öpücük...
EG

2011-10-05T06:52:00.000-07:00

Bu ne güzel bir sürprizdi böyle???Hala şaşkınım... :)
Sabah çalan telefona; "Aaaa ben de seni arayacaktım. Dün gece sana mesaj atacaktım, sonra arayıp sesini duyayım dedim. Çok özledim." dedim. "Ben yanıbaşındayım, Ankara'da...Bir soluk uzakta..." dedi. Geldi, kocasıyla tanıştım. "Meşhuuuuur Ece'mle tanıştın işte nihayet!" dedi. Meşhurmuşum, öğrendim, gülümsedim. Yemek yedik kahve içtik, çene çaldık, güldük en çok...
İlk gördüğü an sımsıkı sarıldı, ben de ona..."Sanki hiç ayrılmadık, bak daha dün biraradaymışız gibi..." dedi. Gülümsedim, içim "cızz" etti. Hiç ayrılmadık evet, kalbimin en kocaman parçası hala Ece'me ait...
Benim 2 tane "kıymetlim" var. Onlar bilir kendilerini...Kimse alamaz, dolduramaz onların yerini...İşte küçük principessam, adımın ortağı geldi...En güzelim, birtanecik canım geldi. Sürpriz yaptı, ne iyi etti.
Ben derin bir nefes almışım gibi hissettim. Bir bardak soğuk su içmişim gibi...Böylesi bir sevgiye sahip olmayan bilemez işte...Ne şanslıyım, ne şanslıyız...
Sen benim gülen yüzümsün Ece, hiç bitmeyecek sevgimsin, kredisi hiç tükenmeyen, her gün daha da artan bir şekilde özlediğim, kıymetlimsin...
Ha ha haaaa...İyi ki varız beeee...Sever öperim canım kızımmm...
Bidenemsin...Can"ımla birlikte, Can'ımsın...
Anne EceN... :) (Burda zilyon tane gülücük var farzedin...)

Tayt dedim...

2011-09-28T03:18:00.000-07:00

Taytların yeni yeni moda olduğu zamanlardı, 80'lerin sonu 90'ların başı...(O aralardı di mi?) Annem de bi heves "export" adı altında satış yapan bir mağazadan bana taytlar almıştı, uzun kısa...Eline ne geçtiyse...Ben de nasıl seviyorum taytlarımı bir görseniz, hiç çıkarmıyorum üstümden. :) Okula giderken bile altımdan mini taytlar giyiyorum, öyle böyle bi aşk değil yani...Yine bi yaz günü yaylada, hevesle, gri üstü siyah puantiyeli ennnnn sevdiğim taytımı, üzerine de 15 beden büyük tshirt'ümü giymişim, sokaklarda arkadaşlarımla azmak üzere kapıya yönelmişim...Rahmetli Dedem şöyle bi baktı bana; "Git çıkar o üstündekini! Ne o öyle? Hıyara iki tane çöp sokmuş gibi..." demişti...Bana yine hüsran, büküp boynumu, koşa koşa şort mu başka bişi mi ne giymiş, yollanmıştım. :)
Diyeceğim o ki, o derece zayıftım ki üstümde öyle kötü dururdu kıyafetler. :) Zayıflığım yüzünden galiba hem de halsizlikten uzun süre Megadyn- Supradyn (Böyle mi yazılıyordu?) kullandım.
Ama benim ve Abimin onca zayflığına rağmen, yemek seçme lüksümüz olmadı hiç...Ya da şöyle diyeyim, bize yemek seçme lüksü tanıyan bir annemiz olmadı. Otoriter ve kuralcıydı annem galiba biraz, muhtemelen de bizim iyiliğimizi düşünüyordu hep...Sofraya oturduğumuzda "Aaaa Anne ben yemem bunu!" diyebilme cesaretini göstereni alnından öpmek lazımdı, o derece... :) Annemin klasik tepkisi, "Kalk sofradan!" diye buyruk vermek olurdu. (Aslında azıcık söylenip daha başka laflar da ederdi kimi zaman, ama yazıp da ifşa etmeyeyim cadılığını şimdi!) :P
Hiç yemek seçmeden, önümüze koyanı yiyerek, yemeyeceksek aç açına uyuyup akıllanarak büyüdük biz. Ohh çok da güzel olduk valla!
Babamdaki iyi sabırmış, gıkını çıkarmazdı, ya da bizim yanımıda laf etmezdi bilmiyorum. Şimdi ben aynı şeyi evde Ceren'e yapmaya kalksam - ki gerçekten deniyorum!- Hakan kıyamayan baba pozisyonunda beni çileden çıkarıyor. Oysa ki anlamıyor, bu küçük hanımın iyiliği için...
Ceren'e hiç hazır mama ve şimdilerde hazır gıda vermedim ben...Ara sıra yediği süt dilimlerini saymazsak tabi...( Bir de Nutella var, ama ona ben bile karşı koyamıyorum, kaldı ki o dirensin!) :) Ceren zayıf, çıtı pıtı bir hanım kız. Pek öyle yemek seçmez, az yer, çok yer, karnını doyuracak kadar yer, ama yer yani... Hem de ev yemeği yer.
Çağımız annelerinin en büyük hastalığı "yemeyen çocuk" maalesef...Sorsanız hepimiz aynı dertten muzdaribiz. Aslında bazen çocukların da bir kişiliği olduğunu unutuyoruz sanki...Bazen yemek yemek istemiyorsa, canı istemediği için olabilir. (Bak bak bak! Nasıl da bol keseden atıyorum! Ceren yemeyince, zorlamıyorum onu...Ama bu 'Aç kaldı!' diye içimin içimi kemirmesine engel olamıyor pek tabi!) Yemek seçmeye başladıysa, belki de biz onu böyle yönlendirdiğimiz için olabilir. Misal Babalar çok güzel yapar bunu...
- Anne bugün ne yices?
- Mantı makarnası yiyeceğiz kuzum... (Mantı makarnası koyduk adını, sırf içinde makarna geçtiği için ayıl bayıl yiyor.)
- Ama ben yemek istemiyorum.
- Eeeee... (Burda Anne "Tamam sen bilirsin, yemek yeme o zaman bu akşam." demeye niyetlenir ki, arkadan şöyle bir ses gelir...)
- "Baba" - Canım, sade makarna yer misin? Yapsın mı annen???
Haha işte sen o saatten sonra çatık kaşlarla ya makarna suyu koyarsın, ya da sesi yükseltmeden babaya iki laf edip,
- Aaaa kuzum kalmamış ki makarnamız, gel biz mantı yiyelim sonra makarna da yaparız...vs vs gibi gudik hikayelerle çocuğu masaya alırsın.
Sonra bu işin istişaresini babayla uzun uzadıya da yapmayı ihmal etmezsin tabi... :)
Aslında şudur olay, çocuklar biz onlara ne verirsek onu alıyorlar. Çocuk zihni için "boş bir tual" benzetmesi yapmıştı sanki bir büyüğümüz ama elbette ki hatırlamıyorum ben kimdir nedir...Çok doğru, sen ne yazıp ne çizersen oraya, karşılığında onu görürsün...Buna da ister otoriter anne deyin ister kuralcı anne, evrenin kuralı gibidir sanki...Ektiğini biçersin hesabı...
Bu yüzden, "Bizim çocuk da hiçbirşey yemiyor caanım! Aman da yemek seçiyor bizimkisi..." demeden aynayı azıcık kendimize tutmalıyız gibime geldi şimdi bir an...
Çok da ürktüm, boyumdan büyük bi laf mı ettim diye şimdi...Yanılıyorsam düzeltin. Ama hissettiğim tam da budur...Burda da keseyim şimdi, yoksa çok daha büyük laflar gelecek ardından... :)
Affedin beni...
Öperim herkesi...
EG

35 olmuş, çok olmuş...

2011-09-27T01:52:00.000-07:00

Geçen gün - ki hangi gündü onu bile hatırlamıyorum! - arabada giderken aklımdan birşey geçti. "Hah!" dedim, "Bunu mutlaka bloga yazmalıyım!" Ama neydi unuttum. Bi doktora falan mı görünsem diyorum, unutkanlık had safhada...Yakında adımı sanımı da unutacağım gibime geliyor.
Günler çok birbirine benzer geçiyor bu aralar, bilmem rutine oturdu galiba hayat...2 çocuklu olmaya da alıştık yavaştan. Öyle yuvarlanıp gidiyoruz işte...
Havalar soğuyor, kış geliyor, ben yine memnuniyetsizim bu durumdan. Üşüyorum, hiç ısınamıyorum ki...Şimdiden gelecek yaz için tatil planları yapıyorum, hayallere dalıyorum. Öyle bi Leyla gibiyim hayırlısı...
Bugün 27 Eylül...Annem ve Babam evleneli 35 sene olmuş. Kavga gürültü patırtı, aşkla muhabbetle geçen 35 sene...Az önce aradım, çok romantik bir şekilde başlamışlar güne, gidip kolestrol şeker vs vs ölçümü için kan vermişler el ele...E yaş kemale erince evlilik yıldönümü kutlamaları da başka bir hal alıyor. Yarın sonuçları alınca yemeğe çıkıp kutlayacaklarmış. Bu arada akşam kuzuma "Yarın bizimkilerin evlilik yıldönümü!" dedim. Sabaha kadar uçmuş gitmiş aklımdan...Annemi aradım, öyle havadan sudan çene çalıyorum, "Bugün de 35 yıl oldu işte!" dedi. Kıvırıverdim hemen "Ben de unuttun sandım. Bekliyorum ki iki kelam edesin." dedim, üste çıktım zeytinyağı misali...Halbuki kafa tamtakır, sorsan sabah ne yediğimi bile bilmiyorum o derece... :)
İçleri bir buruk, bir heyecanlılar...Babam bu sene Anneme hediyelerin en güzelini vererek, çok istediği evi satın aldı. Kendi kardeşlerinden ve 30 yıllık muhitinden taşınmayı göze alarak... Evi hafiften toplama moduna da girdiler. Benim de kalbim pır pır...Şimdi ben kuzularımı alıp baba evime gittiğimde, çat kapı gelemeyecek Yengelerim, Kuzenlerim, Halam...Bebeleri satıp anneme, yengelere; Ayşeciğimle gece gece "Ama bi kahve içip döncez!" diyerek kaçamayacağız. Bir düğüne giderken mesela, Ayşe koşarak gelemicek ki artık, "Şu küpe oldu mu? Yoksa başka bişey mi taksaydım ne dersin?" diye... Bunaltmicaz mı şimdi biz birbirimizi geceler boyu, neler olup bittiğini ıncık cıncık anlatarak?Offf ki ne offf...İkilem dedikleri bu değil mi?
Ama bir yanım da biliyor ki, çok mutlu olacaklar, iki başlarına...Çok hayalini kuruyorlar çünkü, "Şuraya şunu yaptırsak mı? Eşyalardan şunları şunları yenilesek mi? Şunu da yapsak kalan paramız yeter mi ki?" Yeni evli gibiler, ve de çok komikler...Ben de mutlu oluyorum onlar adına...
Şey, uzatmayayım, darısı başımıza diyorum. 35 seneyi görürüz biz de umarım.
Harala gürele, ama hep sevgiyle, hep aşkla...
Nice 35'lere....
Ece

2011-09-19T05:48:00.000-07:00

Bazen insan gerçekten çok isteksiz oluyor hayata karşı...Varolan tüm gücümü sadece çocuklarım için harcamak istiyorum. Başkaca da birşey yapmak gelmiyor içimden...
Kendimi azıcık da bitkin ve hasta gibi hissediyorum, sürekli bir başdönmesi...Hayra yoralım, yorgunluktandır diyelim...Yoruluyorum, akşamları 20:00-20:30 gibi evde olabiliyorum. İşten çık, eve git, çocukların karnını doyur, yatmaya hazırla, kendi ağzına iki lokma bişey at, ortalığı topla, hoppp yatağa...Yatağa da sadece yattığım anı hatırlıyorum, daha başım yastığa değmeden uyuyorum galiba...
Sonuç: isteksizlik hakim bana, had safhada...
Geçer umarım zamanla...Yine kitap yazarım, Ceren'in kitaplığından, aaa körili tavuk yapıyorum sık sık onu yazarım, denediğim pasta börekleri yazarım...
Ama şimdi gideyim hemen...Yoruldum birden...
Öpücük...
EG

2011-09-06T07:54:00.000-07:00

Bugün benim için kötü başladı, kötü gidiyor; korkarım ki kötü de bitecek!
Bugünü hiç sevmedim, canımı bolca sıktı, sıkıldım. Eve gidip deli gibi ağlamak istiyorum.
Yengecim, alınganım, hassasım, duygusalım...Keşke kendimi değiştirebilme imkanım olsaydı! Ama yok...
Off ki ne off yani...
Gıcığım...
EG

Bu sabah bizim ev...

2011-08-26T00:15:00.000-07:00

Hava durumu:
Uyandıktan sonra ilk yarım saat günlük güneşlik... :)
Tuvalet vakti gelince,-ki geceleri kaldırmıyoruz, bu sebeple her sabah uyku mahmurluğu geçince ilk iş tuvalete koşuyoruz!-
5 dk. kadar "Ben çiş yapmak istemiyorum!" mazeretiyle parçalı bulutlu!
Klozetin üzerine tünemişken;
"Ben istemeden babam beni buraya oturttu!" nedeniyle yaklaşık 20 dk gök gürültülü sağnak yağışlı...
Annenin + babanın telkinleri, "Bak canım yarın sabah ne güzel de gideceğiz Tekirova'ya di mi?" sözleri sonrası;
"Ben hemen şimdi gitmek istiyorum Tekirova'yaaaaa!" şeklinde höngürtülü...
Kahvaltıya geçiş sürecinde;
"Anne bu sabah da süt içecek miyim? Okulda çay günüyse süt içecek miyim ben şimdi?" sorularına aldığı "Evet kuzum bugün çay günü o yüzden sütümüzü evde içeceğiz!" cevabıyla önce 5 dk kadar mızmızmızmız"lı; "Bana az süt ver!" nameleriyle mıymıymıy"lı...
Anne "Tabi yavrucuuum!" deyip kafasındaki ağrıya rağmen leydi edasıyla yarım bardak sütü kupaya boşaltınca "Ama ben çok süt istiyordum! Bana neden az süt koydunnn!" nidalarıyla yine höngür höngür höngürtülü...
Artık ateşle buluşmuş barut fıçısı kıvamındaki anne "Git çabuk içeri, içme bu sabah süt falan!" diye höykürünce;
"Anneee tarışmak yok! Sen de hep benimle tartışıyorsunnn!" bağırtılarıyla baya baya gökgürültülü ve oldukça sağanak yağışlı...
Sonuç: 3 bilemedin 4 saatlik uyku + kafa çatlatan bir ağrıyla iş başı yapmış bir ben!
Bugün de hava ne güzel! Lay lay lommm...
EG

Ahhh tatilll caaanımm tatil...

2011-08-25T06:37:00.000-07:00

Ofiste donduğumuz şu günlerde, bu ve buna benzer fotoğraflara bakarak içimi ısıtmaya çalışıyorum. Yoksa donmama engel olamayacağım! :)2 gün sonra buralarda biryerlerde olacağım, olacağız, yani umarım!
Bu sene benim bankadaki seyyah halimden ötürü, ailecek tatile çıkamadık henüz. Cennetimiz Tekirova'ya da gidemedik haliyle. Bu sebeple önümüzdeki Ramazan Bayramı daha bi önemli ve anlamlı (!) bizim için. Allah kısmet ederse, 4 başımıza arabamıza atlayıp yazlığa gideceğiz. Ve 7-8 gün kafamızı dinleyip geleceğiz, inşallah! (Zira "inşallah" demezsem yine bir sorun çıkacağına inanıyor ve korkuyorum!)
Burda hep kızımdan bahsettim sizlere, blog da adını kendisinden almıştı zaten. Ama hayatımıza katılan yeni bir yüz,yeni bir nefes var.
Oğluşum Alp Erkan'ımdan bahsetmedim pek galiba. :)
Biraz sıkıntılı bir süreçti hamilelik bizim için biliyorsunuz. Yine de şükürler olsun, Alp içimde yeterince büyüdü, gelişti. Önceleri erken doğum yapmama kesin gözüyle bakan Doktorum Burcu Hanım, Alp'e pek iyi baktığıma kanaat etmiş olacak ki, "Bekleyebildiğimiz kadar bekleyelim!" dedi. Biraz ben dikkat ettim, biraz etrafımdaki insanlar el kol oldular, ama en önemlisi Alp'im sımsıkı tutundu bana, kocaman oldu içimde...Ekim'in 3. haftası yaklaşırken Doktorum daha fazla bekleyemeyeceğimizi ve doğum için bir tarih belirlememiz gerektiğini söyledi. Bana kalsa ben normal doğum için beklemek istedim. Yurtdışında ilk bebeğini sezaryen ile doğursa bile 2. bebeğini normal yolla dünyaya getiren annelerin hikayelerini okumuştum. Ama zaten 3. aydan itibaren bizi korkutup beni 6 ay boyunca eve bağlayan sebepler yüzünden bu hayalim suya düştü. Kuzu kuzu tarih belirledik eşimle; 21 Ekim 2010 diyerek...Sonrasında "mahalle baskı"sına karşı koyamayarak 20.10.2010 tarihini kararlaştırdık Doktorumuzla. Peh! Çocuk özel bir tarihte doğsunmuş! Benim açımdan çok da farketmedi açıkçası... :)
20 Ekim sabahı gergindim biraz...Ceren'de normal doğum olacak diye sancılarım tuttuğunda gitmiştik hastaneye, doğum olamayacağını anlayıp sezaryene alınışım ve sinir krizi geçirişim bambaşka bir hikaye...Bu kez neyin nasıl olacağını bilerek gittim. Belki benim gerginliğim de yansıdı hemşirelere bilemiyorum, tam 3. denemede damar bulup kateter takabildiler. O günün hatırası bir de minik şişlik var şimdi bileğimde, opere edilmesi gereken...Oğlumun doğmadan bana verdiği ilk hediyesi... :)
Sonrasını ise çok net hatırlamıyorum. Epidural + spinal anestezi uygulandı; soğuk bir ameliyathane...Hakan yine yanımda, elimi tutuyor. Hissizim sanki...Şaşkın...Aradan 20 dk geçiyor geçmiyor, Hakan'dan bir kahkaha...-tıpkı Ceren'de olduğu gibi...- "Hah ahhaaa! Eceee, bu oğlan çok güzel!" Ağlıyorum, ağlıyoruz. Alp, benim bizim Alp'imiz...İçimde sıkı sıkı hayata tutunan bebeğim, özlemle beklediğim oğluşum...Evet, Hakan haklı, Alp çok ama çok güzel...Yanağını yanağıma dayıyor Doktorumuz, sıcacık...İnanamıyorum hala...
Odaya geliyoruz, Annem, Keriman Annem, Şakir Babam ağlıyor herkes...Ben ise gülümsüyorum, "Zoru başardık biz oğlumla..." diyorum içimden.
O kadar acemiyim ki, sanki hiç çocuk büyütmedim, Ceren'de öğrendiğim ne varsa silinip gitmiş aklımdan...Altını değiştirirken zorlanıyorum, emzirirken sıkılıyorum. "Hakan kuzum, biz mi büyüttük Ceren'i? Onu da ben mi emzirmiştim?", konuşup duruyor iç sesim. Gözlerime bakıyor Hakan, anlıyor sanki aklımdan geçenleri...Ama o da şaşkın, benim gibi...
Sonra eve yolluyorum kuzumu, evde canım bebeğim Ceren'im var bekleyen...Babası o gece yanında olacak, beraber uyuyacaklar, benim yokluğumu hissettirmeyecek ona...
Ceren biliyor nerede olduğumu, daha doğrusu ne amaçla o gece yanında olamadığımı biliyor.
O sabah okula Ceren'i ben bıraktım çünkü...Elele kreşe giderken kısacık cümlelerle anlatmaya çalıştım. "Annecim, hani Alp'i bekliyoruz ya bir süredir?" "Evet anne, Mersin'e gitcez Alp gelince..." "Hah işte Alp dün gece benim kulağıma fısıldadı, artık gelmek istiyormuş." "Öyle miii?" "Evet bebeğim. İşte ben de bu yüzden bu akşam gidip Alp'i getireceğim, gece evde olamayacağım, olur mu canım?" "Tamam annecim." "Babanı babanneni,dedeni üzme yorma sakın olur mu kuzum?" "Olur anneciim." Bu kadar...O kadar uysal o kadar sakindi ki...Sanki benim ne kadar heyecanlı ne kadar gergin olduğumu anladı, ve hiç sorun çıkarmadı kızım...İçim rahat bıraktım onu okula...Ertesi akşam o kreşten dönmeden evde olmak istedim. Doğumdan önce Burcu Hanım'la anlaşmıştım zaten, bir gece hastanede kalıp, ertesi gün evime dönecektim. Akşamüzeri hazırlandım, eşyalarımı topladım, sevgili geldi, aldı eve getirdi bizi...Onu evde bekledim. Pijama gecelik falan da giymedim. Bir pantolon bir t-shirt vardı üzerimde, beni hasta gibi görsün istemedim. Eve gelince beni tam kapının karşısındaki koltukta oturuyor görünce koştu geldi atladı kucağıma...Öptüm,saçlarını kokladım. "Bak annecim, Alp'i getirdim ben." dedim. Koşarak yatak odasına geçti, inceledi inceledi. "Ama anne Alp çok minik!" dedi. Şaşırdı, çoraplarını çıkarmamızı istedi, Alp'in ayaklarını sevdi, okşadı. Benim için 2 çocuklu hayatın en zor kısmı böyle atlatıldı: Ceren, Alp'i ilk kez gördüğünde ne tepki verecek???
Çok şanslıyım ama, Eniştem Prof. Dr. Fatih Ünal yanımızdaydı, söylemiş olmalıyım, çocuk psikiyatristi...Ceren'in gelişini o da bekledi evde bizimle, nasıl davranmamız gerektiğini izah etti, hemen kısa bir gözlemle herşeyin yolunda olduğunu, içimizi rahat tutmamızı salık verdi. Rahatladık... :)
Sonrası işte tanıdık bildik, 2 çocuklu kaosa hoşgeldiniz! Yetişememe, yetememe, azıcık sabrını yitirme, fedakarlığı olgunluğu henüz 3-3,5 yaşındaki Ablacıktan bekleme vs vs...Geldik bugünlere...
Şimdi Ceren 4y+1ay Alp 11. ayın içinde. Harala gürele geçiyor günler...
Yakında bir gün belki Alp'i de tanıştırırım sizinle...
Ama şimdi izninizle kaçıyorum, uzun yazdım yine...
Hoop birden kestirip attım bağladım mevzuyu...
Ama baktım ki duygusallaşıyorum, buna mahal vermeyeceğim bugün daha fazla...
Hadi bakalım kalın sağlıcakla...
Öpücükler bizden...
EG

Kurabiye ye ye ye.....

2011-08-22T07:49:00.000-07:00

Bu kurabiyeleri kocamcım "Ya atıştıracak birşeyler yapsana!" dediğinde hemencecik, evdeki malzemeleri gözden geçirerek yaptım.
Malzeme kısmı o kadar sade ki...
125 gr yumuşamış margarin
1 paket krema
3/4 su bardağı pudra şekeri
Aldığı kadar un
İçine ister kuru meyve koyun, ister benim gibi damla çikolata :)
Ne kadar az malzemesi var öyle değil mi?
Tairifi Yeşil Kivi adlı blogda görüp, Sana hamurişi kitabıma koştum. Akşam evi mis gibi kurabiye kokusu kaplamıştı.
Un hariç diğer malzemeleri karıştırıyoruz. Unu yavaş yavaş ilave ederek yumuşak bir kurabiye hamuru yoğuruyoruz. Hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar koparıp içine hazırladığımız harcı koyup ay çöreği şeklinde kapatıyoruz. Önceden ısıttığımız 175 derece fırında hafif pembeleşene kadar pişiriyoruz. Üzerine pudra şekeri serpip servis ediyoruz.
Belirtmekte fayda var; kuru mevve ile yapacaksanız meyveleri sıcak suda ıslayın ki yumuşasınlar.
Ha bir de benim kendi değişikliklerim olacak gelecek sefere; misal hamura margarin yerine tereyağı kullanacağım. Tereyağı ile yapılan çörek ya da kurabiye hamurları daha yumuşak oluyor, ağızda dağılıyor. Ben öylesini seviyorum, margarinle kıyır kıyır bir hamur oluyor. Tercih sizin...Bir de ben damla çikolata yerine Nutella koyacağım içine birer tatlı kaşığı, bir dahaki sefere...Çünkü damla çikolar erimemişti,kıtır kıtır çiko yedik. :) Oysa ben dudağımın kenarından akan bir çiko hayal etmiştim. O da ancak Nutella'yla mümkün olacak galiba. :)
Yaaa siz Sarelle'ci misiniz? Nutellacı mısınız?
Ben Sarelle seviyorum, ama kocam inatla Nutella alıyor yaaa!!!
Ayy bir de ben küçükken yoktu böyle hazır kavanozlarda kaşıklamalık...Babam Sagra Special'dan taze doldurtur getirirdi eve...Ama ben nasıl yiyorsam, bi süre sonra bıkmış olmalı ki, bana dükkanın yerini öğretmiş, sürülebilir çikom bittikçe para verip "Git kendin al bundan sonra!" demişti. O çikonun aşkına dere tepe ters olsa giderdim zaten... :)
Bu da böyle bir anıdır işte...
Öpücükler benden...
EG

La la laaaaa... :)

2011-08-18T08:18:00.001-07:00

Su aktı, yolunu buldu. Ece beklediği terfisini aldı; MUTLU!
Neymiş?
Homurdanmak yok! Homurdanmak yok!!!!
EG

Bu da bugünkü keşfim...

2011-08-11T04:36:00.000-07:00

http://www.dreamtv.com.tr/videolar/664 Benim de size ve kendime yaptığım bir kıyak olsun! Bazı şeyleri bu kadar geç keşfettiğime üzülüyorum valla billa bak! Sabahtan beri yüzümde salak bi gülümseme milyon kez dinledim galiba... :) Hadi bakalım, dinledikçe beni hatırlayın... Not: Kimbra, canım aferin böyle devam et! Mümkün mertebe "toprağı bol olsun" Amy'e benzeme lütfen. Olur mu? ;) EG
Okuyucuya not: Neden bağlantı var da video yok derseniz; sağolsun yükleyemedi benim PC...Ben de zoruna gitmesin diye içimden saydırıyorum şu an!

Su akar, gider...

2011-08-10T04:05:00.000-07:00

Geçen hafta eve yardıma gelen abla gelmedi. Aradım oğlu çıktı; "Annem bileğinden ameliyat olacak, hastanede..." dedi. Ben de 2 gün sonra arayıp geçmiş olsun diledim. Artık çalışamayacağını söyledi, "Canın sağolsun!" dedim. Nerden aklıma estiyse, "Ölüm var kalım var, hakkını helal et!" dedim. "Olur mu öyle şey, helal olsun! Asıl senin hakkın vardır; sen helal et!" dedi. "Helal-i hoş olsun!" dedim kapattık. Dün akşam haber geldi; Abla kaza geçirip kızıyla birlikte göçüp gitmiş. :(
Elim ayağım boşalıvermiş bir anda, "Aaaaaaa!" deyip kalmışım.
Cidden kalakaldım. Bu da bana ders olsun.
Neymiş? Hayat kimi küçük şeyleri dert etmeyecek kadar kısaymış.Neymiş? Temmuz'da beklediğin terfi gelmeyince; "Aaa ama biz bu terfiyi Mart'ta hakettik. Yönetmelik Temmuz'da terfi dediği için bu saati bekledik. E ne yani? Şimdi de mi alamıyoruz terfiyi?" diye homurdanmayacakmışsın. Vardır elbet Allah'ın bir bildiği...
Su akar yolunu bulur...
EG

Yok kuzum yok... :)

2011-08-04T04:37:00.000-07:00

Bir iki hafta önce yazıp, kendi kendime çemkirdiğim "Hani bi çember çizecektin etrafına? Hani kimseyi almayacaktın yanına?" türevindeki monologumu üzerine alınmış bir canciğerim. Yok kuzum yok, sana-size değildi o sitemlerim. :)
Ben kendi kendime konuşuyordum tam da o anda...Hani bazen insan kızar birşeye, bir anlık bir olaydır hani, saniyesinde düşer yüzünüz, ama saniyesinde minicik bir olayla dünyalar sizin olur...Aynen öyle birşeydi! Tamamen alakasız bir duruma içerlemiştim diyelim. Canımı sıkmıştım falan...Ama sonra doğumgünümde görmeyi umduğum herkesin odama doluşmasından sonra, hiç beklemediğim bir yüz girdi ya kapıdan içeri, işte o an geçip gitmişti bütün kızgınlığım zaten. Merak etme sen! ;)
Şimdi resimdeki mevzuya gelince; süper hüper kuzum Ceren'im 4. yaşını da bitirdi. Nihayet! Aylardır yaşgünü diye sayıklayıp duruyordu. En son benim yaşgünümde -kendi yaşgününden 1 hafta önce- "Yine mi benim yaşgünüm değil! Artık yasaklıyorum doğumgünü partilerini!" buyurdu! Eh el mahkum ona hayal ettiğinden bile güzel bir parti yapmak gerekti. Bu kez daha bilinçliydi sanki, ne istediğini nasıl şeyler istediğini tek tek anlattı. Biz de uyguladık, elimizden geldiğince yapmaya çalıştık! Başardığımızı; "Anne bu şimdiye kadarki en güzellll yaşgünü partimdi!" demesinden anladım. (Haspam sanki 40 yıldır yaşgünü kutluyor ya!) :P
Üsttekiler sevgili Zu'mdan aldığım beni hiç yanıltmayan, nefis un kurabiyelerim, renkleri koyu çıkmış, tamamen fotoğraf çekmedeki kabiliyetsizliğimden, yoksa hafif pembe renkte leziz mi leziz olur kendileri... :) "Tarif yakında!" diyeceğim, ama ne kadar yakın onu bilemeyeceğim! :)
Alttaki ise tarifini vereceğim elmalı milföylerim! Elmalı kurabiye yapma niyetiyle yola çıkıp, 2 çocuk + çocuktan hallice kocayla yetiştiremeyeceğimi anlayınca, anında çark edip milföyler yaptım böyle!
Malzeme:
- 10 yaprak kare milföy hamuru
- 2 tane elma
- yarım su bardağı kadar şeker
- 1/3 su bardağı kadar çekilmiş ceviz
- 1 tatlı kaşığı tarçın
Elmaları rendeleyip şekeri ekliyoruz ve suyunu salıp çekene kadar pişiriyoruz. Sonra cevizlerimizi ve tarçınımızı ekleyip 2 kez çevirip altını kapatıyoruz. Milföy hamurlarımızı merdane ya da oklava yardımıyla birazcık açıp ortadan ikiye kesiyoruz. (Ben dikdörtgen kesmiştim, ama şimdi düşününce üçgen kesip muska şeklinde yapsaymışım da güzel olurmuş.) Kestiğimiz parçalara 2 tatlı kaşığı kadar elmalı harcımızdan koyup hamuru kapatıyoruz. 175 derecelik fırında kızarana kadar pişiriyoruz.,Aslında fırından çıktıktan sonra soğuyunca üzerine pudra şekeri serpmekti niyetim, ama Ceren çikolata sevdiği için ben de üzerine çizgiler yaptım çikolata sosla! Kolay bir tarif, zaman kazandırdı bana da! Üstelik de lezzetli...Vakit darlığından şikayetçiyseniz denenebilir.
Başka mama ciciler de vardı soframızda, artık kısmetse onlar da başka postlarda...
Hadi kalın sağlıcakla...
EG

Sarhoş muyum neyim? :(

2011-07-27T05:48:00.000-07:00

Mersin'de, yuvamda 8 günlük yayla tatilinden döndüm geldim. Geldim ama içim buruk, oldukça...Allah'ın işi bilinmez ama...Sanki son kez gördüm Anneannemi...Kulağıma fısıldandı sanki, "Ece sıkıca sarıl ellerine...Hayır dualarını iste!" dendi. Baktım yüzüne uzun uzun...Ceren'in "Anne, Büyükanneannenin elleri neden böyle böyle titriyor?" sorusuyla irkildim. O an anladım...
Küçüklüğümde Anneanneme bakar, herkesin ninesinden ne kadar farklı olduğunu düşünürdüm. Uzundu sanki hepsinden, daha güçlü kuvvetliydi, hamarattı...Milyon tane özellik yapıştırabilirdim yakasına... :)
Şimdi bakınca zayıflamış vücuduna, titreyen parmaklarına, içim acıdı. Yo hayır yaşlanmasına değil, hepimiz yaşlanıyoruz. Sadece uzakta olmak acıttı içimi...
Oysa O, o kadar mutlu ki benim adıma...Hakan'a teşekkür üstüne teşekkür etti durdu; "Torunuma hasret bıraktırmıyorsun beni...Getiriyorsun buralara..." diye. -Alakası yok, aldım 2 kuzumu gittim halbuki!Hakan son gün geldi, sırf dönüşte yardımcı olmak için!- Ağladı..."Damat çok iyi..." dedi durdu. Gönlü olsun diye, "Damat evi benim üstüme yaptı!" dedim.Ay ne sevindi ne sevindi! (Medeni Kanun'daki değişikliklerden haberi yok, evin tapusunda benim adımın yazması büyük olay!)
Bu kez dönüşüm Anne Babama da zor geldi. Ceren artık özgür, kendi başına takılıp duruyor. Bahçede oynadı, çileklerini suladı, şeftalilerini kopardı yedi. Bağımsız federe bir varlık...Ama Alp...Babam çok hüzünlendi, "Doyamadım bu fıstık oğlana, evin içi, kollarım boş kaldı şimdi." dedi dün telefonda, ki söylemez pek,sırf ben üzülmeyeyim diye...Ama bu kez o da tutamadı işte kendini...Koyverdi gitti.
Bu Mersin seyahatinden ağlamadan döndüm, görünürde gözyaşı yoktu. Ama farklı tepkiler oluyor tabi...Şimdi gece gece kendi diş gıcırtılarıma uyanmama ne demeli???
:(
EG
Not: Bu yazı melankolik bir havada "Gesi Bağları'nda Dolanıyorum" türküsü eşliğinde yazılmıştır ve aşırı dozda "hüzün" ihtiva etmektedir. Arzu eden okuduktan sonra hafızasından silebilir!

30 yaşımda...

2011-07-15T00:34:00.000-07:00

Hayattan neler öğrendiğimi gözden geçiriyorum. Muhasebe yapıyorum sanki...Ordan alıp oraya taşıyorum, kafamın içinde geziniyorum, bolca düşünüyorum, farkediyorum, şaşırıyorum, hatırladığım kimi şeyler kocaman bir gülücük yayıyor yüzüme, bazen hüzünleniyorum. Uzar gider...Ama birkaç kalemde yazabilirsem eğer...
Bir insanın kendisini tanıması için bu yaşlara gelmesi gerekiyormuş, bunu öğrendim. Kendime bakıyorum, bana ne yakışır, nelerden hoşlanırım, hangi yemekleri iştahla yerim, nelere burun kıvırırım hepsini sıralayabilirim artık. Sevdiğim yazarlar, sevdiğim kitaplar, sevdiğim müzikler var. "Bu tarz elbiseler bana yakışmıyor!" diyebiliyorum mesela bir mağazaya girince, hem de denemeden. :) Kendimi tanıyorum artık, mutlu oluyorum, "kendim" oluyorum. :)
"İnsan yedisinde neyse yetmişinde de odur!" sözünü anlıyorum, doğruluğunu öğreniyorum tecrübe ederek... Kişilerin değişmesini beklemek bazen insanın kendisine bile haksızlık oluyor. Boşa beklenti içine giriyorsun işte. Bir insan neyse o; huylu huyundan vazgeçer mi? Geçmiyor...Tabi bu durum benim için de geçerli...Pollyannacılık oynamaya gerek var mı? Sanırım yok... :)
"Aile" denen kavramın boş bir laftan ibaret olmadığını öğreniyorsun mesela...Birinin hayatında güzel bir gelişme olsa, sen kıskançlıktan karnına ağrılar girmesi yerine aptal bir gülümsemeyle dolaşıyorsun ortalıkta...Onun adına hayal kurmaya başlıyorsun. Aile dediğin şey öyle özel ki, çoook uzaklarda olsa dahi, her an kalbinin onlarla attığını hissediyorsun. Ya da bir soyisim benzerliği de aile olmaya yetmiyor bazen. Oysa, aynı adı paylaşmadığın kimi insanlar aileden biri olup çıkıyor. Herşeye herşeye şükrediyorsun böyle durumlarda...(Mesela telefonun icat edilmiş olmasına bolca şükrediyorum ben...) :)
Bu hayatta yol alırken kimlerin yanında olup, kimlerle aynı yolda yürüyemeyeceğini anlıyor ve öğreniyorsun. 18'lik umut dolu "delikanlılar" gibi, "Birimiz hepimiz için, hepimiz birimiz için..." geyiklerine maruz bırakmıyorsun gönlünü...Sen bir yürü bakalım, kimi gelir seninle, kiminin işi çıkar, kimiyle sözlerle bakışlarla birbirinizi kıracak noktaya gelirsiniz, bırakırsın gider...Sen yürü, elbet çıkar yanında yürüyen birileri...Beraber yol almayı öğreniyorsun. :)
İnsanın ilk gençlik zamanlarında hayalini kurduğu hayatla bu yaşta sahip olduğu hayatın her zaman birebir örtüşmediğini görüyorsun. Ve bunun insanı mutsuz değil, çoook mutlu yapabileceğini de...Evet, bu değildi benim hayalim...Ama şimdi biliyorum ki, başka türlü birşey, başka biriyle, başka bir hayatta mutlu olamazdım ben...Kimseye katlanamazken, O'nun için herşeye katlanabilecek gücü kendimde bulduğumu görünce, anladım, tam da hayal ettiğim yerdeyim aslında... :) İnsanın hayalleri değişebilirmiş, bunu öğrendim. :)
Ve öğrendim ki, en güzel çağı buymuş insanın, kendini bilerek, hayattan ne istediğini, ne beklediğini bilerek yaşamakmış en güzeli...Şu hayatta kıstas alınması gereken tek şey insanın kendi istekleri olmalıymış, bunu öğrendim. Başkalarının hayatlarıyla kişinin kendi hayatını kıyaslayıp yaşayamadığını, dahası mutlu da olamadığını gördüm, öğrendim. Bu tarz kıyaslamarı Allah'a şükür evimize, yuvamıza sokmadığımız için içimizin bu kadar rahat olduğunu anladım. :)
Bazen insanları dinlememek gerektiğini öğrendim. "Çok veriyorsun kendinden, fazla değil mi bu kadarı?" diyenleri de anlamaya çalıştım. Ama şunu da biliyorum ki, yaptığım kurabiyeyi yerken kızımın gözlerindeki minik pırıltıları yakalayınca benden daha mutlusu olmazmış, gerisi yalanmış... :) Bunu da yapmayan anlayamazmış. Bana göre ailem için yaptığım hiçbirşey fedakarlık değilmiş, benim mutluluk kaynağımmış bunu öğrendim. O yüzden gerçekten çok beyhude bir çaba bu beni "fedakar" anne pozisyonundan çıkarmaya çalışmalar...Herkes gibi, herkes kadar sıradan bir anneyim işte...Ne bir eksik ne bir fazla... :)
Son olarak, kişi kendisi mutlu olabilmeli önce, etrafındakileri mutlu edebilmek için. Kendisiyle barışık olmalı...Kendisiyle derdi olan insanların, etraflarıyla da derdi oluyormuş, bunu öğrendim. Burnu büyüklük değil bu dediğim yanlış anlaşılmasın, mükemmel değilim, ama kendi kusurlarımın ya da hatalarımın da farkındayım. Ama kendimi olduğum gibi kabul edip yoluma öyle devam ediyorum. Yoksa insanın kendi cehennemini gittiği heryere beraberinde götürme potansiyeli taşıdığını öğrendim.
Öğrendim ki, hayatın bana öğretecek daha çoook şeyi var. :)
Hadi bakalım bekliyorum... :))
EG

Feridun Oral

2011-07-14T01:09:00.000-07:00

Kızımın kitaplarını tanıtacağımı söylemiştim. İkinci girişimimde hakkımı bir Türk yazardan yana kullanmak istedim. :)
Feridun Oral ile tanışmamıza vesile olan kitapla başlıyorum: Kirpi İle Kestane!
Kirpi İle Kestane'de hikayemiz oldukça naif; Kirpi "Pat!" diye bir ses duyar, etrafına bakınır ama bu sese önce bir anlam veremez. Sonradan ortaya çıkar ki ağaçtan bir minik kestanecik düşmüştür üstüne. Ame her ikisi de dikenli olduğu için birbirlerinden ayrılmaları hiç de düşündükleri kadar kolay olmaz. Kendilerine yardım etmeleri için ormandaki hayvanlara başvururlar. Ama aksilik bu ya, herkesin yapacak bir işi vardır. En sonunda hava kararmaya yüz tutmuşken yokuş aşağı paldır küldür yuvarlanınca biri bir yana biri diğer yana savrulur ve ayrılırlar işte!
Hikaye çok güzel, hikayeyi yine kendisi resimleyen Feridun Oral resimlerle çocukları alıp hikayenin içine de sokmayı başarmış. Benim takıldığım tek nokta; bazen Oral'ın kullandığı gereğinden uzun cümleler oldu. Ben cümleyi okurken yoruluyorum, Ceren'i düşünemiyorum bile! Bu kadar uzun cümleler Ceren'in dikkatini çok dağıtıyor, ben de parçalayıp bölüyorum cümleleri... :)
Bunun dışında çocuğunuzla okumaktan keyif alacağınız, gerçekten hoş bir çalışma olmuş. Tebrik ediyorum yazarımızı. Hoş kendisi blogcu bir anneyi ciddiye alır mı bilmem ama: Azıcık kısaltsak şu cümleleri Sayın Oral, olmaz mı? :)
Sevgiler,
İyi okumalar...
EG

11 Temmuz...

2011-07-11T03:29:00.000-07:00

10 Temmuz 2007 gecesi yatağıma uzanırken bir hayli sıkıntılıydım aslında. Kocaman bir göbek, ayak parmaklarımdan başlayıp bütün vücuduma yayılmış kızarıklıklar, bunun getirisi hiç bitmek tükenmek bilmeyen kaşıntılar, üstüne yaz sıcakları...Haaa tabi benim hiç yerimde duramamamdan kaynaklanan vücut ağrılarımı saymam lazım. "Ev topyekün kalksın insin, heryer temizlenecek!" diyerek, gardropların dolapların içlerine kadar heryeri herşeyi yıkamam ütülemem yerlerine kaldırmam...
En çok da merak..."Neden hala gelmedi? Kime benziyor ki? Doktor babasına benzetti ama bana da benzeyen tarafları olur mu ki? Sağlıklı olacak di mi? Doktor bir sorunu olmadığını söyledi. Ya doğumda bir sorun olursa???" Net olarak hatırlayamıyorum ama galiba gece yarısını falan geçmişti uykuya dalabildiğimde. :)
Sonra 11 Temmuz sabahı tam olarak 09:33'te tanıştık kendisiyle. Arada olup bitenler teferruat...Asıl mesele o ilk an...Hakan dönüp kahkaha atmıştı; "Ece bu kız çoook güzel!" diyerek. Baktım baktım. Kara kuru birşeydi, çok gür saçları vardı. Pek kimseye benzetemedim. Yumuk yumuk eller, buruş buruş ayaklar... Belki o anda ben sersem gibiydim, bilmem ki... Tek bildiğim çok ama çok şaşkın olduğumdu.
Biz zamanla birbirimize alıştık, kaynaştık; "O" büyüdü, bambaşka bir hal aldı. Gözümün önünde zeytin gözlü dünyalar güzeli bir hanım kız oldu.
Ceren...Benim Ceren"im...Babasının "Su" gibi duru, su gibi temiz kızı...Lüle saçlı, kara kaşlı, bal dudaklı kızım...Benden öğrendiğini bana satan; sabah kollarımdan öpüp 'Sen ne yedin bakiim? Bal mı neçel mi? Çok da tatlıysın...' diyen kızım...
Bugün 4. senesi biterken ömrünün; "Anne biyiyo musun bu şimdiye kadayki en güzel yaşgünüsüm..." diyen 5 yaşının kapı girişinde duran kaymak kuzum... Anasına çekmiş, erkek Fatma, babasına hediye olarak uzaktan kumandalı yarış arabası seti aldıran, pastasını korsanlarla süslü isteyen asi ruhlu ceylanım...
11 Temmuz günü canımcan can verirken sana en büyük hayalim senin adına, sağlıklı olmandı. Hala da tek dileğim bu; Allah ömrünü uzun & mutlu kılsın. Dilimdeki tek dua bu, buna inan...
Bazen seninle tartışıp kırıyorum farkındayım. Ama insanım annem sonuçta, benim de hatalarım var. Her hatam dönüp dolaşıp benim etime batıyor sanki, benim canımı acıtıyor; ben de büyüyorum seninle, yol aldıkça ben de yaşıyor yaşlanıyorum. Tek tesellim her ne yapıyorsam sırf senin iyiliğin için yapıyorum.
Gün gelip beni anlayacağını umuyorum.
"Sen benim neyimsin?" diyorum ya bazen..."İlk gözağyınım..." diyorsun ya; varsın bütün gözağrılarım senin kadar tatlı olsun, gönülden razıyım...
İyi ki doğdun kuzum, iyi ki benim hayatım kutsandı seninle...Herşeyimsin, herşeyim...
Nice yaşların olsun...
Öper annen...
EG

2011-07-01T00:31:00.001-07:00

Bazen bazı insanları çok severim ben...Ama öyle böyle değil...Herhangi bir sebebe bağlı olmadan severim, bilmem yani neden sevdiğimi...Elimden gelen bütün fedakarlığı da yaparım onlar için...Kolay kolay da hayatımdan kimseyi çıkarmam. Sonuna kadar savaşırım, sevdiklerimi hep yanımda, yakınımda tutabilmek için...
Şimdi 2 çocuğum var, heryere herşeye yetişemiyorum belki ama, yine de ne mümkünse yapmaya çalışıyorum çevremdeki insanlar için...
Arkadaşlarımdan, etrafımdaki insanlardan en sık duyduğum söz "Vefalı arkadaşım benim"dir. Şimdi açıp baksam, telefonumda en az 3-5 tane bu tarz mesaj gösterebilirim size. "Aman ne inceyimdir! Ne düşünceli! Ne vefalıyımdır!" di mi?
Oysa bilmezler ki Ece yoruldu, yorulması çabalamasından da değil üstelik...Bu çabanın maddi bir karşılığı yok; olamaz da...Ama ben maneviyata düşkünümdür. İsterim ki, aynı incelik, aynı nezaket bana da gösterilsin. Ben de "Ah be ne vefalıdır benim canlarım!" diyebileyim. Böyle diyebildiğim arkadaşlarım da bir elin parmaklarını geçmez.Üzer mi bu durum beni? Bittabi...Tahmin edemeyeceğiniz kadar üzer. Şimdilerde olduğu gibi...
Yelkenlerimi indirdim suya, öyle sevimsiz hissediyorum ki kendimi...Gereksiz kutlamalara girmeyi hiç de istemiyorum. Şu birkaç gün bitsin gitsin, "Aman dert oldu bana." diyorum içimden...
Kızıyorum kendime de...Hani söz verip duruyordun kendine? Hani haddinden fazla değer vermeyecektin kimseye? Hani kalbinin kırılmasına müsaade etmeyecektin? Hani "bir çember" vardı etrafında, öyle her önüne geleni sokmayacağın? Hani böyle kırılgan, narin olmayacaktın?
Hani kendi işine gücüne bakıyordun Ece, hani? Niye şimdi bu kırgınlık...?Üstelik, kimseye de değil, kendine kırılıyorsun. Ne saçma bu yaptığın?
Başedemiyorum ki ben bu halimle...Burcumdan kaynaklanan bir durum mu bilemiyorum ama insanları sevdiğim kadar sevilmek istiyorum işte...Karşı taraftan bu derece güçlü bir bağ hissetmediğimde de kırılıveriyorum. Ne çok yorar bu durum insanı anlayabiliyor musunuz? Çok kırıldım ben de...
Şimdi 2-3 gündür gelin görün beni Allah aşkına! Ne sözler veriyorum kendi kendime, çok komik..."Ben de hiç kimse için sıkıntıya sokmayacağım kendimi! Ohh rahatıma bakacağım!" deyip duruyorum. Yapar mıyım? Offf ne alaka? Tabi ki yapamam. Biri şöyle o değilden uzatsa elini bana doğru, koşa koşa gider, sarılır bırakmam. Deli miyim neyim?
Bu haftayı hiç sevmedim ben, gidişatı kötü...Bakalım sonu ne olacak?
(Başa saramaz mıyız???)
EG

Offf...

2011-06-27T06:26:00.000-07:00

Gezgin birşey oldum çıktım son iki aydır. İşyerinde nerde ihtiyaç olsa "Hooooppp" oraya gönderiyorlardı beni..."Artık burdasın!" diyorlar, eşyalarımı taşıyorum, 2 hafta ortama ayak uyduruyorum, sonra hadi başka bir yere...Güya eski ofisime döndüm ama diken üstündeyim! Yüzümün her yeri kabarcık kabarcık oldu, dudağımda uçuk, inanılmaz gergin bir haldeyim. Mutfağımda vakit geçiriyorum bolca. Sabahları 05:30 gibi uyanan "evlatlarım" olduğu için, sağolsunlar, o saatte kalkınca yataktan kendimi direk mutfağa atıyorum. Laf aramızda Ceren için de terapi gibi oluyor, el alışkanlığı ediniyor. Zaten öyle uzaylı gibi de olmasın mümkünse, marifetmiş gibi "Ayyy benim elimden de hiç bi iş gelmez kiii!" nidalarıyla gezmesin ortalıkta...Şimdiden hamurla oynamaya bayılıyor, Büyükbabası da küçük bir merdane ve hamur açma tahtası almış.Değmeyin keyfine... :)
Bugün yeni kitaplar sipariş ettim. Onlar gelecek, okunup görüş bildirilecek. Ama can sıkıntısından galiba, gözümde büyüyor herşey nasılsa!!!
Neyse...Gereksiz bir haldeyim...
EG

2011-06-16T03:27:00.000-07:00

Yok yok anladım ben, gelmeyecek bu sene yaz! Dışarda deli gibi bir yağmur, kafam ağrıyor, havanın griliğinden mi, yitirdiklerimizin ardından tutturduğumuz ağıttan mı bilemedim şimdi...

Düşündüm de, boş boş yazmaktansa bir işe yarayayım bari dedim, kuzularıma pek özene bezene aldığım kitaplar hakkında azıcık birşeyler serpiştireyim istedim. :)

Şimdi öncelikle kitap seçerken neleri göz önünde bulundurduğuma değinmek istiyorum. Hepimizin malumu, çocuk kitapları için seçme aşamasında en önemli etken hitap ettikleri yaş aralığı oluyor. İlk kitaplarımız renkler, şekiller, hayvanlar, vb. hayata dair kavramlar üzerineyken; şimdilerde akıp giden öyküler bizi pek memnun etmekte... :)

İnternet hayatımıza girdi gireli herkes bir şekilde görüşlerini, önerilerini paylaşıyor bu ortamda...Bir çoğu çok samimi, çok faydalı...Fakat bu kitap seçme işi de göreceli bir kavram anladığım kadarıyla... Blogcu bir annenin önerisiyle aldığım bir kitap dizisini elime aldığımda yaşadığım hayal kırıklığını ve şaşkınlığı anlatamam size. İçeriği bakımından ben o tarz bir kitabı ruhsal açıdan zedelenmesin diye Ceren'e okumak istemem yani... Bu sebeple sanki biraz daha bu işe gönül vermiş birilerinden yardım almak daha mantıklı görünüyor. Önceleri Kipitap'ın sitesinden ve blogundan fikir edinirken ( bknz: http://www.kipitap.com/anasayfahttp://), son 1 yıldır en büyük kaynağım "Bir Dolap Kitap" oldu. ( http://www.birdolapkitap.com/)Yazarları Banu ve Yıldıray sanki aynı dili konuşuyorlar benimle, aynı yöne bakıyoruz sanki...Önerdikleri hangi kitabı aldıysam yüzümde kocaman bir gülümsemeyle getiriyorum sonunu. İyi ki varlar tabi... :)

Benim için galiba kitabın hangi yayınevinden çıktığı da gözönünde bulunrurulması gereken bir unsur. Bizim kitaplığımızda ağırlıklı olarak, Kırçiçeği Yayınları, Türkiye İş Bankası Yayınları ve YKY bulunuyor. Bunların basım kalitesi, editörlerinin gösterdiği özen en belirleyici etken!

Bizim açımızdan bir diğer önemli kriter ise kitabın yazarı! Bakmayın siz 4 yaşında bir bücür olduğuna, gayet bilinçli bir okur bizim cüce! :) Ceren'in yabancı yazarlar içinde favorisi Julia Donaldson. Donaldson'ın hangi kitabını aldıysam ona, bırakmadı elinden. Ezberledi bir de...Bayılıyor o kitaplara...Bunda illustratör Axel Scheffler'in de payı büyük galiba... Tabi bir de Yıldırım Türker'in çevirisinin. Çünkü Donaldson'ın Scheffler ile çalışmadığı ve Türker'in çevirmediği kitaplarını hemen farkediyor, ve resmen ısınamıyor onlara!

Türk yazarlardan Feridun Oral açık ara en sevdiğimiz isim, hemen hemen her kitabı var kitaplığımızda... Kitaplarının çizimleri çok güzel, yalın ama öyküyü oldukça destekler nitelikte. Bir Türk yazarın bu derece başarılı işler çıkarması da nasıl mutluluk verici değil mi? :)

İki isim verdim geçiştirdim sanmayın, sadece en sevdiğimiz, kitaplığımızdaki en belirgin 2 isimden bahsettim size...Yeri gelince hepsinden bahsedeceğim inşallah!

Size ilk olarak Donaldson'ın en sevdiğimiz kitabından başlamak istiyorum. Bizi yazarla tanıştıran, bize onu sevdiren kitapla... "Zogi"...

Küçük ejderha Zogi anaokuluna başlar. Orada arkadaşlarıyla türlü türlü maceralar yaşar. Bu maceralarında ona eşlik eden biri daha vardır: Prenses İnci! Zogi ve Prenses İnci'nin yardımlaşmaları, hikayedeki komik unsurlar, Ceren'in öyküyü ezberlemesine olanak sağlayan tekrarlar, rengarenk ve sevimli çizimler bizim Donaldson hayranlığımızın başlangıç noktası oldu. Öykü tozpembe değil, yer yer sorunlar çıkıyor kahramanlarımızın karşısına fakat Donaldson ve tabiki kitabın çevirisini yapan Yıldırım Türker bunları öyle naif bir dille aktarmışlar ki, endişeye kapılmadan okuyorum ben de Ceren'e...Çocuğumu ürkütecek, korkutacak birşey yok içinde, sevimli mi sevimli bir hikaye...

Bu tabi ki benim nacizane görüşüm. Alan okuyan sevmeyenler de olabilir, saygı duyarım. En azından fikir sahibi olmuş olurlar. Tamamen bilgisayar, oyun ve TV çağında yetişen çocuklarımız için bir kitap bir kitaptır diyorum ben...

Özlüyorum, çocukluğumun mavi ciltli cep boy dünya klasikleri serilerini...Alacağın olsun anne! Saklamamışsın hiçbirini!!!!

Ben saklıyorum hepsini, dikkatle...Bakıp bakıp güleceğiz cancağızımla birlikte...

Sevgiyle... :)

2011-06-07T05:48:00.000-07:00

Yaz yeni yeni geliyor Başkent'e...Bahar gelmedi bile, teğet geçti. Oğluşum iyileşti, büyüyor. Ben büyüyorum.
Gri havalara eşlik eden bir ruh hali içindeydim nicedir. Neden bilmiyorum??? Bazen insan kendisine bile yabancılaşıyor galiba...Öyle anlar oluyor ki hafızam siliniyor ansızın, çocuklarıma bakıp "Bunlar benim çocuklarım mı? Ben mi doğurdum? Ne zaman? Hangi ara?" diye sorarken buluyorum kendimi...Yoruluyorum da galiba, zihinsel olarak...
Mükemmeliyetçi olmamak lazım, herşeyi ince ince düşünmemeli insan...İşler pürüzsüz gitsin diye kendi canından vermemeli, "bencil" olabilmeli bazen...Bunu kendime öğütlüyorum, yeminler ediyorum. Ama başarılı olup olmadığım konusu havada kalıyor. İşte bu da beni sıkıyor. Kafamın içinde 1000 ayrı tilki, hepsi ayrı iş peşinde...Ben hepsinin peşinde...Vallahi yoruluyorum artık.
"Bir çocuk hiç çocuk, iki çocuk çok çocuk..." diyenlere katılıyorum. Kendime ayıracak dakikam bile olmuyor. Belki de bu yoğunluk bu yorgunluk beni böyle yapıyor. Bilemiyorum...
Tek bildiğim bunca hengame içinde her gün her dakika Allah'a şükürler ediyorum, sağlık sıhhat için...
Siz de şükür etmeyi unutmayın olur mu?
Sevgiler...
EG

2011-04-06T04:44:00.000-07:00

Sünnet oldu. Benim zorumla, en sağlıklısı bu zamanda olması diye...Çok ağladım, sakinleşmiştim. Ama bugün pansumanda yarasını göründe fenalaşmışım. İçim dışıma çıktı ağlamaktan. Allah'ım neden beni bu kadar dayanıksız yarattın? Ömrümün 5-10 senesi gitti. Gözlerimi kapatamıyorum, kapatmak istemiyorum. Gözümün önünde Alp'imin yüzü... Şu günler geçsin gitsin lütfen...Hemen hemen... :( EG

2011-03-28T05:02:00.000-07:00

Hiç öyle elitist zevklerim yoktur; "Ayyy haftasonu klasik müzik eşliğinde kırmızı şaraplarımızı yudumlayıp cordon bleu'larımızın tadını çıkardık." falan filan pek uzak pek yavan gelir bana...Bildiğiniz kebap & ayran ikilisine tapınan bir beşerim işte, müzik zevki anlayışım da "kulağıma hoş gelen herşeyi dinleyebilirim"den ibarettir. Ama bir tesadüf sonucu keşfettiğim "fado" müzik türüne bayıldım ben. Yalan değil valla, öncesinde duymuşluğum olsa da pek ilgimi cezbedecek tarafı olmamış demek ki...Ama Mariza denen hatunu dinlediğimden beri, sözlerini anlamasam da nasıl ruhuma dokunuyor bu müzik anlatamam. Sonunda son kitap siparişlerimin içine bir de Mariza CD'si ekleyiverdim bakalım, bu keşif de elimde patlamazsa bu hanımın sesiyle müziğiyle bolca aşk yaşayacağız demektir. :) Miyazaki'yi keşfettik bir de...Daha doğrusu ben keşfettim diyeyim. Bir Dolap Kitap'ta rastladım adına, araştırdım," Neymiş ki acep?" diyerek 1-2 animesini aldım. Seyrettik kuzenlerle, kanımız kaynadı, bu hafta yeni bir filmini daha aldım. 2 çocuklu olunca sinema hayal şu sıralar, evde eğlence alternatiflerini deniyoruz. Malum bir de bizim bey gezip tozmaktan haz etmediği için ev kuşu olduk çıktık. Şimdi misal elitist değilim dedim ya, nerden çıktıysa aklıma Ayhan Sicimoğlu ve Vedat Milor geldi. Sicimoğlu tarzım değil, ama o Milor yok mu? Ahhh ahhhh tekrar gelsem dünyaya, yanında çanta gibi beni taşımasını isteyeceğimdir. Hele o yediklerinden aldığı lezzet yansımıyor mu yüzüne, "Ne yiyorsa ben de istiyorum!!!" diye çok sarhoş oldum evde. Hele bir de hamileyken, hele bir de gece yarısı denk geldiyseniz...Ne acımasız bir durumdur o! (Bizzat yaşadım, hiç hoş değil! Hiç!!!) Bak canım istedi şimdi, bir beyti olsa fena olmazdı şimdi... Ah kocam ahhh gayet iyi anladım seniiii... Öpücük... EG

2011-03-25T01:55:00.000-07:00

Çok olmuş yazmayalı...Hayatımız bir telaştan ibaret şu sıralar, yeni yeni heyecanlar da var içimizde... :)
Ben geçen hafta bugün 2. kez "hala" olmanın güzelliğini yaşadım. Minik Bahar'ımın yanına bir de minik Utku eklendi şimdi. Gönlüm pır pır ediyor, içim içime sığmıyor. Hele de Utku'nun kulağına çalınan ilk isim Sevgili Babacığımın ismi olunca... :)
Annem ve Babam 4. torunlarının sevincini yaşarken yepyeni bir heyecan daha taşıyorlar içlerinde, 30 yıllık muhitlerinden ayrılacaklar bir müddet sonra. Bizim için herşeyden önce manevi değeri çok çok yüksek olan yuvamızdan başka bir yuvaya kanat çırpacaklar. Offf bir taşınma işini daha romantik hale getiremezdi heralde hiçkimse-benden başka!
Belki ben onlardan daha heyecanlıyım, çok istedikleri birşeydi çünkü, şimdi çocuklar gibi hayal kurup duruyorlar her ikisi de, ben de tabi...
Elimden gelenin en iyisini vermek istiyorum onlara, her gün yeni yeni sürpriz fikirler doluşuyor kafama. Bu hayalleri hayata geçirmek için sabırsızlanıyorum. Çok heyecanlıyım, bilemezsiniz.
Minik oğluşumun doğum telaşı bitmeden şimdi bir minik üyesi daha oldu ailemizin.
Küçüğümüz biraz rahatsızlandı, birkaç günü hastanede geçirecekler, ama Allah dermansız dert vermesin diyorum. Bu günler de geçer elbet...
Biz -kocaman ama minicik ailemizle- gelecek hafta gidip görebileceğiz yeğenlerimizi. Nasıl burnumda tütüyorlar anlatamam. Hele Ilgaz'ım telefonda "Halaa" demiyor mu? Değmeyin keyfime... :)
Süper keyifli bir haldeyim, hiçbirşeyin bunu bozmasına izin vermeme taraftarıyım. O yüzden şuanda bu satırları bir başkasının PC'sinde yazıyor olmamın hiççç mahsuru yok! :)
Herkesi öperiz. Blogger açık olduğu müddetçe yazarız yine...
Sevgiler...Öpücükler bizden...
EG

Bu bir itiraftır...

2011-02-17T05:55:00.000-08:00

Sevgili Füsfüs'ün blogunda gördüm. Yorumuma "Sen de yazsana!" deyince, düşündüm ne yazsam diye önce...Sonra dedim ki; "Sen bi başla hele...Gelir gerisi..." :)
- Hani böyle kimi anneler hamilelikten pek bir ulvi dönem olarak bahsederler ya, ben özellikle ilk bebeğimde,Ceren'de hiç de böyle birşey hissetmemiştim. Gayet normal bir süreçti o dönem benim için...Sonrasında millet anlattıkça "Ben mi ruhsuzum acaba?" diye çok üzüldüğüm günlerim oldu.
-Kızım Ceren'i ilk gördüğüm an bana hiç de dünyanın en güzel varlığı gibi gelmemişti. Öyle sıradan bir bebekti işte. Ama şimdi bakınca cidden dünyalar güzeli... :)
-Eşimle tanıştığım sıralarda beni en yakın arkadaşlarımla birlikte sinemaya davet etmişti.Kızların son anda işi çıkmıştı-kocam böyle biliyor!İtiraf ediyorum; buluştuğumuz gün kızların hiçbir programı yoktu aslında...Amaç bizi başbaşa bırakabilmekti. O zamandan "Ben bu çocukla evleneceğim!" demiştim.
-Haftasonları evde 4 aylık bebek+3,5 yaşındaki Abla'dan bunalan eşim ara sıra "Vallahi ben haftaarası büromda daha rahatım!" dediğinde "Böyle deme!" desem de bazen ona hak vermiyor değilim!
-Çevremdeki herkese oğlumun uyumadığını söylüyorum ya, YALAN! Sırf nazar değmesin diye...Son bir aydır uykuları düzene girdi; gece boyu uyanmıyor paşam, sadece sabah 5'te uyanıyor o kadar. :)
-Ceren Su kuşuma kimseye zarar vermemesini öğütlüyorum, babası kendisini savunması için aksini yapmasını öğütlediği zamanlar ona kızıyorum falan ama, bence de azıcık vurmayı hırpalamayı öğrenmeli! Yoksa onun her hırpalanışında ben kafayı yiyorum! Ben küçükken annemin neler yaşadığını daha iyi anlıyorum!
-Çocuklarıma gelen hediyelerden zevkime uymayan birşeyler olursa paketlerini hiç bozmadan dolaba kaldırıyorum! Ve gerekli yerlere hediye olarak götürüyorum. Dolabımız paketlerle dolu!
-Eşime "Hiç romantik değilsin!" diye bolca cıvırdıyorum, adamcağız herhangi bir ince davranış sergilediğinde, romantik bir jest yaptığında ise asla onunla yetinemiyorum! "Neden daha ince düşünmedin? Şöyle yapsan daha çok hoşuma giderdi!" diye kafasını ütülüyorum. Evet evet, mütemadiyen cadoloz oluyorum! :)
-Son olarak, şimdi yağmur Damla'mızdan güzel bir haber geldi. Elim telefona titreyerek gitti, kendimi kötü bir habere çok şartlandırmıştım!Şuanda benden dünyaları isteseniz ayaklarınıza serebilirim. :)
Öpücük,
Kaçıyorum...
EG

2011-02-11T05:10:00.000-08:00

Kupamda anne sütünü arttırdığı söylenen çay, elimde bir minik "çuçuva", aklım evde, yazıyorum bakalım...
Çalışmayı özlemiş miyim? Evet, hımm hımmm, özlemişim. Aslında evden çıkabilmeyi özlemişim. Alp'ten ayrı olmak iyi değil ama oğluş gelene kadar evde bir başıma kaldığım için oldukça sıkıntılıydım. Şimdi ondan ayrı olmak kötü ama işe gelmek nefes almak gibi geldi bir anda...
Kızım, kuzum da kardeş fikrine alışıyor yavaştan, hırçınlık yok! Ama babaya kaprisleriyle kök söktürüyor resmen. Ben asla sevgili eşim kadar sabırlı davranamazdım, biliyorum. Bunu o da biliyor ki devamlı bir arabuluculuk halinde Ece&Ceren arasında...(Evet evet, çokça ihtiyacımız oluyor arabuluculara!!!)
Offf amirim sesleniyor ikidir, duymuyorum, bozuluyor. Kısa kes Ece!!!
Yazcam yine yazcam yine...
Beklemedeyiz tamam...
Öpücük...
EG

Uyku tutmadı...

2011-01-30T17:30:00.000-08:00

Bugün 9 ay aradan sonra işe dönüyorum.
Bir yanım mini mini 1'ler gibi heyecanlı,bir yanım kan ağlıyor resmen...
9 ay sancılı bir süreç oldu benim için, tez canlıyımdır, tembel değilimdir ben...Resmen koştura koştura yaşarken 9 ay eve kapanmak boğdu beni...Evet çok müthiş, çok özel ve çok güzel bir sebebim vardı: Alp"im, canım bebeğim...Ama yine de ruhum daraldı bolca, kendimi yıprattım. Galiba etrafımı da...Özellikle de minik kızımı, prensesimi...Bu sebeple işe dönüyor olmak heyecanlandırıyor şimdi beni, hayat telaşının içine kaldığım yerden dalacağım yine...Sinirlenmeye, düşünmeye, belki üzülmeye bile vaktim olmayacak; dolayısıyla, umudum o ki, çok çok daha sakin bir insan olacağım yeniden...
Ama bir taraftan, Alp'ten ayrılacak olmak yaralıyor içimi...Dokunsalar ağlayacağım...Oğlumu öpüyor öpüyorum. İçim kıyılıyor resmen, daralıyorum...
Allah'a emanet ol canım bebeğim, kıyamam sana...Yüzündeki gülücüğün, tontiş ellerinin hayali hep yanımda...
Bir de dua ediyorum hayatımdaki yağmur Damla"sı için...Bana doğum hediyesi olarak, hastaneye gelirken bir minik sürpriz getirmişti canım...İçinde bir minik mucize...Ama şimdi duaya ihtiyacı var ikisinin de...Haklarında hayırlısı...
Siz de bizi dualarınızdan eksik etmeyin...
Sevgiyle...
EG

Hüzünle karışık...

2011-01-22T12:30:00.000-08:00

Ardımda köy mezarlığı, önümde Çukurova...Puslu havada karşımızda Akdeniz...Gözyaşlarımı bırakmışım az önce mezartaşlarına...Babamın arabasında eski kasetler buldum,evet evet bildiğimiz kaset işte...Nasıl söylüyor usta, nasıl içli..."Karlı dağlar olmasaydı, lalelerim solmasaydı. Ölüm Allah'ın emri de, şu ayrılık olmasaydı..."
"Ahhh dedem" dedim içimden, oturdum mermer üstüne, "...nasip olmadı sana, evlatlarımı tanımak...Bir kızım bir de oğlum oldu,bak...Yaşasan, çok severdin eminim,adımın Ece olduğu kadar...Kızım hiç durmaz yerinde, oğlum daha 3. ayında ömrün, sana getirdim, n'olur kalk..."
Döndüm yavaş yavaş babanneme," Bak nene, 2 çocuk annesi kadın oldum ben...Kızımı tanıyorsun, görüyor musun bir de oğlum oldu en tatlısından, sakinliği aynı ben..."
Babam az ilerde bekliyor beni, özel olarak istedim buraya gelmeyi, konuşmak istedim onlarla, duyuyorlar beni...Ben ağlıyorum gizli gizli, ama görseniz Babacım nasıl mutlu nasıl mutlu...Torunları yanında, almış minik kızını, köy yollarında...Portakal bahçesine dalıyor, küçük kuzuyla...Utanmasam eğilip toprağı öpeceğim, toprağımı...
Memleket ayrı birşey işte, dünyanın hangi köşesinde yaşarsan yaşa, doğduğun yer ayrı...
Bir haftaydı, ömür gibi geldi. O bir haftayı nasıl bekledim aylarca, göz açıp kapatıncaya kadar geçti. Ama ilaç gibi geldi.
Şimdi içim sıkıntılı, içim buruk...Aylar sonra işe döneceğim, minik bebeğimi evde bırakarak. Tecrübeliyim, kızımdan...Ama buna alışamıyor insan, içini kemiren bu duyguyu söküp atamıyor.
İşte bundandır arkadaş, beni gecelerdir uyku tutmuyor...
Sevgiyle...
EG

Zaman...

2010-12-21T23:50:00.001-08:00

Zaman dediğin su misali, akıp gidiyor işte...2 aylık olmuş oğlum, kızım, kuzum da 3,5 yaşında bir "abla"...Ben 2 çocuklu kadın olmuşum, kocam göbüşlü möbüşlü bir paşa...
Gözlerim dalıp gidiyor uzaklara kaç zamandır, özledim ya ondandır. Ömrümde ilk kez portakal çiçeği kokan memleketimden uzaktayım bunca zamandır. Talihsizlikler peşpeşe gelince baba ocağıma gidemedim bir süredir. Şimdi gün sayıyorum, aldım biletlerimizi... Birinin üstünde Ms. Ceren Su Göksu yazıyor, diğerinde Mr. Alp Erkan Göksu...Çok komik, adam oldular da adlarına bilet kesiliyor zıpırların...
Bana çok güzel sürprizler hazırladın 2010, ama öyle tatsızlıklar da vardı ki derinlerinde, çok şey aldın götürdün benden...
2011, merakla bekliyorum seni...Gözlerimi kapadım, dileklerimi sıralıyorum şimdi...
Ama sen unutma, bize önce sağlık sıhhat dolu günler getir tamam mı? :)
EG

Sordum...

2010-11-25T06:57:00.000-08:00

Bir bebek neden sadece kucakta uyur da yatağına yatırınca gözleri cin gibi açıp bağırmaya başlar?
Öksüren, burnu tıkalı olup nefes alamayan anne gece gündüz uykusuz nasıl iyileşir?
Tuvalet eğitimini almayı reddeden abla kuzu evde anne&babaya nasıl kan kusturur?
Alerji korkusuyla bulduğu her boş yere alyansını bırakan koca,haftada iki üç kez alyansını kaybedip beni deliler gibi evin içinde dört döndürmeyi nasıl başarır?
Bu bünye "Yüksek Yüksek Tepeler" türküsünü her nerede duyarsa duysun bu yaşına rağmen niye hala salya sümük ağlar?
Daha büyümedim mi anlayamıyorum ki!!!
Sevgiyle...
EG

Chaos...

2010-11-11T05:20:00.001-08:00

Annemi yolladık, şimdi evde hafiften kaos durumu var. Ütü, çamaşır, yemek, bebek bakımı, 3y+4 aylık ablanın bakımı, sevgiliyle az buçuk iki kelam edebilme isteği, aynanın karşısına geçip yüzümü buz gibi soğuk suyla dakikalarca yıkayabilme özlemi...vs vs...Hayat koşturmadan ibaret sanki, ben tutup yakalayacağım biryerlerde ya, hadi hayırlısı!
Rezene çayımı yudumluyorum bir yandan, erkek çocukları cidden çok gazlı oluyormuş. Dayandık rezeneye, kimyona...Bak şimdi bir nefes alayım deyip oturdum ya bilgisayar başına, oğlum "mık mık"layıp duruyor içerden. Ben uyku sevmezdim ya, bana çekmiş. Ne gerekse???Sağ gözüme kan oturdu 3 haftalık uykusuzluk halinden sonra, boğazım şiş,iltihaplı, öksürükle boğuşuyorum, dün de ütü yaparken bacağımı yaktım, bildiğiniz yanık, su topladı, kıpkırmızı gözüme çarpıyor şimdi. Yok daha saymayacağım!!!
TV'de absürd evlilik programları, şimdi birinde amcalar horon tepiyorlar. Var mıdır dünyada halkım gibisi merak içindeyim. :)
Bütün bunları saydım ya, aslında tek bir nedeni var: hiçbiri umurumda değil! Ne zamansızlık, ne yorgunluk...
İçimde öyle büyük bir aşk var ki, günden güne büyüyor, 2 farklı bedende...
Sevgilim, hiçbirşey için sevmeseydim de seni; sırf bu 2 güzellik için bile tekrar tekrar aşık olurdum sana...İyi ki varsın, iyi ki varız...
Ve evet; İYİ Kİ VARLAR!
Öpücükler bizden...
EG

O sabah...

2010-11-03T05:06:00.000-07:00

6,5 ay önce bir sabah ağlayarak çıktım evimden...Annelik böyle birşey olmalı...Adı sanı yoktu henüz, cm.lerle ifade ediliyordu varlığı...Ama içimde kendi kalbimden başka, bir minik kalbin daha pıt pıt attığını bilmek kafiydi işte, o sabah beni yerle yeksan etmeye...Ağlayarak vardım hastaneye,sakinleşemedim...Ta ki o minik kalbin atmaya devam ettiğini kulaklarımla duyana dek...
20 Nisan sabahı ağlayarak çıktım evimden...Annelik böyle birşey olmalı, sarıldım, öptüm, varlığı için tekrar tekrar şükrettim Tanrı'ya...Beni ağlarken görünce üzüleceğini bildiğim için gözyaşlarımı sakladım güya ondan...Ama görmüş işte...Akşam eve gelince doğru odama koşmuş;"Annem çok ağlıyordu sabah..." diyerek...Babasını yolladım akşam, "En azından seni görsün evde, yokluğumu anlamasın!" dedim. Aradım, konuştuk telefonda..."Toplantım var annecim, çalışıyorum çok..." dedim, o melek kalbiyle inandı; "Toplantın bitince gelirsin." dedi bana...
O sabah ağlayarak aradım memleketimi, baba ocağımı...Annelik böyle birşey olmalı; "Anne ben kötüyüm, sana ihtiyacım var, hemen gelebilir misin?" deyince ben, eli ayağı buz kesmiş...Yapabildiği tek şey kapı komşumuz Amcamların zilini çalmak olmuş. Kuzenim "Yengem kriz geçiriyor sandım. Bembeyazdı kapıyı açtığımızda...Elinde telefon, ama babanı aramayı becerememiş. Ben çevirdim, o ancak 2 kelime konuşabildi." dedi sonradan...
Sonraki 6 ay, bazen oldukça sıkıntılı, bazen çok ama çok keyifli geçti. Sayılı gün, bitti işte...
20 Ekim 2010 sabahı 10:15'te maviye boyandı dünyamız...Buz gibi ameliyat masasında yatıyorken, elimi sımsıkı tutmuştu sevgilim...Güldü yine keyifle, "Bu oğlan çok ama çok güzel..." dedi sevgiyle...
Annelik böyle birşey işte...Her gün yeniden bıkmadan usanmadan aşık olmak gibi...
Şükürler olsun Tanrım, Alp'imizi sağsalim verdin bize...
Alp Erkan...Yepyeni sayfası hayatımın...
Sevgiyle ve umutla yol alıyoruz...
Öpücükler bizden...
EG

Böyle olmadı farkındayım ama...

2010-10-19T06:48:00.000-07:00

Bazen üst üste gelir ya herşey, çok üstüme geliyor herşey bugünlerde...Tüm beklentilerimiz balon misali patlıyor elimizde...Zorlanıyoruz, moralimiz yerle yeksan oluyor...Ama aslında umut doluyuz, yarın yeni bir gün...Yeni bir hayatı getirecek bize...Oğlumuz Alp Erkan yarın "merhaba" diyecek hepimize...Onun hatırına "Herşey çok güzel olacak!" diye düşünmeye çalışıyorum, ama sırf annem ya da kızım üzülmesin diye içime akıttığım gözyaşlarım var şuan...Eşim üzülmesin diye "Beraberiz, hallolacak..." dediğim zamanlarım var. Güçlü olmaya çalışıyorum, ama bir yanım da koyverip hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyor.
İçimde tutmaya çalıştıkça da boğazım yanıyor, kendimi boğuyorum resmen...
Oysa mutlu olmalıyım, şükretmeliyim...Sağız, salimiz...
Yine de şükretmeliyiz...
Duaları yanıma alıp gidiyorum yarın sabah hastaneye...
Herşey herkesin gönlünce olsun...
Sevgiler...
EG

Mavi...

2010-09-11T09:20:00.000-07:00

Uzun zaman oldu. Aslına bakarsanız bir daha hiçbirşey yazamayacağımı düşünüyordum, kendimi buna alıştırmıştım da...
Ama bugün bebek odasında gardrobun kapağını açıp içine bir göz atınca, pespembe bir dünyanın ardından masmavi bir dünya kuruyoruz şimdi...
Sağlığımıza kavuştuk, son 1 ayımız...Sabırla bekliyoruz.
Dualarla yol alıyoruz...
Sevgiler...Öpücükler...
EG

........

2010-04-30T09:23:00.001-07:00

Bir süre yokum...Yazamam da...
Şu an görünen o ki Haziran başında yazabilecek durumda olacağım. En azından moral olarak...
Sevgiler...Selamlar...
Umutla ve aşkla...
EG

öyle işte...

2010-04-16T01:54:00.000-07:00

Sitem etmeyi sevmem, bana sitem edilmesini de sevmem...Bunun açıksözlülükle ilgisi olduğunu da düşünmüyorum açıkçası, sitem etmek için çok çok haklı olunması gerektiğine inanıyorum diyelim.
Lisedeki en samimi arkadaşlarımdan birine üniversite bittikten sonra çok küçücük bir sitemde bulunmuştum. Bana dönüp "Sendeki bu Mevlana sabrına hayranım. Senelerdir 'Ne zaman söyler acaba?' diye bekledim, ağzını açıp tek bir şey söylemedin. O kadar haklısın ki halbuki, kessen kanım akmaz!" demişti.
Bir de bu aralar hamiş olduğum için galiba gayet tahammülsüzüm. Buz kesiyor bir anda ellerim ayaklarım...
Kendi kendime sitem ederim ama..."Neden böyle yapmadın? Aaaa keşke şöyle olsaydı." diye. Davranışlarıma böylece hep dikkat ederim, sırf kendi içimde çelişkiler yaşamayayım diye.
Ama sonra öyle bir an geliyor ki birinden bana yönelik bir sitem duyunca, "Ama bunlar bunlar oldu, ben hiç sana sitem etmedim." dememek için zor tutuyorum kendimi. Tutuyorum çenemi, çünkü söylersem karşımdaki insanın üzüleceğini, o an için mahçup olacağını, elini ayağını nereye koyacağını bilemeyeceği hallere girmesini izlemenin zevkli olmadığını, hatta beni çok da üzdüğünü, düşünüyorum. Tutuyorum kendimi de, moral bozukluğunu, beni yiyip bitiren siniri atamıyorum bünyeden...
Evime gitmek istiyorum hemen şimdi...Amcacığım ve Yengeciğim geldiler. Gelirken de bize koca bir koli dolusu sevgi getirdiler. Annemin elleriyle yaptığı sıkmalar, bahçemizden portakal ve limonlar...Çok sevdiğim peynirden...En iyi sakinleştiricim, Biderci Çerez'den bir dolu çerez...Küçükken de ne zaman ağlasam Babam bir koşu çerez alıp gelirdi bana, susayım diye..(Ay bir de fotoğrafım var öyle, kanepede ağlıyorum, önümde çerezlikler... :P )
Minik Dudu istedi diye nar var kolide; ahh ahhh bu kız resmen parmağında oynatıyor Dedeleri, Nineleri...
En önemlisi Mersin havası var o kolinin içinde, açınca gözlerim parlamış.
Bir de üstüne kocaman kocaman harflerle yazmış Babacığım "Hakan&Ece&Ceren" diye...
Hala Babamın ve Annemin "Ece"siyim...
Lay lay lllooooommm...
:)
Sevgiyle
EG

Kızgınım...

2010-04-13T07:37:00.000-07:00

Bu aralar kuzum yuvadan hep bir tarafları hırpalanmış olarak geliyor. Tabi bolca ağlayarak...
"Kime çekmiş?" demeyeceğim, zira ben de her gün elim kolum yüzüm yara bere içinde gelirdim eve...Fena hırpalanırdım da, asla hırpalamayı bilmezdim. Annem de ne yapsın, ya bütün gün peşimde dolanırdı ya da beni kalabalık ortamlara yollamazdı pek...O zamanlar ne kadar kızardım ona, şimdi o kadar iyi anlıyorum ki...Elbette Ceren'i hiçbirşeyden kısıtlamadan büyütmeye gayret ediyoruz, sosyalleşmesi, paylaşmayı öğrenmesi, insanlarla kaynaşması açısından yuva tahminimizden çok daha iyi geldi kuzumuza...Ama...Ama işte anne&baba yüreği akşam eve gidip de mesela elinin bir tarafını mor, yüzünde boydan boya tırnak izleri görünce dayanamıyor buna...Hadi ben biraz daha sabırlıyım, ama sevgilim hiç zaptedemiyor kendini...Köpürüyor sinirden...Sonra bütün akşam tomuşuk tomuşuk dolaşıyor ortalıkta..."Kaç!Saklan!" diyebiliyor sadece Ceren'e de..."Sen de vur! Sen de ısır!" diyecek değil herhalde!
"Birisi seni incitmeye kalkarsa kaç babacım, saklan hemen..." Ceren'e bu sıralar en sıkı öğüdü bu...
Bense öğüt bile vermiyorum, çünkü bu narinliğiyle, bu yumuşak başlılığıyla kaçıp saklanamayacak olduğunu biliyorum. Karşılık vermeyeceğini de...-Ki vermesin de zaten!!!-
Fakat kimi ebeveynler çocuklarını hırçınlığını övünülecek birşey gibi görüp, "Biz özgür bir çocuk yetiştiriyoruz!Bir birey gibi davranıyoruz,dilediğini yapmakta özgür!" diyorlar ya, dönüp bağırasım geliyor inanın "Senin özgürlük dediğin şey benim çocuğumun özgürlüğünü elinden alıyor ama!" diye...
Bir de yuvadan "Ceren kendisini korumayı, savunmayı bilmiyor hiç..." demişler...E benim çocuğum kendisini korumasını gerektirecek bir durum yaşamadı ki hiç Allah'a şükür...Yarın veli toplantısı var, benim Ceren için ilk veli toplantım...Orda galiba ikaz etmem gerekecek yuva görevlilerini...
Çok üzgünüm ama ben bebeğimi eli yüzü morarsın diye yollamadım oralara...
Ve bir daha sakın Ceren 3 gün üst üste eli yüzü mor geldiğinde, ilk 2 gün arkadaşlarının hırpaladığını, 3. gün kendisinin sinirlenip elini ısırarak morarttığını söylemeyin bana...Güler geçerim...Kime söylesem güler geçer...Özür dilerim...Bir başkasını hırpalamayı bilmeyen çocuğum böyle birşey yapacak ha? Üstelik evde, yolda, sokakta hiç de böyle aşırı sinirli tepkiler verip kendi kendisine zarar vermiyorken??? Kızgınım çok...
İnanmıyorum...
Sevgiyle...
EG

2010-04-08T02:38:00.000-07:00

Teyzemler geldiğinde yaptığım kıymalı börek budur işte! Dış görünüşü sizi cezbetmeyebilir ama tadı kesinlikle pek "ala"ydı!

Malzemeler:

-1 kg yufka

-300 gr kıyma

- 1 adet orta boy soğan

-1 çay bardağı ince bulgur

-3 yemek kaşığı zeytinyağı

-1 tepeleme yemek kaşığı salça

- 1/2 su bardağı çekilmiş ceviz

-1 + 1/2 çay bardağı sıcak su

- tuz, karabiber, kırmızı biber

-Galeta unu

-Yumurta sarısı

Yapılışı:

Soğanımızı küçük küçük doğrayıp zeytinyağında kavuruyoruz. İçine eklediğimiz kıymayla birlikte karıştırarak pişiriyoruz. Bulgurumuzu ekledikten sonra kaynar suyu da harca ekleyip, tencerenin altını kapatıyoruz. Kapağını örttüğümüz tencerede bulgurun şişmesini bekliyoruz.

Bulgurumuz da şişince içine cevizimizi ve baharatlarımızı ekleyip bir güzel karıştırıyoruz.

Yufkalarımızı 4 parmak kalınlığında şeritler halinde kesiyoruz ve içine harcımızdan koyup - harcı az koymayın,1 tepeleme çorba kaşığı iyi oluyor- muska şeklinde sarıyoruz.

Yumurta sarısına batırdığımız böreklerimizi sonra da galeta ununa bulayıp ister kızartıyoruz, istersek daha hafif olması açısından önceden ısıtılmış 160 derecelik fırında yaklaşık 35-40 dk. pişiriyoruz.

Afiyet olsun şimdiden... :)

Biz de bu aralar neler yapıyoruz bahsedeyim biraz... Ceren Su kuşu her sabah koşa koşa kreşe gidiyor. Artık hiç susmaz oldu, her an birşeyler anlatıyor, şarkı söylüyor, kitap okuyor. Şu sıralar en sevdiği kitabı Uçuçböceği Bon Bon.

Arka kapak yazısı aynen şöyle: Şirin uçuçböceği Bon Bon, günlerini gül bahçesinde yeni yeni şeyler öğrenerek geçiriyordu. Tek derdi, uçarken anne ve babasının ardında kalmak, onlara yetişememekti. Derken bir gün, güzel bir haber aldı. Sonunda, en arkada uçmaktan kurtulacaktı! Nasıl mı dersiniz?

Belki tahmin edebilirsiniz bu güzel haber eve yeni bir bebek geleceği...Aslında zamanlama açısından tam da bizim Ceren'e "Bir kardeşi olacağını nasıl açıklayacağız?" diye düşündüğümüz döneme geldi bu kitaba olan düşkünlüğü...Bayılıyor, her akşam okuyoruz uyumadan önce...Fakat kitabın vermek istediği mesajı anladığından pek emin değilim, belki anlamamazlıktan geliyordur, kimbilir? Zira bazen ağzını yoklamak için, "Eve bir kardeş alsak mı canım? Kardeşin olsun ister misin?" diye sorduğumuzda "İstememmmm! Hiççç istememmmm!" diye bir cevapla karşılaşıyoruz.

Aslına bakarsanız hamileliğin henüz bu kadar başındayken söylememek en iyi tutum olurmuş. Eniştemiz, Prof. Dr. Fatih Ünal da aynı şeyi salık verdi, "Henüz söylemek yok!" diyerek...Kendisi bir çocuk psikiyatristi...Elbette onun telkinleriyle büyüyor Ceren...Durum böyle olunca henüz bu haberi vermedik Ceren'e...Çünkü 9 aylık süreç bizim için göz açıp kapayıncaya kadar geçse de miniklerimiz için öyle olmuyormuş maalesef. Doğaları gereği şu sıralar zaten yeterince meraklı ve sabırsız oldukları için, 9 ay boyunca küçük kardeşin gelmesini beklemek sabırlarını zorluyormuş.

Gerçekten de kitapta da böyle bir kısım var: Bon Bon bir kardeşi olacağını öğrendikten sonra oldukça heyecanlanıyor, "Kardeşim ne zaman gelecek?" diye sabırsızlanıyor. Bu durumda bizim açımızdan beklemek en doğrusu...

Her ne kadar Ceren mesajını kavrayamadıysa da bu kitap çok eğlenceli, miniklerin annelerine tavsiye ederim. :)

Ben ve eşim de iyiyiz, sadece şaşkınız, çünkü bu hamilelik hiç Ceren kuzumdaki gibi geçmiyor. Daha ağır geçiyor, vücudum kaldıramıyor sanki...Hemen hemen her sabah baygınlık geçirecek gibi oluyorum, ki zaten hamilelikte sabahları daha zayıf oluyor bünye...Ama Ceren'de hiç böyle zorlandığımı hatırlamıyorum. O zaman yaşadığım tek zorluk Hyperemesis olarak adlandırılan ağızdan beslenememe durumuydu. Yine ben hafif atlatmıştım, 3 gün su bile içemeden geçince hastaneye yatış ve yenilen serumların etkisiyle kendime gelebilmiştim.

Ama bu kez, hep ağrı var vücudumda, belimde bir problem oldu, spazm geçirdiğimi söyledi doktor, tansiyonum gözlerimi açmama izin vermeyecek kadar düşük...Bütün bu olumsuzlukların yanında, ben oldukça mutluyum, içimdeki minik bedeni düşündükçe bunların hepsi vız geliyor. Bir süre sonra hepsinin geçeceğini umuyorum. :)

Çok yazdım yine, abarttım değil mi?

Birikmiş sanki içimde birşeyler...Oysa kendimi tutmasam daha yazacağım sayfalar dolusu birşeyler var gibi...

Kaçıyorum şimdilik...

Bu arada burayı okuğunu bildiğim Yörüklerin en güzel, en minik kızına da selam ediyorum efendim. Nice yıllara Ablasının gözbebeği, iyi ki doğmuşsun.

Sabah telefonda "Ablacığım, iyi ki senin gibi bir ablaya sahibim!" dedin ya, iyi ki varız hepimiz. İyi ki varsın şımarık dudu! Ben de seni seviyorum tabi ki... :)

Sevgiyle...

Not: Fotroğraf ekleme yeteneğim de gelişemedi henüz. Şimdilik böyle sıra sıra fotolarla idare edeceğiz efenim. :)

Aylardan Nisan...

2010-04-02T04:30:00.000-07:00

2003, yine böyle baharın güneşli güzel günleri... Üniversitede son aylar, telaş var içimde. Hayatıma bir yön vermem gerek, içimdeki ses memleket ve aile özlemiyle bir olup yolumu Çukurova'ya çevirmem gerektiğini söylüyor. Dönmek istiyorum, ama sanki bir tarafım eksik, anlamlandıramıyorum.
Arkadaşım M., Adaş'ımla -ev arkadaşım- benim başımızın etini yiyor aylardır. H. adlı bir arkadaşı varmış, mutlaka tanışmamız lazımmış, çok iyi bir çocukmuş vs vs. Erteledikçe erteliyoruz, ya da erteliyorum diyelim. Çünkü Adaş'ımın hali hazırda bir aşkı var, bu kumpas bana biliyorum. :)
Evde yalnız olduğum bir akşam M.'yi arıyorum. "Canın sıkkındı son zamanlarda, düzeldin mi biraz?" diye..."Harika!!!" diyor karşıdan; "Bir kahve içmeye ne dersin?" Kabul ediyorum. "Yanımda bir arkadaşım var, mahsuru var mı?" diye soruyor. Yok hayır, bir mahsuru yok benim açımdan. Buluşuyoruz, tanıştırıyor bizi..."Bu E...Bu da H..." Karşımdaki aylardır sözünü ettiği H. Tanıştık işte ne olacaksa? O akşam zaman su gibi akıp gidiyor, laf lafı açıyor, bir an bile susmuyoruz. Şaşırıyorum gecenin sonunda, neler oluyor Allah aşkına? Bir ara tarih sevgisinden bahsediyor pek sevgili H. :) Tarih sevgimizin ortak olduğunda anlaşıyoruz, fakat ben -şimdi pek hatırlamadığım- bir cümle sarfetmişim o arada: "Biz seninle çok iyi anlaşacağız desene!!!"
Tarih; 3 Nisan 2003...Sohbet bittiğinde 4 Nisan 2003 olmuş bile...
Sonraki günler kalabalık arkadaş grubumuzla buluşlamar başlıyor. Ardı arkası kesilmeyen uzun saatler boyunca sohbetler...Ben tanışmamızın üstünden 3 gün anca geçmişken arıyorum annemi, Sulatn'ımı; dünyadaki en kadim dostumu:"Ben birisiyle tanıştım. Biliyorum bu çocukla evleneceğiz biz..." "??? Evlenmek? Hayatında kimse yok sanıyordum? Yalan mı söyledin bana?" diya bozuluyor Sultan Hanım..."Yo hayır ne haddime...3 gün önce tanıştık." "Ne zaman konu evliliğe geldi peki?" "Gelmedi ki!!!" "Eeeee? Bu ne o zaman?" "Sana 3 gün önce biriyle tanıştım diyorum Anne! Ve içimden bir ses bu kişinin benim hayat arkadaşım olduğunu söylüyor! Hissediyorum, gör bak..."
Halbuki ne bir söz geçmişti aramızda, ne bir ima...Gerçekten içimdeki ses, "Bu o Ece!" diye fısıldamıştı kulağıma. Derhal Mersin'e çağrıldım, hasta Dedemi görme bahanesiyle...Konuşturuldum, anlattım, bilmem ikna edici oldum mu ama 4-5 gün sonra döndüm. Döndüğüm günün sabahında Anneciğimle yaptığımız börekleri sabah kahvaltısı olarak ikram ettiğim H. bana dönüp "Benim seninle evlenmem lazım!" demişti. Evet evet, çok klasik; erkeğin kalbine giden yol doğrudan midesinden geçiyormuş! :)
Sonra bu cümle bizi BİZ yaptı. Tanışmamızın üstünden tam bir sene geçmişti ki; 4 Nisan 2004'te parmağıma birbirimize kutsal bir söz verdiğimize dair bir yüzük taktı canım sevgilim...24 Nisan 2004'te ise dualarla nişan alyanslarımız takıldı parmaklarımıza...
Bir sene tatlı telaşlarla geçti. 2005'in 21 Mayıs'ında yağmurlu ve bereketli bir Ankara ikindisinde bir çift "Evet" ile sonsuza dek birlikte olmak üzere yemin ettik.
İyi kötü günlerimiz oldu, ama hep sevgiyle hep umutla hep elele devam ediyoruz. Sevgimizin en güzel yanı, Ceren Su kuzumuz, 11 Temmuz 2007 sabahında geldi, katıldı aramıza. Dünyamız değişti, anlam kazandı.
Şimdi yeni bir umut var kapının eşiğinde bekleyen...
Hikaye bitmedi, devam ediyor, hep edecek...

Seni seviyorum canım, iyi ki o ılık Nisan gecesinde tanımışım seni...
Kelimenin tam anlamıyla, HERŞEYİMSİN....
Sevgiyle...
EG

Yetenek sıfır...

2010-03-31T02:36:00.000-07:00

Son durumumu mazeret olarak öne sürüp, kendimi pespayelikle ödüllendirdim. Canım hiçbirşey yapmak istemiyor, sadece uyumak ve dinlenmek istiyorum. Elimde olsa eşofman ve spor ayakkabıyla geleceğim bankaya da...(Offf ama elimde değil maalesef...) Ama bahsettiğim gibi Canım Teyzecim geldi eniştemle...Göbüşlü de olsam bir tatlı & bir tuzlu yeter felsefesine sığınıp iki parça bişeyler yaptım. Su kuşunu beklerken de elimin ayarı kaçmıştı, yine öyle... Fotoğrafta görüldüğü üzere muhallebi katmanı kalın, çoook kalın, portakal peltesi kısmı "yok"tan hallice bir vaziyetteydi. :)
Tarifi sevgili iş arkadaşım Pınar'dan aldım. (maksatmuhabbetolsun Pınar...) Burdan kendisine bir kez daha teşekkür etmeyi bir borç bilirim, senelerdir borcama muhallebi yapar, sonra kuzuşla oturup kaşıklarız o muhallebiyi, çünkü hiçbir dilimi doğru dürüst çıkmaz o kalıptan! Ama ilk kez yaptığım bir muhallebi bu denli başarılı oldu, dilim dilim afiyetle yedik. :)

Malzemeler:
1 lt. süt
1 s.b. toz şeker
1 s.b. un (Ben Pınar'ın önerisiyle yarı yarıya un ve nişasta ekledim.)
1 kibrit kutusu kadar tereyağı
1 paket vanilya
Eti kakaolu bisküvi
3 s.b. taze sıkılmış portakal suyu (Benim portakal peltem fazla geldi; bir dahaki sefere 2 bardaktan yapmayı planlıyorum.)
3 y.k. mısır nişastası
3 y.k. toz şeker

Yapılışı:
"Süt ve toz şekeri, şeker eriyinceye kadar karıştırın. Sonra içine tereyağı ve unu katın." -demiş Pınar, ama ben yine son günlerdeki ağırlığımı bahane edip vanilya ve yağ dışındaki malzemeleri karıştırıp, gerisini aynen Pınar'ın anlattığı gibi yaptım.- Muhallebi kıvamını alana kadar karıştırın. Kaynamaya başlayıp üstü göz göz olunca ocaktan alın ve içine vanilyayı ekleyin, mikserle iyice çırpın. Bir borcamın içine biraz su koyun, suyu borcamda dolaştırın, fazlasını dökün, muhallebiyi borcama dökün. Muhallebi biraz katılaşınca üstüne bisküvileri yerleştirin. Bir tencereye portakal suyu, şeker ve nişastayı koyun, ocağın üstünde karıştıra karıştıra bir pelte elde edin. Pelteyi muhallebinin üzerine dökün, soğuyunca buzdolabına alın ve bir gece beklettikten sonra afiyetle tüketin. :)

Tuzlu olarak da kıymalı börek yaptım ama onun tarifi evde, sonra yazsam olur muuu? :)

Bu arada Ceren Su kuzusu her sabah "Hadi işeee!" diyerek koşa koşa yuvaya gidiyor. Bir iki gündür bir arkadaşıyla araları limoniymiş, biraz hırpalamış Ceren'i... Benim yavru ceylan, Allah'a şükür annesine çektiği için bu konuda, hiç sesini çıkarmayıp eli yüzü çizik, yara bere içinde ağlaya ağlaya geliyormuş eve... Babamıza kalsa kıyamet kopacak ama ben oldukça sakinim bu konuda niyeyse... Yine de kuzumun zorla yuvayı "bana" arattırdığını ve neler olup bitiyor öğrenelim havasında minik kuzuyu sahipsiz sanmamaları imajını yaratma görevini yerine getirdiğimizi de söyleyeyim. :)
İki gündür de "Nasıl?" ve "Neden?" sorularımız başladı hadi hayırlısı...
-"Baba nası gitces okuya?"
-"Yürüyerek canım kızım..."
-"Ama neden yürüces baba?
- "Çünkü okul çok yakın birtanem."
-" Neden yakıy baba?
-" Yan blokta ya kuzucum..."
-"Ama nasıl gidices babaaa?"
Veee uzar giderrrr... :)
Affınıza sığınıp kaçıyorum. Aaaa Pınar Maviş'in ilacını buldun umarım, tez zamanda iyileşmesi dileklerimle... Yine yardıma ihtiyacın olursa, Abim bir telefon uzağında merak etme... :)
Kaçıyorum...Sevgiyle, muhabbetle...
EG :)

Not: Evet evet biliyorum, ben çok kötü fotoğraf çekiyorum! Vurmayın yüzüme...

2010-03-26T08:16:00.000-07:00

Bu sabah bana,
-"Ben aytık büyüyüm anne, kendi başıma kalabiliyim!" dedi.
Günden güne beni daha da şaşırtan bir hal alıyor büyümesi, bebek olmaktan çıkıp çocuk olma yolunda ilerlemesi...
Bu sabah eşime,
-"Ondan daha güzel birşey yok hayatta..." dedim.
Yok çünkü...
İyi ki var, can özüm...
Göbüşlüyüm ya, bu aralar duygusal ağlama modundayım...
Öperim herkesi...
EG

Bir haberim vaaarrr...

2010-03-18T03:08:00.000-07:00

Ağaçların çiçeklere bürünüp bahar havasını müjdelediği şu günlerde AVM'lerde vitrinlerde şenlik var sanki...Hepsine göz gezdiremedim tabi ama biri beni benden aldı desem...Ve pek tabi bu vitrin de, benim gibi pek çok bayanın bu sezon bayıldığı İpekyol vitrini oldu. Kendimi tutuyorum, girmiyorum içerilere, çünkü hem borcumuz var...
Hem de benim vücudum beden ölçüsünü değiştirmeye hazırlanıyor bu günlerde...
İçimde bir mucize var, baharla birlikte gelen...
Aslında İpekyol'dan çok güzel kıyafetler ayıklamıştım; sizlere de beğendiklerimi sunmak için ama içimdeki mucizenin verdiği yorgunluk ve miskinlikle hiçbirini eklemeyip tamamen sizin hayal gücünüze bırakıyorum. Uçuş uçuş harika bir koleksiyondan seçin dilediklerinizi... :)
Öpüyorum herkesi...
Sevgiler...
EG

2010-03-17T04:05:00.000-07:00

Bugün bir sıkıntı var içimde...
Aslında bu sıkıntı 2 haftadır benimle...
Sadece saatlerin bir an önce geçmesini diliyorum, akşam olsun, ben rahatlayayım, kurtulayım bu iç sıkıntısından...
Gelecek hafta Teyzem gelecek, annemin kokusunu getirecek bana...
Bekliyorum...
Umutla...
EG

2010-03-15T07:23:00.000-07:00

- "Anneee bişeyyy sööyyliiicemmm!"
- "Söyle balım..."
- "Çokkk sevdim seniii..."
- ":)"

Hayat ne güzel değil mi? ;)
Sevgiyle, aşkla, umutla, heyecanla...
EG

Ben de korkardım aşıdan...

2010-03-12T03:50:00.000-08:00

Bugün aşı günüydü; sımsıkı kapatmışım gözlerimi, tırnakların avuçlarımı parçalamış sanki...
Büyümeye çalışıyoruz, hep birlikte...
Sevgiyle, heyecanla, umutla... :)
EG

2010-03-08T06:17:00.000-08:00

Bu aralar en sevdiğimiz kitap; her gece yatmadan "Anneeee fayeeee ("fare")" diye tutturuyor, okuyorum ben de...Kendisi de mırıl mırıl anlatıyor birşeyler işte... :)

Offf offff...Az önce bankada aynı katta çalıştığımız benden yaşça birazcık genç bir arkadaş bir evrak getirdi, bıraktı masama; gitti. Onu her gördüğümde ne kadar yaşlandığımı anımsıyorum. Çoluklu çocuklu kadın oldum. Nerde ondaki her gün farklı farklı kıyafet giyme, süslenme püslenme potansiyeli ve isteği, nerde bendeki sabahları yataktan zorla kalkan insan portresi??? Hımmmm...Yıllar lehime işlemiyor ki???

Vücut alarm durumunda, zehirleniyorum, serumlarla yatıyorum, kalkıyorum...Hadi bakalım diyorum...

Ha bir de büyük bir karar vererek, okulu bırakıyorum bu hafta, sebebi ise haftaya...

-Ben : Aaaaa annecim bak ne güzel bir kuş!

-CSG : Kuş değil!Karga!!

-Ben : ????

Her gün penceremizden dakikalarca kuşları seyrediyoruz, nasıl mutlu nasıl mutlu...Ne tesadüf ki bir çift "karga"nın karşıdaki ağaca yuva yapmasını izliyoruz gün be gün...

Hayat öyle güzel akıp gidiyor ki aslında; bahar geliyor. Yeni bir mevsim, güneşli günler, yepyeni umutlar...

Biz aşkla, sevgiyle yol alıyoruz.

Heyecanla...

Öpücükler bizden...

2010-03-01T07:34:00.000-08:00

Bu stres + bu mide beni öldürmez ama süründürür..."Demedi.."demeyin...
:(
Aşkla...
EG

Bazı "keşke"leri seviyorum sanırım... :)

2010-02-25T07:24:00.000-08:00

Baktım, keyfim yerine geldi. Bu, Kasım'daki tantanalı düğünümüzden...Çok sevdiğim mor tuvaletim. Ama elimizdeki tek fotomuz da bu...Kızımız, kuzumuz Allah bilir nerelerde koşturuyor???

"Ellerinin en çok yakıştığı yer,
Avuçlarımın içi...
Adımın yanına en çok yakışan isim,
Seninki..."

Sakın bırakma ellerimi...
"Biz seninle keşke yapışık ikiz olsak..." (08.05.'03) demiştin...
Her "keşke"mizin gerçek olması dileğiyle...
Aşkla...
EG

2010-02-24T00:09:00.000-08:00

Bu haftasonu Ceren kadar ben de ağladım galiba...Hatta duymasın,kızar, ama eşim de çok ağladı. Evet, "Allah dermansız dert vermesin." diyoruz, her gün Allah'a Ceren için, onu bize verdiği için şükrediyoruz ama...
Ama Ceren'in 3-4 aydır devamlı hasta olması, öksürük nöbetleri ve sonrasında ancak kusarak rahatlayabilmesi, artık kızımcığımın doktor, hastane, tahlil, ciğer filmi, iğne, aşı vs vs. den yeterince bunalmış olması, evde ilaçlarını vermeye çalışırken bile babasına sarılıp "Babaaa bittiiii! Bittiii..." diye ağlaması...İlaçların yan etkileri yüzünde pamuk şekeri kıvamındaki bebeğimizin asabiyetten gözünün hiçbirşeyi görmemesi, eline ne geçirirse kırıp dökmesi durumları bizi yordu. Çok yorulduk. Küçüçük bir alevdi belki ama büyüdü, büyüdü, yaktı bizi Pazar günü, sinirlerimiz o kadar yıpranmış ki hep beraber ağladık.
Allah'tan babannemizle dedemiz yetişti imdadımıza...Biraz soluklandık, tekrar nefes alabildik.
Bu kışın bir an önce bitmesini istiyoruz. Çünkü Ceren ile geçirdiğimiz en kötü mevsim oldu bizim için...Bahar güneşiyle gelince evimize, biz de rahat edeceğiz...
Yine de en azından birbirimize sahibiz...
Haaa sabah sabah Abimin eşi kısacık bir mesajla Ilgazcığımın fotosunu yollamış.
En alt satırda yazan "Canım görümcecim, mis gibi yanaklarından doyasıya öpüyorum..." notu, ağlattı beni...
Zaten ailelerimiz bizi hiç yalnız bırakmadılar. Kuzumun olsun, benim ailem olsun, herkes ama herkes bizi birazcık olsun rahatlatmak için elbirliğiyle telefonlara sarıldılar. Beni her kelimeyle, her cümleyle daha çok daha çok ağlattılar.
İyi ki varlar...
Yine bir "ailemi seviyorum, çok şanslıyım" yazısı oldu. Kusura bakmayın...
Sevgiyle yol alıyoruz...
EG

Özür dilerim, sorun bendeymiş...

2010-02-17T05:58:00.000-08:00

"Bazı zamanlar, insan ruhunun bütün kapıları, yoldan geçen herkesi kabule hazır ucuz bir meyhane gibi hayata açılır; daha önce önemsenmeyen biri ya da bir vakit hiç fark edilmeyecek bir cümle, böyle günlerde insan ruhunun kapılarından içeri girip orada kendine önemli bir yer bulur. Kapılar yeniden kapandığında artık orada o insan ve o cümle yerleşir kalır."
A. Altan / İsyan Günlerinde Aşk

Bazı zamanlar insan gerçekten kapatıyor galiba kapılarını yeni olan herşeye...Bugün birkaç kişinin Birhan Keskin'i çok sevdiğini yazan yorumlar okudum kitap severlerden. Demek ki şu sıra sorun bende...Yanlış bir dönemime denk gelmiş Keskin...Kitapları rafa kaldıracağım, bir müddet sonra tekrar okumak için, kimbilir???
Ben de sömestr tatilinden fayda edip Christian Jacq'ın Ramses serisini okumaya başladım. Sevdim. Kuzum seveceğimi söylemişti.
Yalnız bir de şöyle bir sorun var bende, okuduğum kitapları siliyorum ben hafızamdan. Neden bilmiyorum, kuzuya "Ben okudum mu bu kitabı?" diye sorduğum çok oluyor son yıllarda... Yoğunluktan, kafamın hep meşgul olmasından mı bilmiyorum inanın ki...Kuzum mu? Maşallah onda arşivlik bir hafıza var, yıllar önce okuduğu kitaplardaki her karakteri, her olayı, her mekanı hatırlar. Bunu da seviyorum. :) Onda sevdiğim milyonlarca şeyin yanında...
Keskin sevenlerden de tekrar özür diliyorum, çoğu zaman "my heart is like an open highwaaaayyy..." diyebileceğim gönlüm gişelerini kapatmış; kendisini kabullenemedi zira...
Kaçıyorum...
Sevgiyle...
EG

Olmadı mı???

2010-02-15T04:25:00.000-08:00

Yerçekimine dayanamayıp düşen elma başımda patladı. Çok amiyane bir tabir oldu ama çok üzgünüm hissettiğim şey aynen budur!!!
Binbir umutla Birhan Keskin'in kitaplarını aldım elime, o heyecanla soluksuz okudum. Ama anladım mı? Ya da onun anlatmaya çalıştığı şey benim ilgimi çekti mi? Hayır...
Tesadüfen haftasonunda Ezel diye bir dizi var ya, onun reklamında gördüm, Keskin'in -bence- en dişe dokunur dizelerini alıp kullanmışlar.

"Onu, sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.
Titreme daha fazla kalbim.

Bağışla kendini artık onu da
bırak gitsin.Bırak gitsin.

O senin ezel gününden kaderin
sen onu nasılsa bin kere daha
seveceksin!"

İnternette bir yerde Murathan Mungan ayarında olduğu gibi bir ifade vardı; inanmıştım. Yanılmışım...Mungan'ın, mesela Yaz Geçer'i, yazdıkları nasıl keyifle, nasıl da sıkılmadan akıp gider öyle...Sevenleri varsa özür diliyorum ama üsluptaki zorlama tavırlar geriyor beni. Gerdi işte...Sözcüklerin içinde geçen harfleri tekrarlayarak yaratıcı olunmadığı kanısına vardım. Neyse sonuç, özet şudur: Birhan Keskin bende hayalkırıklığı yarattı. Ben ondan daha dahiyane bir tarz beklemiştim demek ki...Belki de ben beklentimi yüksek tuttuğum için böyle oldu. Her neyse...
Kızım, zeytin gözlü kuzum sinemayı çok sevmiş. Öğretmeni günün yıldızı olduğunu söyledi, bu da muhtemelen grubun en ufağı olmasından kaynaklanıyor. Sinema aktivitesi için Buket Hanım'dan olumlu bir geri bildirim alınca, babamız başladı yine..."Ben de götürürüm kuzumu sinemaya!Benimle de film izlesin..." diye dolanmaya...Tam bir baba kız aşkı...Hımmm aralarına girmemeli... :)
Yeni yeni kitaplar aldım su kuşuma, bu aralar favorisi -Halacığının hediyesi- Mumuk Oyuncakçıda ve Karda Ayak İzleri...Ay bir de Cemile Tombiş'le Arkadaşlık Etmek İstemiyor var. Gece uykuya yatmadan bunları birkaç posta okuyoruz. :) İsimleri şu şekilde; Mumu, Cemiye ve Ayak İzleri...Bir de eline alıp kendisi okumuyor mu? İnsanın yiyip bitireceği geliyor. Gerçekten konuşmaya başladıkları dönem çok tatlı oluyorlar. :)
Bitirmeliyim...Mungan'dan...
"Sen gittin.
Buluştuğumuz körfezler şimdi başka denizlerin çekiminde
Sen gittin.
Ama doksan dokuz adın kaldı kalbimde...
Ne kadar gitsen de uzağa
Vücudumda dolaşıyor zincirin
Kurduğun bütün tuzakları tapınak bildim!"

Sevgiyle ve aşkla kalın...
Öpücükler bizden...
EG

Aç mıyım ki ben...?

2010-02-10T07:18:00.000-08:00

Canım çekti akşam akşam...

"Hmmmm nefişşş..." :P

Ah bu ben...

2010-02-09T03:32:00.000-08:00

Döndüm...

Rahatlamış olarak; telaşımı, kaygılarımı, anneliğin verdiği dayanılmaz suçluluk duygusunu, "acaba?"larımı evde bıraktım, geldim!

Geçen haftamı, "Mumuk" okuyarak, "Anne müzik yapalımmm!" emriyle müzik yaparak; kurabiyeler, pizzalar, kekler vs vs pişirerek geçirdim. Aslında evet sıkıntılıydım, çünkü aklımda hep çocukluğumda tanık olduğum astım krizi sahneleri; kafam çatlarcasına, düşünmemek, düşünmeden bir dakika geçirebilmek için kendimi mutfağa attım.

O ise, mutluydu; artık ben yanında olduğum için mi; yoksa ilaçların faydasıyla öksürük nöbetlerini atlatabildiği için mi bilmiyorum... Evde bir hafta bakıcı teyzesiyle soğuk savaş yaşayarak geçti. Belki ben kötü bir anneyim ama evde yemek varken sırf "O" ağlayacak, aman kıyamam mantığıyla istediği her an süt veremem ben hanım duduya...Yemek yemeli, kreşte nasıl yiyorsa, evde de yemeli...Sevil Teyzesinin yumuşak karnını farkedip sütle karın doyurup gezmemeli...Ben "Olmaz!" dedikçe, verdi teyzesi sütü...Ben "Olmaz!" dedikçe Dudu da ona koştu. Ben de çareyi evden kaçmakta buldum, "Ben bir hava alayım."..."Aaaaa evde de bilmem ne eksikti, ben bir koşu markete gidip geleyim."... "Anne elektirik süpürgesini çözememiş ben bir öğretip geleyim." diyerek koşarak uzaklaştım olay mahallinden.

Öğretmeni aradı, Cuma günü sinemaya gideceklermiş, gitsin miymiş??? Gitsin gitsin tabi...Zilli benden çok geziyor, ben asosyal oldum çıktım, O maşallah evde durmuyor; ben pinekleyeyim daha...

Yazmak istiyorum biraz daha ama içim elvermiyor şimdi...Hastayım, moral bozukluğu bonus olarak grip getirdi bana...

Bu arada Birhan Keskin'i keşfettim dün...Bugün de Ba ve Y'ol'unu sipariş ettim. Merakla beklemekteyim. Galiba yerçekimini bulmuş Newton gibi salakça bir heyecan içindeyim, bu yeni keşif için... Biraz da kelimelerle oynama yeteneğine kıskançlıkla bakmaktayım dünden beri...

Ah bu ben...

Sevgiyle, aşkla...

Not: Evet, farkındayım; evde bir küçük Indiana Jones yetişiyor. Ama bayılıyor benim çocuğum aksesuar kullanmaya ben n'apayımmm?

Ara...

2010-02-01T00:05:00.000-08:00

Bir süre yokum...
Su kuşum rahatsız...Astım gibi birşeyler dedi doktor, ağlamaktan anlayamadım galiba...
3 gündür uyku, yemek, huzur yok bana...
Evime kabuğuma çekiliyorum...
Görüşmek üzere...
EG

Şark&Garb...

2010-01-28T01:27:00.000-08:00

Biri Şark'tan...Biri Garb'dan...Ama benim hayırsız midem bayılıyor bu ikisine... :) Reçel soslu olanını bilenleriniz bilir, bilmeyen de kalmamıştır zaten son yıllarda...Şako Babacığımın vişne reçeliyle taçlanmış cheesecake olur kendileri...
Haaaa beyaz soslu olanını ise ancak Güneyden gelenler bilir, Çukurova'dan, Antakya'dan, Adana'dan...Kerebiç...Çocukluğumun Ramazan Tatlısı...Gerçekten de sadece Ramazan ayında çıkardı biz çocukken...Sonra sonra, çooook sonra, yılın tüm aylarına yaydılar lezzetini...Bilmeyenler için içli köfte gibi düşünün, dışı irmikten yapılmış, içi fıstık ya da ceviz dolu, dışında da çöven otundan yapılma köpüğü ve tarçın...İlk kez tadına bakan, ilk lokmasında şaşırır, "Yemesem mi?" diye geçirir içinden ama sonra...İşte sonrasında öyle bir tat bırakır ki damakta, "Sizinkiler gelmiyor mu bu aralar? Kerebiç getirseler ya???" sorularına maruz bırakır sizi... :)
Kızım "Ananne" ve "Çuçuf Dede"sini bekliyor bugün...Ben de...Ben de...Bir de sabah uyanıp pencereden bakınca şaşırdı prenses..."Aaaaaa beyaaasss" dedi, bahçemiz karla kaplı...
Şimdi haber geldi, Tuna'yla kartopu oynamaktaymış kendileri...
Kendi çocukluğum aklıma geldi, yalvarırdık her kış babama yayla evine gidelim, kar kış görelim diye...Ohhh mis gibi sucuk ekmekler, yedek kıyafetler, pantolonların içine giyilen külotlu çoraplar, soba başında ısınmaya çalışan eller, pancar gibi ayaz yemiş suratlar...Senede 1-2 kez görülen "kar" denen mucize... :)
Çukurova'lı olmak böyle birşey işte, "Ne şaşkın ördek gibi bakıyorsun karın yağdığını görünce?" demişti üniversitedeki oda arkadaşım...Cidden şaşkın ördek gibiymişim ben de...
Sevgiliyi kandırıp kar altında elele yürüyüş yapmalı...
Sevgiyle, aşkla...
EG

"Geliyorlar, geldiler." derken geçiyor günler...

2010-01-26T07:02:00.000-08:00

El yazısıyla mektup yazmayalı çok olmuştu sanki...Bahane yarattım kendime, "Küçük küçük sürprizler sevindirir insanı..." diyerek, çok sevdiğim birini mutlu etmek isteğiyle oturdum. 2 sayfa çıktı elimden ilk anda, aslında çok sayfa eder bendeki karşılığı, çok hikayemiz var onunla ama iki sayfa bile yetmiş anladığım kadarıyla...Doğum günüydü dün, "Bu sene farklı birşey olsun istedim." dedim...Yazdım; tarattım ve yolladım. "Sabah sabah ağlamamak için zor tutuyorum kendimi...Ben bu mektuplardan hep istiyorum. Oldu mu?" dedi.
"Oldu bil!" dedim.
Oldu bil canım benim...
Ben...Yarın akşam portakallı kereviz yapacağım Canım Anneme, Biricik Babama... :)
Kalbim deli gibi atıyor, sığmıyor göğsüme, sığdıramıyorum.
Mutluluk ne demek sizce???
Bence evdeki can parçamın "Çuçuuuuufff Dedeeee" diyerek Babama koşması, sarılıp öpmesi; resimlere bakıp "Ananeee" diyebilmesi, Anane içli köfteleri yemesi...
Mutluluk, otobüs seyahatlerini sevmek bence...6,5 saatlik yolu tek nefeste geçmek ama son yarim saatte saniyeleri sabırsızlıkla saymak demek, son birkaç kilometrenin bitmek bilmemesi ama bittiğinde seni bekleyen kucaklar olduğunu görmek demek...Mutluluk, otobüs camında onların yüzlerini görebilmek demek...
Hiç büyümeyeceğim, hala Babamın küçük kızıyım, Annemin el bebeğiyim...
Üstelik bir nefes Ilgaz kokusu çalacaklar burnuma...Seyahat Bursa'dan Başkent'e...Yolcu kalmasıııınnnn....
Sevgiyle, aşkla...
EG

NHR

2010-01-22T05:01:00.000-08:00

"yoruldun ağırlığımı taşımaktan
ellerimden yoruldun
gözlerimden gölgemden
sözlerim yangınlardı
kuyulardı sözlerim
bir gün gelecek
ansızın gelecek bir gün
ayak izlerimin ağırlığını duyacaksın içinde
uzaklaşan ayak izlerimin ve hepsinden dayanılmazı bu ağırlık olacak."
NHR
1962

Yeşil kaplı bir defterden bahsetmiştim, daha başlarken...İşte bu oraya not düşülmüş, küçücük bir kağıdın üstüne...Nerde okudum hatırlamıyorum ama okuduğum anda ne hissettiğimi dün gibi hatırlıyorum.
Ne garip???İnsanoğlu yeri ve zamanı unutup silebiliyor hafızasından ama "his" dediğimiz şey öyle bir yer ediyor ki içimizde, her bir an bir çivi gibi çakılıp kalıyor.
Okurken not almayı seviyorum, sonra o notlarla böyle tesadüfen karşılaşınca beni alıyor götürüyor biryerlere..."Benim"le ilgili biryerlere...
Sevgiyle, aşkla...
EG

Neden???

2010-01-21T05:26:00.000-08:00

"Seni seviyorum...
Mersin'im,memleketim,çocukluğumun portakal çiçeği kokulu yılları,yaylamızdaki çeşme başı,misketlerim,saklambaç oyunlarım,erik ağacı maceralarım gibi; sıkma kokusuyla uyandığım sabahlar,annemin dizinde babamın göğsünde yatmak kadar,abimin elini korkusuzca tutup uçup gitmek kadar çok seviyorum...Sınırı ucu bucağı yok yani...
Herşeyimsin..."
diye yazmışım bir zaman...Bazen birini bu derece sevmek sızlatıyor insanın içini...Beni üzdüğü, kötü davrandığı, kırıp geçirdiği için falan da değil...Hiçbiri olmadı çünkü...Ama...Ama dört duvar arasına girdiğimizde bana hiçkimselerin kimselere davranmadığı kadar şefkatli, yürekli, sevgi dolu yaklaştığı halde; o dört duvarın dışında sıradan bir insanmışım gibi davrandığı için...Evimizin içinde beni ilgiden boğulacak kıvamda yaşatıp, başkalarının yanında sevgili değilmişiz de sadece bir evlilik akdiyle birbirimize bağlıymışız gibi bir hava yarattığı için...Sabahları beni ellerimi, gözlerimi öperek uyandırdığı halde, 3. şahısların yanında birbirimize yabancılaştığımız için...Ve tüm bunlar neticesinde benim çok üzüldüğüm, beni üzenler olduğu zamanlarda bütün olgunluğu benden beklediği için...
O kadar olgun değilmişim demek ki...
Özür ya da teşekkür değil beklediğim, inan ki...Sadece bilmek istiyorum:
Neden???
Sevgiyle,aşkla...
EG

2010-01-20T07:25:00.000-08:00

Bazı zamanlar insanın içi kıyılır, kolunu kaldırmak istemez ya, belki -galiba- ben de o hallerdeyim şu sıralar...
Aslında yazmak istediğim çok şey var; Yunus'cuğumun ilk yaşgünü ve yeni evlerini hayırlama bahanesiyle Zuzu'cuğuma gittiğimiz güzel günü, kızımın her gün değişen hallerini...Ama birşeyler tuttu elimi bırakmıyor işte...
Belki yarın, belki yarından da yakın...
Sevgiler&öpücükler...
EG

"1" olmuşuz...

2010-01-11T04:12:00.000-08:00

Bu kargaşada unutmuşum; blogum 1 yaşını devirdi. :)
Kendi kendime sevindim; gülümsedim öyle deli gibi...
Anlattım rahatladım yeri değil burası sadece; öğreniyorum, paylaşıyorum, okuyorum, eğleniyorum...Hepsi hepsi...
İyi ki varmış...
EG

Ece sıkılınca...

2010-01-11T01:38:00.000-08:00

Sınav haftam aslında, oturup ders çalışmam ve ödev yetiştirmem lazım. Ama ben napıyorum? Özene bezene, evdeki meyveleri değerlendirme adı altında turtalar, cheesecake'ler yapıyorum. Rahatlıyor muyum? Pek değil...Uykularım kaçıyor çünkü, geceleri hortlak gibi evin içinde geziyorum. Dün bir de gece boyu sağ kolum sızladı, evde dört döndüm. Yağmuru izledim, "Ben niye böyleyim bu aralar?" diye uzun uzun düşündüm. Bir sonuca varamadım. Yattım, yatakta kuzumu dönüp durarak taciz ettim, hayal kurup uyumayı denedim. Cıııkk, hepsi boş...Şimdi de gözlerim yarı açık yarı kapalı işyerinde vakit öldürüyorum.
Su kuşum iyi, sabah güle oynaya yuvaya bıraktık. Artık bıdı bıdı konuşup duruyor. Gerçekten konuşma dönemleri en bal kaymak zamanlarıymış. Sabah kuzuma yine sordum; "Bu kadar güzel birşeyi dünyaya getirmiş olduğuma hala inanamıyorum. Gerçek mi?" diye...Gerçekmiş, az sonra "Anneeee" diye boynuma sarılınca kavradım; işin doğrusu şu sıralar hayatımdaki en gerçek varlık Su'yum... :)
2 haftaya kadar "Anane" ve "Çuçuf Dede" gelecekler. Nasıl sığdıramıyorum heyecanımı içime, nasıl unutuyorum herşeyi bir görseniz. Su kuşum el öpmeyi öğrendi, el öpüp duruyor. Annecim ve Babacığımın ellerini öpecek ve ben nasıl mest olacağım o sahneyi izleyince, hayali bile yetiyor.
Zilli bir de Çuçuf Dedesinden "nar" istedi. "Şatir" Dedesinin narları yetmedi heralde...
Turtanın tarifine gelince;
Tabanı için, 125 gr. margarin (yarım paket)
250 gr. un (2 su bardağı)
35 gr. pudra şekeri (1/4 su bardağı)
1 yumurta
2 çorba kaşığı süt (Tarifte su diyordu ama ben süt koydum. İşgüzarım ya...)
Un ve şekeri birlikte eleyip ortasını açın, oda sıcaklığındaki margarini küp küp doğrayıp yoğurmaya başlayın. Ekmek kırıntısı gibi bir hal alınca yumurta ve sütü ekleyin. İyice yoğurun. Ve bu hamuru yarım saat dinlenmek üzere buzdolabına kaldırın.
Bu arada kremamızı yapabiliriz.
Krema için; 1/2 lt süt
7 çorba kaşığı şeker
3 çorba kaşığı un
1 paket vanilya
1 yumurta (Ben sadece sarısını koyuyorum.)
Tüm bu malzemeyi pütürsüz hale gelinceye kadar karışıtırıp ocağa alın. Muhallebi kıvamına gelinceye kadar pişirin. Üzerinin kaymak tutmasını engellemek için karıştıra karıştıra soğutun.
Tart hamurunu buzdolanından çıkarıp merdaneyle açın. Ve yağlayıp unladığınız kalıbınızın dibine serin. Yalnız burda bir nokta var; hamuru kalıbınızdan biraz büyükçe açın çünkü piştikçe çekiyor. :P Kalıba yerleştirdiğiniz hamuru çatalla birkaç yerinden delin. Üzerine folyo içinde bir avuç bakliyat koyarak pişirin. (Böylece hamurda oluşabilecek bir olumsuzluğu engelliyorduk, ama inanın kafam o kadar dağınık ki niçin bunu yaptığımızı bile unuttum.) Ve orta ısılı fırında -160 derece gibi- pembeleşinceye kadar pişirin. Fırından aldığınız hamurunuzu kremayla doldurun. Üzerini mevsim meyveleriyle dilediğinizce süsleyin. Ben üzerine tart jölesi de yapıyorum. Parlaklık bundan kaynaklanıyor. Soğuyunca afiyetle yiyebilirsiniz. :)
Benden bu kadar. Kaçıyorum, belki kafama dank eder de ders başına oturabilirim.
Sevgiyle kalın...
Öpücükler bizden...
EG

Cheesecake...Severim!!!

2010-01-05T01:37:00.001-08:00

Bende ne zaman başladı bu cheesecake hastalığı hatırlamıyorum ama seviyorum ya...Zaten oldum olası tatlı tuzlu birarada yemeyi nasıl severim! Reçelle peynir yemeye bayılan bir bünyem var, öyle söyleyeyim. :)

Uzun zamandır yapıyorum ben de kendime, nasıl büyük bir zevkle de tüketiyorum bir görseniz. Deneme yanılma yöntemiyle kendimce bir tarif oluşturabildim en nihayetinde. Şimdi bu tarifim tam bir baştacı konumunda...

Malzemeler:

Tabanı için: - 1 paket burçak bisküvi veya 1 paket petit beurre bisküvi

- 50 gr tereyağı (yoksa margarin)

Kreması için: - 1 su bardağı kadar şeker

- 500 gr kadar süzme yoğurt (2 su bardağı da diyebiliriz.)

- 2 paket labne peyniri (Ben kremasını kalın seviyorum, dileyen 1 paket labne de kullanabilir.)

- 3 yumurta

- 150 ml süt (1/2 su bardağı kadar)

- 1 paket vanilya

- 2 çorba kaşığı un

- 1 çorba kaşığı nişasta (Buğday veya mısır, evde hangisi varsa.)

Yapılışı: Tabanı için bisküvileri robottan geçirip un haline getireceğiz. Yağı eritip bisküviler ile iyice harmanlayacağız. (Bu aşamadan karışıma tarçın ekleyenler de var, ama ben pek kullanmıyorum.) Sonra bu bisküvi karışımını folyo ile kapladığımız kek kalıbımıza ya da yuvarlak borcama dökelim ve avucumuzun içi veya kaşığın arkasıyla bastırarak düzeltelim. Kremayı hazırlayana kadar deep freeze'de veya normal buzdolabı bölmesinde bekletelim.

Kreması için şeker ve labne peynirini mikser ile iyice çırpalım. Yumurtaları tek tek kırıp karıştıralım. (Yumurtaları tek tek kırıp karıştırmak kremanın pişerken çatlamasını önlüyor.)Sonra süzme yoğurt ve vanilyayı ekleyip çırpalım. Un, nişasta ve sütü de ekleyip güzelce karıştıralım ve kalıbımıza dökelim. 150-160 derece önceden ısıttığımız fırınımızda kapağını açmadan üzeri hafif pembeleşinceye kadar -yaklaşık 1 saat kadar-pişirelim. Kremasına dileyen limon kabuğu rendesi de ilave edebilir. Farklı bir tat katıyor. Krema için de dileyen labnesini fazla, yoğurdunu az kullanabilir. Ya da tam tersi...Tamamen size kalmış. :))

Bu arada cheesecake pişerken fırınınıza bir kap içinde su koyarsanız ya da su dolu tepsi içinde pişirirseniz kremasının çatlamasını önlersiniz. Kremayı kalıba döktüğüzde kıvamı çok akışkan olabilir. Gözünüz korkmasın, gayet güzel pişiyor.

Üzerine de herhangi bir reçeli sos olarak kullanabilir veya kendiniz sos yapabilirsiniz. Sos için dilediğiniz 1/2 kg meyveyi (çilek, ahududu, vişne vs.) 3 çorba kaşığı nişasta ve damak tadınıza göre yaklaşık 1 su bardağı şeker ile pişirin. İşte sosunuz hazıııırrr!!!!

Afiyet olsun...

Sevgi&saygı&aşkla...

Not: Bu arada gerçekten cheesecake'lerim görüntü olarak da kusursuz olurlar. Ama bu resimdeki arkadaş Genel Müdürümün geldiği gün için yapıldı, ve "sakınılan göze çöp batar" misali kek kalıptan çıkmadı, tabanı biçimsiz oldu. Şans şans şans!!! :P

Kuzucuklar...

2010-01-04T03:14:00.000-08:00

Bilgisayarımdaki arşivime dalıp gitmişim...Bu kuzuları da oralarda biryerlerde buldum. Geçen sene bir zaman yapmıştım bunları, kuzen "Zeypek"in yardımlarıyla, art director'umuz olur kendisi... :)

Bu kuzular, bu şekil otlamaya devam etmiyorlar tabi, Ceren Su kuzusunun oda lambasından aşağı sarkıyorlar, sırrtlarında yeşil kurdelelerle... Fikir tabi ki bana ait değil, ben kopya çektim. İşte şurdan: www.fimo.web.tr Ama galiba artık çalışmıyor bu adres. Yapmak arzusunda olanlar, polimer kil veya Fimo diye ararlarsa çok çok güzel sitelerle karşılaşabilirler...Fimo ne mi? Zuzu'cuğumun deyimiyle "oyun hamurunun pişirileni, şeker hamurunun yenmeyeni"... :)

Yılbaşı için dilek listeme "cüz-i bir miktar ikramiye" diye yazmıştım. Valla çok mu iyi kalpliyim (!) bilemedim ama oldukça cüz-i bir miktar ikramiye çıktı Su kuşumun biletine: 15 TL...Seneye daha açgözlü davranıp tam rakam yazacağım, belki yine gerçekleşir ve biz de mortgage borcumuzu kapatırız, mesela mesela... :)

Biz ailecek uyuyarak girdik yeni yıla, Ceren uyuyunca biz de kuzumla devrilip kalmışız. Bütün sene uyuyacağız galiba... :P Zaten şu sıralar bende bir uyuma arzusu, bir uyuma arzusu...Uyusam ve Haziran-Temmuz gibi uyansam nasıl mesut olacağım anlatamam.

Kaçmam lazım, yığınla evrak var önümde...

Bir sonraki postta cheesecake tarifim yer alacak. :)

Sevgiyle, aşkla...

Öpücükler bizden...

2010 geldiiiii!!!!

2009-12-31T01:13:00.000-08:00

Ardımızda kalıyor bir yıl daha...Öyle günler oldu ki 2009'da, ağladık güldük, öyle kahkahalar attık ki yer gök inledi sanki...Bazen mutsuzdum, bazen mutlu, ama umut doluydu içim...Hala öyle... :)
Bu yıl Ceren büyüdü, bizi de büyüttü beraberinde...Yüzüne her bakışımda geçmişimi, şimdimi, geleceğimi gördüm. Kuzumla biz elele yürüdük, yine yanyana...Büyük yükler altına girdik, ama omuzlarımızdaki yük ne kadar ağır olursa olsun, hiç vazgeçmedik, şükretmekten, birbirimizi sevmekten...
2009 bana iyi geldi aslında, yanında çok güzel hediyeler getirdi. Ilgaz'ım geldi, merakla, sabırla beklediğim... Bir evi, dört duvar olmaktan çıkarıp, yuva yapma şansı verdi bana bu yıl, bilmem ne kadar başarabildim.
Evet evet kayıplarımız da oldu, üzülüp içlendiğimiz haberler de aldık. Ama hayat devam ediyor öyle değil mi???
Yeni yıldan da beklentilerim var. Mesela MP'dan büyük ikramiye çıksa ne yapacağımıza dair hayaller bile kurduk sevgili kuzumla, haa bir de Basis ve Zeype'yle...(Kuzenler...) Ama görseniz nasıl mütevazi isteklerimiz var; nasıl alçakgönüllüyüz. Geçende bir bluz beğendim; akşam eşime "Piyango çıkarsa gidip o bluzden hem Valide Sultan'ıma hem de Kero Anneciğime alacağım!" demişim. Piyangoyu harcama yöntem ve hayaline bak!!! :P
Neyse uzatmayayım, herkese sağlık, kahkaha, huzur, neşe, öpücük, gülücük, umut dolu bir 2010 diliyorum. Yeni yılın hayal ettiğinizden bile güzel geçmesi dileğiyle...
Öpücükler Efeeemm..
EG

"Oluyyy..."

2009-12-29T05:28:00.000-08:00

Dün akşam babası Kokteyl için eve almaya gitti. Ama Ceren uyanınca kusmuş yine...Telaşlandık, "Hastalığı tekrarlarsa?" diye elim ayağım titredi bir an...
Geldi, ama babasının zoruyla geldi. Tadı yok, yüzü sirke satıyor. Bir görev gibi kokteylde yarım saat dolandık. Sonra evimize gittik.
Baş ağrım katlandıkça katlandı; gece uyku tutmadı, kulağım odasından gelecek en ufak sese kilitlenmiş...
Oysa sabah, yeni bir güne doğdu güneş. Çok rahattı gece boyu Allah'a şükür. Biz evham yapmışız. Öyle bir gülücük vardı ki dudağında, sarılıp ömür bitene dek öyle kalmak istedim bir an için...
-"Lütfen sana aldığımız terlikleri giy annecim olur mu?"-
-"Oluyyy..."
-"Ama bak ayakların üşür giymezsen. Ben çok üzülürüm. Giymeyi unutma tamam mı?"
-"Anne tamayyy...Bay bayyy.."
Böyle gönderdi beni işe...Aradım; elbette giymemiş terlikleri, inatçı...
Üşümez di mi???
Sevgiyle, aşkla, gülücüklerle...
EG

Bu da böyle oldu...

2009-12-28T04:50:00.000-08:00

Yok aslında çok keyifli bir yazı yazacaktım bugün, çok da kararlıydım. Tatlı kızımın son maceralarını yazacak;bütün stresimden, sıkıntılarımdan yine Ceren'i anlatarak uzaklaşacaktım.
Öğlen arası Amirime yılbaşı hediyesi almaya çıktım, kendisine "Ceren'e ev ayakkabısı almaya gidiyorum." diye yalan söyleyerek! (Cık cık cık!!!İnsan amirine yalan söyler miii???) Alışverişin daha başındayken Canım annemle konuşuyorduk, çok tatsız bir haber verdi bana... Bizim 30 yıllık komşumuzun - ki artık komşuluktan çıkıp aileden oldu onlar da- gencecik oğlu kansere yakalanmış. Daha 20 yaşında...20...Allah'ım takdirinden sual olunmaz ama...Hemen 2 damla yaş düşmüş gözümden. Bir anlam veremedim. Hayat mı kısa? Biz mi çok aceleyle yaşıyoruz? Şükrediyor muyuz? Yaşamımızı sorguluyor muyuz? Hepsi hepsi geçip gitti aklımdan.
Aceleyle işyerine geldim, başımda müthiş bir ağrı... O kadar ağırlaştı ki içim, bu akşam yapılacak Genel Müdürlük kokteyli için bütün hevesim kaçtı. Eğleniyor olmak da vicdansızlık gibi geldi biran... Saçma biliyorum ama...
Bugünlük beni yine mazur görün...
Sevgiyle, aşkla, sağlıkla...
EG

Yazdım da yazdım...

2009-12-23T00:16:00.000-08:00

Sizlere Genel Müdürüm ve Ofis arkadaşlarımın geldiği günü anlatmadığıı farkettim. Öncesinden başlayalım...

Evlenirken klasik 3'lü şekilde olan -1 orta 2 yan- sehpa takımını bozup 1+1 şeklinde almıştım, eşyalarım o şekilde ancak uyuyordu o zamanki evime... Ama şimdi evimde 2. bir sehpa için de yer açıldı, hatta yeri boş durup "Buraya bir sehpa lazım Ece!" diye beni dürtmeye başladı. Ben de misafirlerim gelmeden gidip alayım dedim, ama birşeyi hesaplayamamışım: mobilya ürünlerinin en az 3 hafta sonra teslim edildiğini!!! "Ya ben şu köşedeki sehpayı alıverip kaçsaydım!" dedim ama teşhir ürünüymiş, elim boş kaldı!!! Haliyle önceki hafta koştura koştura gidip aldığım halde sehpam ancak bugün gelecek! Salonumuzun o boş kalan bölgesi misafirlere de "Buraya bir sehpa lazım aslında!" diye bağırdılar mı bilemiyorum... :)

Tabi herşeyin yanında beni bir de "Ne giyeyim? Nasıl giyineyim?" telaşı sardı. Şaşırdım. Bu durum Genel Müdür'ümüze iletilince önce bir kahkaha ardından da "Beni kızdırma valla eşofmanlarımla gelirim!" sözüyle telaşımın gereksizliğini anladım. :)

Sonra annem sağılsun 2 gün önceden hazırlıklara başladı. Meşhur sarma böreğini hazırladı, zeytinyağlı dolmalarını yaptı. Cumartesi sabahı da beni arayıp "Kızım böreği misafirler gelmeden 2 saat önce fırına verelim, sıcak sıcak servis ederiz. Ben sana havuç&kabak salatası da yaptım." dedi. Herşey iyi ve güzeldi. Ta kiiii... Elektrikler kesilinceye kadar... Börek kaldı elimizde...Onun öncesinde ben de Pamuk Poaçalarımı fırında unutup pamukluktan çıkarmış ve üzüntüyle dolanıyordum zaten evde... :( Üstüne böreği de pişirememek kabus gibi oldu. Allah'tan sevgilimin kardeşinin eşi lezetli mi lezzetli bir tabak ev yapımı simitle yetişti imdadıma! Yanında bir de güzel kayısılı turtaaa!!! Bu şekilde durumu kurtardık.

Üstüne bir de sabah erken saatte çalan kapıyı açınca karşımda 1 kase dolusu yalancı profiterolle Halamı gördüm. Anlayacağınız bütün ailem seferber oldu misafirlerim için. :)

Sonra misafirlerim geldiler. Oturduk; hoşbeş sohbet eşliğinde hazırladığımız güzellikleri tükettik. Yine kahkahalar, espriler, gülüşmeler eşlik etti bize... Genel Müdürüm sağolsun rahatlığıyla hepimizi rahatlattı.

Sizlere mama cicilerimizin bazılarının fotoğraflarını sunuyorum. Bazılarını o heyecanla fotoğraflamayı unutmuşum. Tarifler...Zamanla üşenmezsem yazarım heralde...

Aaaaaa Su kuşum ne mi yaptı? Uyku saatine denk geldi, uyudu durdu. Ancak sonuna yetişebildi muhabbetin. Geldi 2 döndü dolandı ortada, az buçuk yalancı profiterol yedi, herkesi kendine hayran bıraktı ve gitti. :) Çok cadı oldu inanamazsınız. Babacığıma telefonda bir "Çuçuf Dedeee!" deyişi var ki, taaa Mersin'lerden mest ediyor canımcığımı...Bir de "Ananeeee!" var tabi, Mersin yerle bir... :))

Menümüz ise şöyleydi:

-Zeytinyağlı dolma (Annemcim yaptııı!)

-Havuç&kabak salatası-sarımsaklı yoğurtlu (Yine Keroş production!)

-Cheesecake (Özenince olmuyor işte, yaptığım en şekilsiz cheesecake oldu! Offf!)

-Un kurabiyesi (Bu cidden güzel olmuştu, çünkü tarifim çok iyi! Zuzu"m sağolsun!)

-Poaça (İşte bunlar güya pamuktulardı da, benim marifetli bünyem bunları çeliğe çevirdi!)

-Veeee sarımsaklı köfte (Evet evet yaptım bunu, ben yaptıımm! Hem de "nefişşşş" olmuştu!)

-Yalancı profiterol ("Haha"mız yaptı.)

-Simit (Bir diğer Göksu kızı!)

-Kayısılı turta (Aynı Göksu kızı trf.dan...)

İşte böyle...Yedik içtik, güzel bir gündü. Sağolsunlar elleri boş gelmediler, çok istediğim günlük yemek takımını aldılar bana... (Benim günlük yemek takımımın birçok parçası kırılıp dökülmüştü çünkü...) Çok mahçup oldum. :)

Çok yazdım galiba...Ceren Su kuşunun yeni maceralarını da yazarım bir ara...

O vakte kadar sevgiyle kalın...

EG :))

"Can Atilla-Ilgaz" ...

2009-12-17T04:29:00.000-08:00

...dinliyorum. Rahatlatıyor beni, sakinim, huzurluyum. Sınav, ödev, ders stresi yok sanki üzerimde, kendimi bırakmışım, "Boşveeeer be Ece, hepsi geçip gidecek. Bu anın tadını çıkarmaya bak!" diyorum.
Kızım bu sabah Ilgaz'ın sandığı oyuncağını bulmuş ve Sevil Teyzesi'ne götürüp; "Dayı? İlgaz?" diyerek uzatmış. Türkçesi (:P), "Dayımın kuzusu Ilgaz'ın oyuncağı bu!" demek...Bu Ece'nin deli gibi mutlu olması demek; çünkü bu; Ceren, Dayısının ve Ilgaz'ın kim olduğunu biliyor demek. :)

Bu aralar Minikler İçin Minik Masal Bahçesi'ni okuyoruz. (Aslında bitirdik geçen hafta, 2. tura başlayacağız.) Bu kitabı sevdi Ceren. Gece uykusu geldiğinde "Anne natak!" diyor. Anlıyorum ki uyuma vakti, masal dinleyerek uyuyacak. Başını koyuyor yastığa, sevgili zürafasına sarılıyor, dinliyor güzel güzel...Bazen dinlerken uyuyakalıyor, bazen ben Ceren uyumadan "Hadi annecim iyi geceler!" diyerek çıkıyorum. Kendisi uyuyor.
Bu arada bahsetmedim hiç, aylar önce aldığım zürafa peluşunu çok seviyor bu aralar, uyanınca ilk iş ona sarılıyor. Bu sabah kahvaltı masasına da beraber oturduk, bir baktım zürafaya ceviz yedirmeye çalışıyor. Bir de sırtına tıpış tıpış vurup sevmesi yok mu? Benim de atlayıp Ceren'i ısıra ısıra yiyesim geliyor işte o zaman!!!
Yılbaşı geliyor. Bu sene yılbaşını parti parti üstüne kutlayacağız biz...24'ünde Sayın Başkan'ımızın vereceği resepsiyon, 28'inde Genel Müdürümün vereceği kokteyl (Hatta Genel Müdürüm ve Genel Müdür Yardımcımız bir grup kurdular, o gece canlı müzik yapacaklar.), sonra aile içinde yapacağımız yılbaşı yemeği organizasyonu...Ceren de kreş arkadaşlarıyla 28'i sabahında Mini Town'a gidip yılbaşı etkinliğinde bulunacak. O parti senin bu parti benim gezeceğiz yani... :P
Yeni yıl geliyor içim kıpır kıpır...Herşeyden önce sağlık, huzur, mutluluk, neşe istiyorum bu yıldan...
Bir de...
Bir isteğim daha var, Allah büyük bakalım...
Bekliyorum...
Sevgiyle, aşkla...
EG

2009-12-15T03:46:00.000-08:00

Dün gece kaç zamandır ilk kez rahat rahat uyuduk. Ceren Su kuşum da rahat bir nefes aldı. Dün akşam doktora götürdük; Pınar Hanım, "Korkulacak birşeyi yok. Ciğerleri de temizlenmiş. Artık rahatlayabilirsiniz." dedi. Sevgilimle ikimizin gözlerinden ışıklar saçıldı sanki biranda... Bugün yuvaya da gidebildi. Öğretmeni aradı; "Kızımı özlemişim. O da beni özlemiş." dedi. (Evet özledi; zaten evde de "Bute'yi dünya kadar seviyorum!" diye dolanıyordu. Anne mantıklı düşünerek bunu sevindirici buldu ama yine de bünyede kıskançlıktan hafif kızarıklıklar oluştu!) :P
29 aylık oldu Su kuşumuz...Artık ciddi ciddi bir genç kız havalarında. :) Bu sabah Dayi ile Nenge'nin aldığı elbisesini giydi. "Poz ver." dedim, baktım nasıl da poz veriyor zilli!!! Tam manken kıvamında...Kilo tabi ki düşük, %20'lik persentilde...Boyu ise 2,5 yaş üst sınırında şimdiden. :)) Pınar Hanım boyunun uzunluğunu dikkate alarak herhangi bir gelişim geriliği olmadığını, aksine çok sağlıklı olduğunu söyledi. Diyetisyen olan Esin Halam da aynı görüşte, bu nedenle bizim de içimiz rahat.
Daha önce bahsetmiştim kek yemeye bayılıyor Ceren. Haliyle ben de evde sürekli kek bulundurmaya çalışıyorum. En favori keki kakaolu, muzlu&çikolatalı kek...Tarif aşağıda...

Malzemeler:
- 4 yumurta (ben 2 tane kullandım,çünkü benimkiler çift sarılıydı.)
- 1 su bardağı şeker
- 1 su bardağından 2 parmak eksik sıvı yağ
- 1 su bardağı süt
- 2,5 su bardağı un
- 2 yemek kaşığı kakao
- vanilin
- kabartma tozu
- 1 muz
- damla çikolata

Yapılışı:
Şeker ve yumurtaları krema kıvamına gelene dek çırpıyoruz.Sonra süt, sıvıyağ, vanilin ve kakaoyu ekleyerek çırpalım. Muzu ezerek karışıma ekleyelim ve çok az çırpalım. (Ben son kez yaptığımda üşendim, elimde parçalara ayırdım,attım içine, mikserle çırparken karışıp gittiler.)
Unu ve kabartma tozunu ekleyip elimizle karıştıralım. En son una buladığımız damla çikolataları ekleyip hafifçe karıştıralım.
Yağlanıp unlanmış kalıba döküp 150-160 derecelik fırında pişirelim. :))
Acemi fotocunuzun elinden çıkma fotosu da yukarıda...

Şimdi de telefonda konuştuk; bana; "Anneeee napıyoooşşuunn?" dedi.
Yüzümde bir gülümseme, nasıl mutlu basıyorum tuşlara görseniz...
Annecim, ben diye ne varsa gördüğün, hepsi senden ibaret... İyi ki varsın!!!
Sevgiyle, aşkla, mutlulukla...
Güle oynaya yol alıyoruz. :)
EG

"Ordaaaaa..."

2009-12-11T01:07:00.000-08:00

Daha iyiyiz şükürler olsun...Öksürük nöbetleri ve ardından kusmak dışında bir şikayetimiz de kalmadı.
Bugün sınavım var, hazırlanamadım. Canım çok sıkkın, belli etmemeye çalışıyorum. Ceren hasta olduğu için geceleri ağladıkça ben de ağladım.Paraladım kendimi desem yeridir. Kendimi ne kadar sıktıysam, bütün vücudum kırılıyor ağrıdan. Adım atmakta bile zorlanıyorum. Sanki birileri beni fena patakladı da hareket edemez haldeyim. Düzelmeye başladı diye her gün Allah'a şükrediyorum ama kendimi de affedemiyorum. Yine herşey toz duman oldu gözümde...
Aaaa okulda öğrenmiş; evde;
-" Ordaaaaa" diye başlıyor, ben gerisini getiriyorum;
-"...bir ev var uzaktaaa..."
-" O evvvv..."
-"...bizim evimizdirrrr..."
Şu yuva iyi şey vesselam, rahatlatıyor beni...
Ahhh bir de yuva öğretmenini bu kadar sevmese, annede hafif bir kıskançlık yaratıyor. :P
Ama ne yapayım? Dün "Bute'yi ne kadar seviyorsun?" dedim. Dünya kadar hareketi yaptı.
Oysa ki "Dünya kadarrrr" sevilme lüksü ve şansı sadece bana ait sanıyordum.
Yanılmışım...
Bozuğum...
:))
Sevgiyle, aşkla...
EG

...

2009-12-08T01:09:00.000-08:00

3 güngür sevgilimin deyimiyle "ölü bit kabuğu gibi" yatıyor. Ne yiyor ne içiyor. Dün gece en son 39,5 derece ateşi de gördük. Saat 00:30'da ağlaya ağlaya zorla uyudu. O hasta ama ben kilo kaybediyorum, çünkü ağzıma lokma koymak istemiyorum. Yesem de bana hiçbir faydası olmuyor zaten, ne garip değil mi?
"Ona geleceğine bana gelsin" diyorum ama hastalıklar gelip onu buluyor. Anne olmak zorlaşıyor, kendimi boğup öldüresim var: Ben ona iyi bakamadım; ben hasta ettim bebeğimi! Ben kötü bir anneyim! Ben, ben...Kustu diye çocuğu niye hemen soktum duşa acaba? Bırak kusmuğuyla uyusun, bak hasta oldu işte! Hep benim yüzümden...
İşyerindeyim, ağlıyorum. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Sıkıştım, sıkıldım...
Gayet gereksiz bir haldeyim...
Affedin...
EG

"Annneeee napıyoşunnn?"

2009-12-03T00:56:00.000-08:00

Bayramı yazmadım değil mi?
Aslında tatsız başlamıştı; ama canım Sultan'ım iyileşmeye başlayınca tadımız yerine geldi. Hastanede geçirilen bir gün ve verilen serumlar işe yaradı. Sadece bu bayram evden çıkması ve misafir kabul etmesi yasaktı.
Bizim için de bayram güzel başladı. Canım abim, eşi- kelebeği- ve minik tontişim Ilgaz geldiler. Az önce çektiğimiz fotoğraflara baktım, gözlerim doldu, anlam veremeden kapattım. Hele bir kare var ki; ben, kuzum, Abim ve Ilgaz...Yani benim canımdan bir parça, Abimin canından bir parça...Büyümüşüz ve kendi bebeklerimizle, meleklerimizle fotoğraf karelerine sığmaya çalışıyoruz.
Sonra bayram telaşı...El öpmeler, aile sofraları, harçlık seansları,kırmızılı minik hanımlar... :))
Ama sevgilim yine kendine yaptı yapacağını, bayramı hastalıkla kapattı. 2 gün yataktan hiç çıkamadı. Sonra...
Benim inatçı sevgilimde, yani biricik kocamda yaklaşık 1 senedir alerjik bir reaksiyon baş gösterdi. Artık her neye alerjisi varsa - henüz önerilen testleri yaptıramadık- vücudu şişmeye başlıyor. Hastalığı atlattı diye düşünürken, elleri şişmeye başladı. Hemen ilaçlarını aldı, düzeldi diyorduk ki...Dün gece de ayak parmakları şişmeye başladı. Test yaptırabilmemiz için en az 1 ay ilaç kullanmaması gerekiyor ama o bir ayı bir türlü tamamlayamadık. Bakalım bekliyoruz, hayırlısı...
Ben de bu aralar azıcık telaşlıyım...Sınavlar başladı; ev için "hayırlı olsun"a gelmek isteyenler var. En önemlisi Genel Müdürüm "Ben de eşimle geleceğim Ece'ye" demiş. Aaaaaa başladı mı bir telaş bende..."Ne yapsam? Anneye danışsam" planları... "Ay ama ben sehpa takımımı tamamlayacaktım daha!" diye koşturmalar, "Ay canım ya şu sehpaların üzerine 2 tane güzelinden masa lambası mı alsaydık?"lar... "Ama bak ben çerçeveleri de değiştirmek istiyordum."lar... la lar lar...En sonunda kocacığım da "Ya söyle genel müdürüne de gelmesinler...Sen abartıyorsun bu işi!" diye isyanını dile getirdi.
Ama ben ne yapacağım yaaaa? Pınoşum -bankadaki canım- "Döktürüver bir cheesecake olsun bitsin bu iş!" dedi. Ama öyle bir tatlı, bir tuzlu ve bir salatayla geçiştiremem ki ben... Offff offff...
Akıl vermek isteyennn?
Tavsiyelere sonuna kadar açığımm...
Haaa bir de...
-"Anneeee napıyoşuuunnn?
-"Kahvaltı yapıyorum kuzucum..."
-"Annnneeee napıyoşunnn?"
-"Peynir yiyorum canımmm..."
-"Annneeeee napıyoşunnn?"
-"Saçımı tarıyorum bebeğim..."
....
-"Babaaaaa napıyoşunnnn?"
-"Kravatımı bağlıyorum birtanem..."
-"Babaaaaaa napıyoşuuuunnnn?"
-"Canım kızım ayakkabımı giyiyorum."

Ve biz evden çıkana kadar Ceren Su kuzusu yüz bin milyon kere "Napıyoooşşuunn?" diye koşturdu peşimizde...
Konuşmaya başlayınca tatlarından yenmiyorlarmış canımmm... :))
Sevgiyle, aşkla...
EG

2009-12-02T07:25:00.000-08:00

Küçük Prens'i okudum, uyudu dün gece...
Bencil bir anne miyim? Ama...Çok merak ediyordum ama...Kendim için okudum galiba... :P
Bugün Meraklı Minik alayım birtanem için de kendimi affettireyim. :)
Yine yazarım;uzun uzun...
Öperim,sevgiyle...
Kaçarım...
EG

Güzel Bir Bayram Olsun...

2009-11-26T01:29:00.000-08:00

Tatlı tatlı başlamıştı oysa bayram sevincimiz...Ilgaz'ım geliyordu; yoldaydı;akşama sarılıp koklaşacaktık...Sevinçle çıktım bankadan; gün içinde olan onca olumsuzluğa rağmen...Ama...Ama Mersin tarafından hepimizi gerginleştiren bir haber geldi;Annem rahatsızlandı. Öyle nazlı niyazlı bir hanım da değildir,hastaysa hastadır. "Vücudum kırılıyor sanki; yanıyorum." dedi telefonda akşam...Yetmedi; sabaha kadar ateşini düşüremedikleri için 2 muhabbet kuşu elele verip hastaneye gittiler. Milletçe gerginiz zaten şu malum hastalık yüzünden...Gece boyu yatakta döndüm durdum.Şimdi...Annemi yatırdılar; ateşini hala 39'dan aşağı da düşüremediler. Babam tedirgin, biz tedirgin...Birkaç uzman doktor çağırmışlar; haber bekliyoruz. Tahlil, röntgen vs vs sonuçları çıksın diye sabırsız sabırsız dolanıyoruz.
Gurbette olmak en çok bu zamanlarda yıkıp geçiyor insanı...
Bu kez ağlamıyorum ama...Ağlamayacağım da!!!
Ama öyle kırıldı ki yine içim...
Her seferinde toparlanması daha zor oluyor oysa...
Ben tadımı kaçırdım...
Ama sizlere mutlu, huzurlu, sağlıklı, bol neşe, bolca sevinç ve kahkaha dolu bir bayram diliyorum. Herşey gönlünüzce olsun...
Sevgiyle, aşkla...
EG

Tepişenler ve tepişemeyenler...

2009-11-24T02:12:00.000-08:00

Önceki gece rüyamda avucuma döküldü dişlerim...Hayra yormak istedim, yoramadım galiba..."Tatsız bir haber alacaksın derler" dedi Amirim...Ben ise başka şeylere odakladım kendimi..
Sonuç: "Amirler her zaman haklıdır!"a çıktı.
Ayın belli günlerinde rotasyona tabiyim önümüzdeki birkaç ay boyunca..."Başkasını görevlendiremem, güvenemem çünkü..."dedi Genel Müdürüm...
Birileri tepişti, olan bendenize oldu.
Bozulduğum çok belli oldu mu? Oldu...
Olayın en şükela tarafını da belirteyim hemen; görevli olduğum günler, Yönetim Toplantılarının olduğu günler...Şöyle diyeyim, pijamayla mesai geçirilen, saat 23:00'ten önce eve gitmenin "hayal" olduğu günler...
Oysa nasıl da keyifliydim, sabah kuzum&kızımla nasıl güzel kahvaltı etmiştim. "Anneee hayiiirrr!" sesleri arasında...
Şimdi: Sıkıldım...
Limon sıktılar yüzüme, ekşittim ben de!!!
Gidip o tepişen ve beni bu zorunlu rotasyona mecbur eden arkadaşları dövmek istiyorum! Eni konu dövmek başka da birşey değil!!!
Siz hepiniz filsiniz;beni ezdiniz!!!!
Hıııgghhh!!!!
EG

Nazar...

2009-11-19T05:45:00.000-08:00

Tam 3 yıl bekledik; bu bakışları görebilmek için...Değdi mi?
DEĞDİ... :))
"Aman nazar değmesin!!!" der halası...:))
Anneciğin ellerinden de öper; bu güzel kareler için...
Yatcas kalkcas yatcas kalkcas...vs vs...
Sonra "Ilgaz"ım gelecek...
Bekliyorum...
Heyecanla, özlemle, merakla...
Yüreğim sığmıyor bedenime, alıp sarılasım, öpüp koklayasım var!!!
Uyku tutmaz ki şimdi beni???
Öperim; hasretle...
Sevgiyle, aşkla...
EG

Kriz bizi teğet geçmedi!!!

2009-11-18T02:39:00.000-08:00

"İnsan bir anlık bakışla bile aşık olur bu kente..."diye düşünmüştüm İstanbul'u ilk gördüğümde; hala aynı fikirdeyim.
Amma velakin İstanbul'da yaşamak, ya da yaşamaya çalışmak, İstanbul'un hızına yetişmek için çabalamak biz Ankara sakinlerine göre değilmiş hiç...
Gri de olsa, buram buram bürokrasi, devlet de koksa; Ankara sakin, huzurlu, yavaş, hayat telaşsız...Oysa İstanbul'da bir cümbüşte yaşıyor sanki insanlar, çözemedim.
Düğünde mekanın terasına çıkıp Boğaz'ı süzdüm olabildiğince, "eşsiz"...Dilsiz, sözsüz bırakıyor insanı...Tüm o hengame, karmaşa yok oluyor biranda...Ama sadece bir anlığına...Boğaza nazır mülklerde yaşamıyor ki herkes; her gün bu manzarayla... :((
Üstüne üstlük...Benim küçük kuzum evinden ayrılmayı hiç sevmiyor. Farklı protesto yöntemleri kullanıyor, kakasını tutmak gibi...Ya da İstiklal'in orta yerinde babasını ve dedesini rezil etme pahasına "terrible two" dönemine mahsus krizlerden geçirmek gibi...Evet yolda, arabada normalden 40-45 dk kadar az uyudu, evet ağzına 2 lokma bişeyler sokmadı...Evet stres oluyor seyahate çıkınca...Ama bütün bunlar bu krizler için sebep mi acaba?
Yeterince stres altında olduğum için ben de ağladım hüngür hüngür...Gözlerim hafif şişti yani düğüne gittiğimizde, oraya da gecikmeli gittik ya her neyse...
Ama...Ama oraya gidince ballı kaymak kıvamıa geldi yine...Koştu, düştü, hopladı, zıpladı, İstanbul'dan 2. göbek kuzenleriyle haşır neşir oldu; "Abi" Ömer kendisi için "Ceren tam bir küçük canavar!" dedi; düğünün sonlarına doğru kendisini piste atıp dans şovunu sergiledi; dünyalar güzeli Ekin'den "Ama bu kız aynı bana benziyorrr!" tespitini duydu; Engin "Ha-ha"sıyla kucaklaştı; sarmaş dolaş gezindi...Yani gecenin minik yıldızı olup çıktı hanım Dudu...
Ha bir de canım Sarıcığım, Gülnur'umla tanıştı; Sedoşumu gördü; onlara naz niyaz yaptı; şımardı; kaçtı gitti. :))
Şimdi 2 gündür ortalık pek bi süt liman, sormayın gitsin...
Her an "Yeni bir kriz gelir mi acaba?" diye endişeyle beklemedeyim. :))
Hep ama hep sevgiyle, aşkla...
EG

Not: "Yazan" kişi düğünde mor tuvaletiyle arz-ı endam etmiş olup, "bazı" şahısların peşinde koşmaktan doğru düzgün fotoğraf çektirememiştir.
Üzülerek bildiririz.
Saygılar Efenim...

Kafayı değiştirmek...

2009-11-13T00:27:00.000-08:00

-"Telefonda sesin farklı geliyordu, telaşlandım kızım..." dedi Şako Babam...
-"İyiyim." dedim.
Ama kuzum atıldı;
-"Midesi çok ağrıyor. Gergin ve üzgün bu aralar...Master yapmak yormaya başladı Ece'yi..." dedi.
-"Ne yapalım canım kızım? Üzme kendini lütfen... Ballı süt yapsak iyi gelir mi?" dedi babam...
-"Kafayı değiştirmek lazım babacım,kafayı..." dedim.
Benim kafa yordu beni bu aralar, bana kafasını ödünç verebilecek olan var mı?

Ah kuşummm,
-"Anneeemmmm..." diye sarıldı sabah...Beraber saydık...
-"...uç, durt, beşşş, alti, edi,sekiç, oooo,ooobiii,ookiii.." :))

Bu haftasonu yolculuk var; Ekin ve Gordon'ın mutluluğuna tanık olmaya gidiyoruz. İzlenimlerimi, Ceren'in maceralarını, yolculuk keyfini, yediklerimizi,içtiklerimizi yazarım yine...
Öyle yorgunum ki kaçıyorum.
Sevgiyle kalın...
EG

Geçti...

2009-11-11T04:28:00.000-08:00

Az önce telefonda hüngür hüngür ağladım kuzuma...Yani sevgilime...
"Sıkılıyorum, sıkıştım, boğuluyorum, yetişemiyorum hiçbirşeye...Oysa ki ayağımı uzatıp dinlenmek istiyorum ben...Aylak aylak oturmak, ödev yetiştirme sınava hazırlanma telaşına girmeden akşam evde saatlerce dizi izlemek...Ertesi gün işe gelince uzaylı gibi bir köşede durmaktansa Bihter mi Behlül mü ne karın ağrısıysa onların ne yaptığı hakkında iş arkadaşlarımla lakırdı etmek...Geriliyoum ama bir an önce rahatlamak istiyorum." şeklinde...
"Bırak aşkım, bırak sevgilim...Ordan ekmek yemiyorsun ki zaten...Hırpalama kendini bu kadar kuzum..." dedi. (Çok içli ağlamış olmalıyım, zira bana 'sevgilim - aşkım' vs. tadında aşk böcüğü kelimelerini kullanmazdı hiç...Hep ama hep 'kuzum' der, en romantik hali de budur...Dur be Ece yalan söyleme! ' Birtanem' de diyor ya...Hakkını yemişim...Özür dilerim!)
Her neyse, çok ağladım demek ki, ortaya karışık iki laf attı gitti. :)
Ha düzeldim mi? Igghhh, hala tıkanıp kalmış haldeyim. Yine bu gri havalar beni bu havaya soktu sanki...
Sadece bu haftasonunu bekliyorum; hem düğün heyecanı...Hem canım arkadaşlarımı görme heyecanı...Onlar alıp götürecekler bütün sıkıntılarımı, biliyorum...
Bir de güzel sürpriz...
"Canım ben bu hafta 3 günlüğüne Ankara'ya geliyorum. Hem de nerde kalacağım bil bakalım???Sana yürüyerek 10 dk mesafede...Öğrencilerimi getiriyorum." dedi; Pembe... :))
Şimdi öğrencilerinden kaçıp gelmesi için baskı yapıyorum, çünkü en iyi ilacım o...Ağlasam da üzülmekten ziyade beni kendime getireceğini biliyorum, Ceren için bana 2 şaplak atacağını, beni ayağa kaldıracağını, sevgilim benimle birlikte ağlama moduna girmişken, 'O'nun beni sarsıp kendime getireceğini biliyorum. Hep yaptığı gibi...
Allah'tan öğle tatilinde kimsecikler yoktu ortada, ben de rahat rahat ağladım...
Geçti sanki...
Geçti mi???
Merakla...
EG

Çilek dudaklar...

2009-11-10T05:35:00.000-08:00

Sudan çıkmaktan hiç hazetmiyordu; hala öyle...Duştan bile kavga dövüş çıkıyor! :)
Çilek seviyordu; hala seviyor. :)

Gülüşü hala çok güzel, içimi ısıtıyor, ruhum aydınlanıyor sanki...
"Evlat" dediğin ilacı oluyor her derdin,; gözleri, ağzı burnu, elleri, ayakları; kusursuz bir yaratılmış sanki...
Özledikçe sığmıyor içine, baktıkça bakasın geliyor resimlere...
Büyüyor ama anlamıyorsun; kaçırıyorsun belki...Sonra...

Sonra böyle birşey olup çıkıyor. :)

Şimdi..."Şap-taaaaa"....Hep ama hep "şap-taaa"!!!
"O"nu seviyorummmm...
Haksız mıyım ama???
Sevgiyle...
EG :))

2009-11-06T07:29:00.000-08:00

Bu akşam dersim var; yine gerginim... Yüksek lisans benim için külfet kısmına geçiş yaptı. İçimden bir ses yükseliyor, bırakmam yönünde, yedirsem gururuma; bırakacağım! Ama yediremiyorum işte, çelişkiye bak!!!
Dün akşam sevgilime de söyledim; "Aman dikkatli ol, bana bulaşma şu sıralar, vallahi çok gerginim! Azıcık şu dönemde alttan almaya çalış, çünkü benim hiçbirşeyi alttan alacak halim yok!" Garibim o da sakin olmaya çalışıyor, hoş geçen gün sakin olamadı ama...Atıştık eve gidene kadar, neden atıştığımızı bile bilmeden...Ağzımıza kadar dolmuşuz ikimiz de;işin garip yanı kapıdan girince süt liman herşey...Hep böyledir zaten bizde, tartışma dediğin en fazla 1 saat sürer, sonra ben mırnarım, o gurur yapar kendince, ama mırnamalarıma da kayıtsız kalamaz, bi bakmışız elele uzanmış hayal kuruyoruz. Tartışma modundan hayal moduna da ışık hızında geçebiliyoruz yani..."Gel özür dile benden, vallahi barışacağım seninle!" dedim. Önce "Ama bir suçum yok ki???" diye itiraz etmek istedi sonra baktı ki ben bu aralar solumdan kalkma lüksüne sahibim, geldi öptü, barıştık. :))
Şimdi sevgilim evde, kuzumuzla...Ben mesaideyim, izin isteyip derse kaçacağım az biraz sonra...Rahatlamak için yine yazayım dedim. İyi ettim miii???
Sınav & ödev stresiyle yol alıyorum...
Hadi bakalım...
EG

Anne kuzu: "Ceren zeytin yer misin?"
Su kuzusu: "Evveeettt!"
.....
AK : "Peki şimdi ne yiyorsun annecim?"
Su kuşu: "Peyyy-virrr!"
AK : "Aaaa süper annecim ne güzel söyledin!"
Suyum: "Anneee süp-teeerr!"
AK : ":))))))"

Patladım, patlayacağım!

2009-11-05T07:00:00.000-08:00

Bugün çok gerginim!
İnsanlar da sanki sözleşmiş gibi bugün beni germek için el birliği yapmışlar!Bu daha da zor...Hangi birine sinirlensem ya da üzülsem şaşırdım vallahi???
Çocuğum resmen paylaşılamayan çocuk oldu çıktı; bir taraf -bakıcı teyze tarafı- kreşe gitsin istemiyor; hala kreş kapılarında ağlıyor, sanıyor ki ben kendi çocuğumu kaçıracağım onun elinden... Bir taraf - kreş tarafı- her gün kreşe gelsin istiyor. Ve fakat herkes Ceren üstünden bir savunma peşinde...Beni en çok üzen tarafı henüz bu hayatta 28. ayını bile bitirmemiş minik kuzuma "kıskanç" yaftasını asmak için yarış halinde olmaları!!!
Elbette paylaşmayı bilmiyor, çünkü bu çocuk 4 duvar arasında bir tek ben, babası ya da Teyzesiyle vakit geçirdi bugüne kadar! Elbette ilgi istiyor, çünkü henüz bir bebek daha ya! Ama zaten bizim onu bu kadar erken kreşe verme nedenimiz de paylaşmayı, oynamayı öğrenmesi - "idi"... Bu ne böyle daha çocuk toplasan 10 gün bile kreşe gitmemişken "Bu çocuk kıskanç!" demek. E be kardeşim ben de zaten bunun için yolluyorum ya oraya daha süt bebeği olan çocuğumu; arkadaş edinsin, öğrensin, paylaşsın, kaynaşsın diye...Ama ne bu ya? Gökten vahiy mi inecekti ilk günde "Paylaş!" şeklinde. Tövbe tövbe!!!Önce bir Ceren alışsın bakalım size, ortama...Ha aradan 1 sene geçsin sen o zaman geç karşıma "Sizin çocuk da kıskanç sanki!" de...Hakkın yok bana bunu demeye! Haftalık kontrolde Doktora muayene de olmak istememiş; canım benim, benim kuzum kendi doktorlarına bile muayene olmak istemiyor ki zaten! Her muayene seansında kavga kıyamet, muayene olmak kavramı ters belki benim bebeme???Bu onun uyumsuz olduğunu göstermiyor ki?
Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu diyeceğim;"Ceren burda çok mutlu huzurlu,çok sosyal bir çocuk;daha kolay alışması için her gün gelse ya kreşe?" diyen de sizsiniz?Bu ne şimdi? Hangi birine inanayım?
Evet sinirliyim, çünkü hayatta en içime sinmeyen duygudur kıskançlık. Ve şimdi Ceren'in henüz böyle küçükken bu şekilde etiketlenmesi gücüme gidiyor. Hatta bu gücüme gitme durumu öyle bir halde ki içimdeki şeytan birşeyler fısıldayıp duruyor kulağıma!!!
Bir de üstüne daha evimize taşınalı 3 hafta olmamışken alt komşumuz 2 kez bize gelip "Banyoları kullanmayın lütfen! Benim evime sızıntı yapıyor." demesin mi? Evet kibar bir dille, rica etti güya ama bana banyolarımı falan baştan yaptırmam gerektiğini de ima etmesin mi? Evet evimiz yeni değil ama be kardeşim bizden önce de kardeşimiz oturuyodu bu evde; ona kullanmayın dediğin banyoyla bana dediğin banyo farklı? E ne yapayım ben şimdi? İki banyoyu da kullanma dedin bana...Salkım saçak leş gibi kir pas içinde mi gezeyim??? Bende henüz tadilata girişecek para yok; ne yapayım yani???Ne yapayımmm?
Bak ne güzel bir de bugün mesaideyim, kaçta çıkacağım Allah bilir???
Germeyin beni, valla çok kötü patlarım!!!
Zor zaptediyorum şeytanlarımı zaten...
Çok pistir sinirim uyarayım!
Şimdi; azıcık sinirle yol alıyoruz bakalım...
EG :P

Not: Hepinize bir not; benim çocuğum için psikiyatrist olan eniştem hep 'Çok sevgi dolu bir çocuk. Çok az görüyorum bu kadar sevgi dolu,uyumlu çocuk..'der...Hiç alınmayacağım üstüme...Bu da size kapak olsun!!!

Hadi bakalım...

2009-11-02T06:59:00.000-08:00

Bugün elimi bırakıp kendisi girdi yuvanın kapısından...Çok mutluydu sanki, büyümüş gibi...
İşe keyfim yerinde geldim, gözüm arkada kalmadı (mı?)...
Az sonra koşarak gideceğim evimize, alıp kucağıma doya doya öpeceğim.Duygularım esir aldı beni...Kirpiklerimde gözyaşlarım var bugün yine...
Evim için, yuvamız için herkes elinden geldiğince birşeyler yapıyor. Canım abim ve kelebeği de...Biriciğim, birtaneciğim, bugün "Sağol, ama bu biraz fazla oldu...!" dediğimde, "Senin için canım feda, Abisinin birtanesi, canın hep sağolsun, sen ne istersen..." dedi, ağlattı beni...
Çok şanslıyım demiştim değil mi?
Allah'ıma yüzbinlerce kez şükürler olsun; ailem, büyük ailem, kendi minik ailem, eşim dostum, herşeylerim için...
Bir de sabah sabah bir mesaj, lise arkadaşımdan, aylar önce İstanbul'a gideceğimden bahsetmiştim. Hatırlamış..."Kasım geldi. Siz ne zaman geliyorsunuz?" diye yazmış...9-10 yıl olmuş görmeyeli, ama bekliyorlar beni...
2 hafta sonra yolculuk var İstanbul'a...Yine düğün, yine mutluluk, yine keyif... :))
Geçtiğimiz haftasonu da Sevgili Tuğrul Abi'min parmağı alyanslandı, Zehra geldi ailemize...
Evim, benim evim, bizim evimiz; Amcamı, Yengemi, Abilerimi, Deli dolu canımı, Ayşe'sini ağırladı. Duvarlarına mutluluk sindi, el öpüşler, hediyeler, "Bu böreği sen mi yaptın? Getir bakalım birer dilim daha!" tadında iltifatlar...Mutfakta kaçamak sohbetler; "İyisin değil mi? Mutlusun???" diye sorgu sualler, kendimi kıymetli, hep çok kıymetli hissetmeler, ailemin gözümün içine bakışı, "Mutluyum ben..." cevabımla rahatlayan yüzler...
Çok ama çok mutluyum aslında, ama mutluluk bile hüzün verdi şimdi bana...Ne saçma!!!
Gözlerimi kapatıp rahat uykulara dalacağım bu akşam, yüzümde gülücüklerle...
Kızım en şirin haliyle bizi selamlayacak yine, yatağına gitmeden...Nereden öğrendiyse??? :)
İçim huzurla dolu, hep birlikte yol alıyoruz...
EG

Vallahi öptürmemmmm!!!

2009-10-28T01:53:00.000-07:00

Evet inat ettik, kreşe yollamamak için kendimizce binbir türlü bahane bulduk ama sonuçlarını görünce "Geç mi kaldım acaba?" diye düşünüyorum.
27. ayını geride bırakan hanım kızım konuşmama konusunda oldukça ısrarcıydı, şimdiyse hergün en az 3-4 kelime katıyor dağarcığına...Mesela artık uykusu geldiğinde buzdolabının kapağını açıp "Süt!" diyor ya, içimin yağları eriyip gidiyor. Ben de mutlu mesut süt yetiştiriyorum ana kraliçeye... :P
Ay bir de sayı saymayı öğrenmiş hanım dudu;yalnız 1 ve 2 ne hikmetse oyun dışı kalmışlar. Sayı dizini direk 3'ten başlıyor: "uççç, dürt, beşşş, altiiii"...Ha bir de arkasından "moooooo"...O ne alaka demeyin, katiyen fikrim yok!!!
Evde olduğumuz bütün öğünlerde bizimle masaya oturuyor, bildiği herşeyi sıralıyor, 2 lokma yemek yiyor, alkışını alıp uzaklaşıyor olay mahallinden. Yani benden küçük olduğunu bilmesem Buteee (ki aslında Buket ismi ama dudu ısrarla Bute diyor.) öğretmenin ellerinden öpeceğim!!! :))
Buraya yazdım diye sevgili kızacak ama bizim kız azıcık da tacizkar çıktı, komşunun oğlunu kestirmiş gözüne taciz edip duruyormuş. En son yakışıklı delikanlı gidip öğretmene "Ya söyleyin beni öpmesin Ceren! Çok sıkıldım öğretmenim, öpüp duruyor beni!" diye şikayet etmiş. :) (Aslında laflar hazırladım küçük beye; gün gelecek hor gördüğün kızımdan bir buse alabilmek için yalvaracaksın! Ama o zaman da benim kızım sana yüz vermeyecek! O olacak!!! Hıhhhh!!!) (Bknz. hırs yapmış anne modeli!) :P
Şimdi kaçıyorum, küçük bir mola...Yunus'cuğumu, tontiş oğlumu öpüp koklayıp geleceğim.
Sevgiyle, gülücükle, kahkahayla,
Ve elbette umutla yol alıyorum...
Kalın sağlıcakla...
EG :))

Yetmedi mi yaaa???

2009-10-23T06:46:00.000-07:00

Artık gerçekten canıma tak etti. Son 3-4 haftayı hasta geçirdim ve yine hastayım.
Canım annem bana taşınma için yardımcı olmaya geldiğinde sevgilimden kaptı illeti, hoş gerçi sevgiliye de benden bulaşmıştı. Annem gitti; ama hastalığı bana sattı da gitti. Zaten yeterince yorgun olan ben de havada kaptım bütün mikropları, hiç kaçırmadım maşallah...!
Şuanda bu yazıyı da gözlerim yarı açık yarı kapalı yazıyorum. Canım da yeterince sıkkın, o kadar uğraşıp ev yerleştirdim, perdeleri yıkadık; ütüledik...Ama bugün dış kapımız takılırken ev batmış. Taşınmadan yetişmedi ki sağolsun! Özel yapım olunca 1 ay sürdü yapım aşaması...Şimdi işin yoksa baştan aşağı tekrar temizlik yap, hasta halinle...Tek başıma yapacak da değilim ama yardıma gelen Hanımla ben de çalışıp duruyorum, boş oturamam ki...Şimdi yarın sağolsun Çiçek Hanım gelecek ama..."Ama"sı şu, gerçekten artık hasta olmaktan yoruldum ben...Vücudum da tehlike çanları çalıyor, zayıf ve bitkin düştüm. Hala her işin peşinden koşturmaya çalışıyorum ama hayır, cidden uyumaya, dinlenmeye, kendimi dinlemeye çok ihtiyacım var. Doktorum bile itiraz etti geçende, "Ya yine kaçırdık grip aşılarını!Hayır sen kendini bilmiyor musun? Eylül dedi mi gel yapalım aşılarını!" diye... Düzelince tam kan sayımı ve gerekli tahlilleri de yaptıracağını söyledi. Ama sağolayım ben düzelemediğim için bi türlü, tahlil falan da yalan oldu!
Cidden canım çok sıkkın. Hayır bir de işin kötüsü evin içinde hepimizi dönüp dolaşıyor hastalık...Sevgilim düzelmişti iyi kötü, kuzuda sadece öksürük baki...Şimdi dön baba dönelim, başa alacağız herşeyi...
Offfffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff!!!!!!
Gerçekten avazım çıktığı kadar offffffffffff!!!
Üstüne üstlük bir de az sonra bankadan çıkıp derse gideceğim.
Karar verdim: ben bir mikrop paratoneriyim!
Hapşurukla yol almaya çalışıyorum...
"Öpücükler" diyeceğim, ama şu halimle kimseyi öpmeyeyim!!!
EG

"Anne"...

2009-10-21T01:06:00.000-07:00

Dün akşam evin içinde dönüp dolaştıkça bana koşup "Anneeee!" diye sarıldı. Sanki tüm yorgunluğum geçti gitti. Evet bilinçli bilinçsiz bana seslendiği olmuştu ama Ceren öğrenmiş artık, o kimliği yapıştırdı dün üstüme:"Anne"...
İçimden taşan coşkumu nereye koyacağımı bilemeden oturuyorum masamda...Akşam olsa eve gitsem yine bahçede karşılasa beni ve sarılıp boynuma "Anne" diye öpücükler kondursa...
Hayat gerçekten güzel değil mi?
Evet evet...
Sevgiyle, aşkla, umutla doluyum...
EG :))

Evim evim, güzel evim... :))

2009-10-19T01:13:00.000-07:00

Taşındık, bitti gitti.
Oturduğumuz evden eşyalar çıkmaya başlayınca ben de başladım ağlamaya...Annem, çok yorulduğum için sinirlerimin yıprandığına yordu. Evet haklı, çok yorulmuştum. Evimi kimselere bırakmadan kendim topladım, eşyalarımın büyük bir kısmını ben taşıdım, sevgilimle...Cumartesi taşındık, dün akşam itibariyle evimi tamamen yerleştirmiştim bile...
Heryerim kırılıyormuş gibi ağrıyor mu? Ağrıyor! Vücudum yorgunluktan iflas etti mi? Etti! Dün gece sabaha kadar ağrıdan sızıdan uyuyamayıp üstüne üstlük midem ağzımda lavaboyla yatağım arasında mekik dokudum mu? Evet, hem de nasıl!
Sonuç olarak; mutluyum, kazasız belasız taşındık evimize, baktım biz girince daha bir güzelleşti o ev, daha bir yuva oldu. Ama karar verdim, ben arızalı bir modelim! Ne var millet gibi oturup "Amaaannn şirketin elemanları yapsın herşeyi!" desem? Kendimi yormasam? Henüz hafta başında minik bir operasyon geçirmişken azıcık dikkat etsem kendime, kendi canımı çıkarmasam? (Bu arada tüm sonuçlarım temiz çıktı. Sorana arayana teşekkürler...)
Şimdi önüm açık, kendi evimiz, kendi eşyalarımız, borç harç ama bizim işte...Her köşesinde benim ve sevgilimin emeği var, duvarlarına alın terimiz sinmiş. :)
O da yorgun benim gibi...Kişi kendisinin benzerini gidip bulurmuş ya, huyumuz kurusun, titizlik ediyoruz işte. Bana benzemese ne yapardım?
Canım kuzum, ben çok korktuğum için hastanede beni uyutmalarından önce ellerime sıkı sıkı yapıştığın için, tezcanlılığıma ortak olduğun için, geceleri uyumadan önce mutlaka ama mutlaka tüm korkularım geçip gitsin diye bana sarıldığın için, evimizin içine girdiğimizde kimsenin bilemeyeceği kadar iyi bir sevgili, örnek bir eş olduğun için, (yine de ara sıra huysuzluk yapmıyor değilsin!) :P, her gün bana onlarca kez "Seni çok seviyorum. Yoksa sen beni daha mı az seviyorsun?" diyerek gücüm, hayatım, herşeyim olduğun için...SEN olduğun için teşekkür ederim. Biliyorum gizli gizli okuyorsun, bil ki daha az değil, her geçen gün daha fazla daha da fazla...Hiç bitmeyecek...
Yine yazacağım uzun uzun...Ama kaçıyorum şimdilik...
Daha Dudu'dan haberler vaaaarrr!!!
Sevgiyle,aşkla, mutlulukla...
EG

İyiyim ben :)

2009-10-13T05:37:00.000-07:00

Döndüm; masamın başındayım. Ama sadece bugünlük, önümüzdeki 3 gün eğitim için buralarda olmayacağım. Sonra da zaten ev taşıyacağız, hepten kaybolacağım!
Sağlığımız -benim açımdan- yerinde...Ceren öksürüyor, uykusu huzursuz, öksürük nöbetleri perişan ediyor.
Evin orta yerine bomba düşmüş gibi sanki, heryer heryerde...Nereye adım atsam koli, hurç, valiz üçlüsü beni karşısına alıyor. Huyum kurusun, tez canlılık başgösterdi yine, topladım tüm evi...
Bana kalsa ortalıkta ne varsa taşıyıp götüreceğim de, bana kalmıyor ne yazık ki...
Aaaa kendime çok güzel bir elbise aldım, yakıştı da galiba...Düğün sonrası fotolarını ifşa ederim burda...
Kaçmam lazım, ama döneceğim. :))
Herkese sevgiler,
Merak edenlere de teşekkürler...
İyiyim ben...
Aşkla sevgiyle...
EG :))

Yoruldum...

2009-10-09T06:44:00.000-07:00

Hasta oldu Ceren... Zaten Mersin'de rahatsızlandıktan sonra düzelemedi bir türlü.
Böyle zamanlarda kendimi suçluyorum hep, kötü bir anne olduğumu düşünüp kahrediyorum kendime... Kızıyorum, kusur buluyorum, sinirleniyorum, öfkemi kendimden çıkarıyorum,kendimden taşıyorum yine, işte aynen böyle...
Pazartesi yine raporluyum, küçük bir operasyon geçireceğim. Bu bile dert oldu bana, boğazım acımaya başladı yine...
Yakında reflüm nüksedecek, hissediyorum, yokluyor hafiften...
Ama garip bir şekilde yine de huzurluyum aslında, ne yaman çelişki öyle değil mi?
İşyerindeki odam da güney cephe, bildiğin sauna & hamam böyle...Yanıyorum desem yeridir, ki çok üşümesi meşhur ben bile yanıyorsam, bildiğiniz yanıyoruz demektir.
Uyuma isteğim var yine, o kadar çok iş var, yapılması gereken öyle çok şey var ki... İçim yoruldu resmen...
Öpsem geçer mi?
Sevgiyle, aşkla...
EG

Hayat...

2009-10-06T00:51:00.001-07:00

Bugün kreşe başladı. Tam zamanlı değil, haftada iki gün saat 13:00'e kadar, yani oyun grubu şeklinde...
Önce ağlamış biraz, ama şanslı günümüzdeymişiz, bugün bir "Hoşgeldin!" partisi varmış. Şimdi bahçenin köşesinden gizlice Büyükbabası ve Babannesi izliyorlarmış. "Keyfi yerinde, azıcık tomuşuk ama el çırpıyor, öğretmeninin kucağında oturuyor, palyaçoları izliyor." dediler.
Ağladım...
Büyüdü, büyüyor...Ben hala inanmakta zorluk çekiyorum.
Kızım, kuzum, bir minik hanım oluyor, ben ucundan kıyısından ancak yakalıyorum.
Bugün hayat çok zor geliyor, omuzlarıma ağır bir yük bindi sanki...
"Annelik" zor zanaat mirim, beceremezsem diye korkuyorum,-hala...-
Oysa daha 27. ayını bile bitirmedi bu hayatta...
Nerden çıktı bu okul telaşesi?
Offff offff...
Sevgiyle, içim buruk ama aşkla doluyum...
Yol alıyoruz bakalım...
EG

Bu havalar...

2009-10-02T01:22:00.000-07:00

Tatilden iki kare...Dediğim gibi Ceren'in net fotoğraflarını çekmek çok büyük beceri gerektiriyor, ve maalesef o beceri bende yok! :P Bunlarla idare edelim şimdi :))
Ceren'im evdeki kolilerin üstüne çıkıp hoplayıp zıplamak istiyor. Zor tutuyoruz. Galiba en iyisi bu haftasonu bütün o kolilerin yeni eve tayinini çıkarmak. :)) Depoya kaldırılacak kimi eşyaları hakladı bile, örneğin anneannemin bana alıp sakladığı kahve takımından bir parçamız azıcık kırılmış. Neyse canı sağolsun diyorum, üzülmemeye çalışıyorum.
Aslında içim dolu, kuzumuz haftaya kreşte oyun grubuna başlıyor. Bu işe başından beri karşı çıkan babamızdı görünüşte ama şimdi yan çizen ben oldum! Ne bileyim çok küçük göründü birden gözüme, dokunsam kırılacak gibi...Binbir türlü bahane yaratmaya çalıştım ama yok, başlayacak haftaya...Galiba Ceren büyüyor ve ben onun büyüdüğünü kabullenemiyorum bir türlü...
Ayrıca benim minik kuzum evine pek düşkün bir küçük hanım...(Mesela Mersin'deyken stres yaptı bu durum, kakasını bile tuttu!) Şimdi hem ev değiştireceğiz, hem kreşe başlayacak, bu süreç ruhunu yoracak diye korkuyorum.
Ya da bilmiyorum belki gerçekten çok sevecek kreş ortamını, yeni evimize de kolayca alışacak; (Alışmaması garip olurdu, nitekim yan bloktan aldık evimizi; evin planı, odalar, yerleşim aynı olacak!) ama ben yine de evham yaptım işte...
Offf offff kafamı toparlayamıyorum. Ama havalar ne güzel değil mi?
Yemek arasında fırsat bu fırsat kaçalım biryerlere de aklımızı toparlamaya çalışalım bari...
Yakında güneş de kaçıp saklanacak çünkü...
Sevgilim bu arada okuyorsan, görüdüğüm rüya evet çok etkiledi beni...Tomuşmam da bu yüzdendi...Ama sen de anla beni...Anlıyorsun değil mi?
Sevgiyle, aşkla, muhabbetle...
EG :))